positieve vibe

 

Jups, het is lang geleden. Niet dat ik niet schrijf. Ik schrijf nog regelmatig. Gewoon niet hier. Hier ben ik misschien wat ontgroeid. Of even ontgroeid. Laat ons stellen even. Want ik mis het hier wel. Ja, in alle eerlijkheid mis ik het hier. Maar in alle eerlijkheid weet ik ook hoe het hier was. En ik weet dat dat niet is wat hier is, of hoort te zijn. Dus bleef ik weg. Niet dat ik het laatste bericht zo goed vond om te laten staan op de startpagina. Er was gewoon een pauze. Voilà.
Wow, wat een begin, wat een verwarrend iets. Tsja.

Vanavond ben ik hier. Zonder doel. Zonder script. Luisterend naar dat geweldige liedje dat ik in het geweldige hoge noorden leerde kennen. "Buscando la verdad". Zo'n mooi liedje! Veel romantischer dan dat kunnen ze geen salsaliedjes schrijven. Het bitterzoete noorden. Waar ik erg mooie momenten beleefde. Waar ik helemaal alleen in een huisje verbleef. Waar een steenmarter de koelvloeistofleiding doorknaagde. Waar ik naar de mooiste afscheidsdienst ooit ging. Waar ik de mooiste laatste dans ooit danste. Dans. Salsa. Dans.

Salsa! ¡Sin salsa no hay paraíso! Gezien de lange pauze, kan ik dit alvast vertellen: ik richtte mijn eigen dansschool op! Ik ben niet blij met wat de voorbije jaren teweeg brachten, maar zoals velen, probeer ik er het goede uit te halen. In mijn wereld betekent dat dat ik salsa ben. Fie is salsa. Dus deze stap is heel logisch voor mij. Ik weet wel wat over lesgeven en ik dans graag salsa. Dus werd Salsa Fie'sta geboren.

Die naam kwam er dankzij enkele mensen in mijn omgeving. Ik heb een steekproefje gehouden, en dat is wat ik uiteindelijk koos. In mijn beleving heeft Tom me overtuigd. Fie está en fiesta. Dat gesprek herinner ik me nog. Maar ik weet ook dat enkele anderen me input gaven, waarvoor dank! Voor de website hield ik het simpel, op aanraden van Chris.

Dus, kom. Dit ding staat niet publiek. Maar wie nog bleef hangen (en dit niet wist....hmmm...zijn er zo'n mensen...?): salsafie.be. Whepa, out in the open. Ik ben tot nog toe erg blij met mijn besluit om deze stap te zetten. Al is het niet evident. Ik heb gekozen voor het "oneigenlijk artikel 37" qua statuut, wat maakt dat ik mezelf redelijk vast heb gezet.

Want tegelijkertijd met het opstarten van mijn eenmanszaak, ging ik ook terug naar mijn oude job. Die job geeft veel stof tot schrijven. Maar ik merk dat ik er nog niet uit ben of ik dat wil. Soms wel. Maar dan vraag ik me af of dat zin heeft. Wat is het doel? Lap. En zo ben ik er. Een vraag die ik al enkele malen stelde in mijn nieuwe oude job. Wat is het doel?

Het doel van deze blog was oorspronkelijk het werk dat ik stak in een reiswebsite, levend houden. Nadien was het doel te vertellen over mijn avonturen tijdens mijn jaar in Honduras. En dan werd het "de wereld van Fie". En dat is het nog altijd. Doel? Ho. Doel = schrijven over wat me bezighoudt, mijn wereld. Dus in dat opzicht is geen enkele post verloren. Geen enkele post is fout.

Natuurlijk haken mensen af. Veel mensen. Story of my life. Oeps. Zo gaat dat in mijn hoofd. Sprongetjes, sprongetjes. "Three little birds", dat is het liedje dat nu opstaat. Zó vaak gehoord tijdens de vele wandelingen in Brussel en Nederland. Wandelingen. Nope. Betogingen. Een kat een kat noemen hé seg. 

Ik geef dus salsales nu, officieel. En ik werk terug daar waar ik vertrok. Waarom ik vertrok,...,daar schreef ik waarschijnlijk al over. Ik ga er nu niet opnieuw over schrijven. Maar...ik kan wel zeggen dat dezelfde frustraties al snel terug kwamen bovendrijven. Ik zei ooit (en schreef er ook over) dat ik misschien zou terug gaan als...en dat was ook zo...maar dat neemt niet weg dat al de rest onveranderd is...en dat dat toen leidde tot een besluit maar waarschijnlijk een druppel in de emmer was. Ach ja.

Op dit moment is het dit. 
Ik vertrouw erop dat in mijn leven alleen goede dingen gebeuren. Ik voel me vrij.
Dit is er dus.
Affirmaties.

Affirmaties die mijn leven veranderden. [Niet degene die ik hier net schreef, maar dat is degene waarmee ik momenteel werk.] Het oude boek van Louise Hay. Zou ik over haar ooit geschreven hebben hier? Geen idee. Eens opzoeken... Alleszins is het wat me in de zomer hielp en waar ik nu aan vasthoud.

Ik houd er zelfs zo aan vast dat ik het inzet in mijn lessen. Mijn lessen op school. Jawel, ik geef les in mentaal welzijn. In, niet over. Ik leerde zelf veel sinds mijn laatste post, en ik geef dat mee aan mijn leerlingen. Uitnodigend, zonder verplichting. Verplichten werkt niet. Mensen zijn klaar wanneer ze klaar zijn. Dwingen helpt niet. Dus al heb ik maar één leerling mee, dat is er toch één. En die anderen gaan misschien binnen tien jaar terug denken aan mijn lessen. En misschien ook niet. Allemaal goed.

Tijd om af te ronden. Al heb ik de titel niet verklaard. Ik keek naar boven en besefte dat. Voor het eerst in een heel lange tijd zat ik op een positieve vibe. "Pannenkoeken", afleiding, muziek blijft belangrijk. Ik zat een tiental dagen op een positieve golf ´[focus, Fie]. Dat is een record in tijden! School ging goed, salsa was leuk én ik genoot een weekend lang van weekend. Dat klinkt heel raar waarschijnlijk. Maar in het staartje van mijn depressie (zo noem ik het), was genieten van dingen erg moeilijk. En plots was het daar: genieten van alles! Zalig!

De aandachtige lezer merkt op dat ik de voorgaande alinea vooral in de verleden tijd schreef. Ja, dat is zo. Wat niet betekent dat het nu slecht gaat. Het gaat gewoon minder goed. Maar niet slecht. Zeker niet. Tien dagen positieve vibe hebben me energie gegeven. Zelfs al gaat het minder, ik doe dingen. En dat is veel, komend uit een depressie. In het staartje van een depressie.