F I E

 

boze Fie

dankbare Fie

droevige Fie

vrolijke Fie

zotte Fie

Oudejaarsnacht. Voor je verder leest, zag je de vorige post ook? Ook van deze nacht. Foto's. Niet wat ik normaal doe hier. Maar om aan te geven dat het weer een hele weg was voor ik kon schrijven. De oude laptop die niet meer op internet wilde. De nieuwe laptop die nog zó nieuw is dat ie niet aan mijn wensen van dit moment kan voldoen. En ook nog een Ipad die ik wel eens volledig oplaadde voor wanneer de schrijfnood hoog was, maar die intussen alweer ontladen was.
En dus zit ik hier, een uur later, toch op de oude laptop. 

Wat kom ik doen? Schrijven omdat ik wil schrijven. Maar waarom? Ik wil zo vaak schrijven. Waarom kom ik dan nu wel? Het verhaal van het sociale contact. De nood aan sociaal contact en het gebrek aan sociaal contact. Dat is al een tijdje het moment om te komen schrijven. Nochtans is de goesting om te schrijven er vaak. Want ik lees nog altijd regelmatig, en lezen geeft me goesting in schrijven. Maar alle hindernissen tussen dat bedenken en het effectief doen, waren (zijn) groot. Maar nu ben ik hier dus toch weer.

Om mijn eenzaamheid niet te laten regeren. Maar tezelfdertijd ook om nieuwtjes te brengen. Dat komt ervan, zo lang niet komen schrijven. Dan komen hier gaten, en het is lastig om die op te vullen. Want op dit moment ben ik niet in mijn meest positieve bui -zoals wel vaker hier- en toch zijn er ook goede dingen te melden. 

Dus wat doe ik dan? Schrijven vanuit gevoel, zoals ik dat meestal doe. Dat lijkt me het beste. Dus van de hak op de tak. Niet wetend waar te beginnen en nog minder wetend waar ik ga eindigen. Want na enkele glazen rum (en cava, twee soorten wijn en champagne), weet ik niet hoe lang ik dit volhoud. Feit is dat ik niet te vroeg wil gaan slapen. Het is oudjaar. In mijn hoofd ga ik dan niet vroeg slapen, tenzij ik tevreden ben met mijn oudjaar. Zo kan ik me er maar één herinneren. Dat ik vroeg ging slapen omdat ik tevreden was. 't Is niet de deze. Ik ga er nu niet over schrijven. Mogelijk zit ie in dit archief.

Boze en gefrustreerde Fie vond dit de slechtste oudjaar van haar leven. Ik dacht niet dat het kon, maar het was slechter dan in een tijd dat we niet mochten vieren. Want toen het niet mocht, vierden we toch. Met één man te veel, met de traditie van het dak op te gaan, tot vijf uur ' s ochtends (want eerder mochten we de straat niet op). 

Nu, nu daarentegen, vertrok het beperkte bezoek om 23.15 uur. En ik huilde. Kwart na elf!?! Kwart na elf. Jawel. Ik huil opnieuw. Het was een moeilijk pad naar deze avond. Mijn sociale kring is al vrij beperkt geworden, en we hadden allemaal veel aan ons hoofd. Ieder z'n eigen kruis en zo. Ieders problemen zijn erg. In ieder geval, pas vorige week heb ik initiatief genomen om iets van vandaag te maken. Omdat we allemaal veel aan ons hoofd hadden en ik het niet eerder gepast vond. Maar dat mondde uit in oudejaarsavond met Tom en Lucas. En Chaja en Ernesto die even iets kwamen drinken. Gezellig.

Ik heb met veel stress naar vandaag toe geleefd. Stress omdat ik al zoveel aan mijn hoofd had gehad en ik vanavond niet kon trekken. Stress omdat ik niet niets wilde doen. Stress om dan toch maar te beginnen trekken. Stress omdat er zo weinig respons kwam. Stress omdat ik dan toch maar verder trok. Stress omdat er geen afspraken waren. Stress omdat ik dan toch nog een menu moest samenstellen. Hoop dat er dan toch nog meer mensen zouden aansluiten als ik iets deftig van eten bedacht had. Stress omdat ik niet wist hoe laat. Stress wanneer bleek dat het feestje (really, achteraf bekeken is dat de term niet waardig) bij ons was, omdat ik getrokken had. Stress omdat ik wil vasthouden aan die enkele gewoontes, zoals op het dak gaan en samen cuarenta drinken. Stress omdat ik niet wist of dat ging gebeuren als we bij ons zouden starten. Hoop dat we enkel bij ons zouden starten. Stress of we nog zouden verhuizen naar Tom en zijn dak. Hoop dat we nog zouden verhuizen naar Tom en zijn dak. Lucas die zichzelf nestelt in onze zetel en helemaal van de wereld is. Ik die een nieuw plan bedenkt, namelijk dat Lucas wel mag blijven liggen in de zetel. Ik die in mijn hoofd een ander plan bedenkt, zonder dat dak van Tom. Tom die Lucas wekt iets na elven omdat Chaja en Ernesto gaan vertrekken, en Chris en ik die alleen achter blijven.

Ondankbare Fie. Dat is mogelijk dat je dat nu denkt. Chris heeft alles mogen incasseren. Razende Fie, droevige Fie met tranen. Ik had een heel lastige week en wilde het liefst van al in mijn cocon blijven zitten in Rijmenam. Geen gedoe met vuurwerk, knallen, ... of toch veel minder. Ik kwam terug naar Antwerpen omdat ik een goede vriendin wil zijn. Maar waarom eigenlijk? Dat vraag ik me nu af. Ik wil een goede vriendin zijn, maar kan je dan voor mij ook een goede vriend zijn? [te persoonlijk] Je weet dat ik duidelijkheid nodig heb. Een plan. Intussen weet je toch dat ik er last van heb als een antwoord op mijn bericht uit blijft. Dat zou ik denken.

Goed. Nieuwe switch. Terug naar de wijn, de rum werd wat zwaar. Neen. Ik ben er niet trots op. Zeker omdat ik weet wat het met mij(n lichaam) doet. Ik heb sinds 23.15 uur gezegd dat ik geen kater wil. Toch geen kater van alleen oudjaar te vieren, zonder gezelschap. Opnieuw, ja, opnieuw, ondankbare Fie. Ik was niet alleen. Chris was hier ook. En daar ben ik hem dankbaar voor. Maar dit is/was mijn eigen strijd. Ik kom van heel andere ervaringen van oud op nieuw. En ja, ja, ik ben ouder nu. We zijn allemaal ouder. Dat is natuurlijk waar. Niettegenstaande wil ouder niet zeggen oud en wil ouder ook niet zeggen dat je ineens niet meer zot kan doen.

Dus zot deed ik in onze living. Na een kwartier Thunderstruck en tranen, ging ik naar DJ Fie die reisde van TML naar Antilliaanse Feesten en terug. En die Fie is er nog. Al is ze nu wat rustiger, omdat Chris ging slapen. Dus nu staat die playlist op die ik opzet tijdens het schrijven. En dat ene liedje dat ik dan telkens nóg eens wil horen, is ook net gepasseerd. Three little birds. Neemt me zo mee terug naar een tijd die ik eigenlijk wil vergeten. En toch gaf en geeft het me kippenvel. 

Dus ja, long story short, de depressie is nog steeds niet helemaal weg. Depressieve stemmingsstoornis is het. Whatever. Ze is niet weg. Maar het gaat wel steeds beter. Al doet deze vakantie toch weer iets anders vermoeden. Maar ik weet hoe het komt. Ik veranderde mijn dieet en dat had een positief effect. Dieet veranderen was omwille van de tanden. Daarover schreef ik al. Maar ik ga nu niet verder uitweiden. In ieder geval, ik veranderde mijn dieet en dat had een effect op mijn hele zijn. Maar toen kreeg ik het drukker en drukker, of dat maakte ik mezelf wijs. Ik had alleszins wat zorgen aan mijn hoofd omdat ik meer energie had en vooral nog meer vooruit wilde komen. Voilà.

Maar veel aan mijn hoofd hebben, was een goed excuus om het dieet dan tijdelijk in de koelkast te steken. En van de koelkast ging het naar de diepvriezer. En daar zit het voorlopig nog altijd. Nog enkele dagen, dan ga ik er terug vol voor. Zoiets. Maar het harde werk van twee maanden en de zichtbare beloningen, zijn wel zichtbaar aan het verdwijnen. En voelbaar ook, eigenlijk. Het zal ongetwijfeld hebben bijgedragen tot terug een in mijn schulp kruipen.

Maar goed. Voor ik terug in mijn schulp kroop, ging het eigenlijk behoorlijk goed. Want...
.................

Ik gaf mijn ontslag!

...............

Met trots, met opgeheven hoofd, met overtuiging.
Na drie maanden van "ik moet hier weg", besloot ik aan dat gevoel gehoor te geven door mijn ontslag te geven. Mensen die in de privé werken, vinden dat niet zo speciaal. Mensen die in onderwijs werken, vinden dat gek en mogelijk zelfs onbegrijpelijk. Ontslag geven staat gelijk aan benoeming opgeven. De heilige graal. Maar ook de gouden kooi. En daar had ik genoeg van.

Want in alle eerlijkheid, ik ben graag eerlijk, zonder die benoeming was ik nooit terug gegaan naar mijn school. Begrijp me niet verkeerd. Ik draag die school een warm hart toe en dat zal niet veranderen. Ik werd er de leerkracht die ik nu ben, de persoon die ik nu ben misschien zelfs. Maar die benoeming maakte het op dat moment in mijn leven gemakkelijk om terug te keren. Ondanks ik wist dat die school niet (meer) was wat ik nodig had. 

Niet mijn mooiste proces dat ik liep. Want bovenop teruggaan, nam ik dan ook nog een nieuwe functie op mij dit schooljaar. 't Is dubbel. Die functie heeft het proces van vertrek versneld. Ik vind mezelf een loyaal iemand. Tot vijf jaar geleden kon je ook met zekerheid op me rekenen. Toegegeven dat dat nu niet meer het geval is. Ik steek het op corona. De nasleep ervan. En zo. 't Is gewoon dat al die s**t me meer over mezelf heeft geleerd. En ik kies nu meer voor mezelf, voor mijn gevoel, voor wat ik nodig heb, of denk nodig te hebben. 

Is dit een negatieve post? Of een post met een negatieve ondertoon? Dat zeker. Dat is niet helemaal mijn bedoeling. Maar zoals geschreven bij de start, het is een zoeken naar sociaal contact. Eenrichtingsverkeer weliswaar, maar toch. Een beetje sociaal contact. 't Is dat of letterlijk tegen de muur staan praten. Dan is dit toch net iets aangenamer voor mezelf. En voor mezelf doe ik dit. 

Ik maakte er nog het beste van deze oudejaarsavond. DJ Fie haalde zotte Fie boven. DJ Fie draaide Charlotte De Witte, Marc Anthony, Green Velvet, J Balvin, Bonzai All Stars, Maná en zoveel meer. Zotte Fie danste in haar living en gilde. De buren van Fie waren hopelijk niet thuis. Nostalgische Fie wil nog niet naar bed. Nostalgische Fie wil dat oudejaarsnacht zo lang mogelijk duurt. Waarom?

Waarom? Tsja. Omdat in mij een 15-jarige, 20-jarige, 30-jarige, 35-jarige leeft... En dat zal ik waarschijnlijk binnen twintig jaar nog steeds schrijven. Wat Fie nog gaat doen dan? Tsja. TV zien? Dat deed ik al zovele uren de voorbije weken, maanden, jaren. Ik keek recent the X-files. Damn. Daar kan ik ook hele posts over schrijven. Naar Chris stuurde ik enkele dagen een bericht:

Seizoen 10 zijn maar 6 afleveringen. Voelt meer en meer als plandemic. Zoveel dingen in die serie over conspiracy. Haalden "wij" onze mosterd bij hen...? Toch stof tot nadenken.

Daar stond ik dan, op de "publiceren"-knop. En toch niet geklikt. Ik kan toch geen derde post beginnen op dezelfde dag? De eerste dag van het nieuwe jaar. Het jaar 2025. Het jaar waarin ik 40 word. En toch vond ik het een mooie afsluiter. Dus Fie, stop. Stop voor nu. Leer gewoon opnieuw om sneller terug te komen. Wetende dat dit zo goed doet. Laat dit één van de goede voornemens zijn, waar ik niet aan mee doe... Om te komen schrijven over de goede dingen, over onze avontuurlijke plannen op onzen berg, in ons Penadexo, over mijn nieuwe job als leraar Nederlands in OKAN,...en zoveel meer