la trilogía de colores

 

Ik kocht vele Spaanse boeken en legde een mooie collectie aan. Ik vond het ook altijd leuk om op zoek te gaan naar tweedehandswinkels en daar dan te vragen of ze ook Spaanse boeken verkochten. Zo kocht ik boeken in België, Nederland, Canada, Frankrijk,... En uiteraard ook een heel aantal in Honduras, Mexico, El Salvador, Panamá, Nicaragua, Guatemala en Costa Rica. Af en toe kocht ik zelfs nieuwe boeken. 

Tot ik een tijd geleden besloot dat het tijd was om mijn boeken weg te doen. Ik had altijd gedroomd van een boekenkast, en die was er nog altijd niet gekomen. Met onze steeds veranderende, onduidelijke toekomstplannen, wil ik er ook niet meer op wachten. Dus ik verkocht bijna al mijn Spaanse boeken. Ik hield er enkele bij: een boek dat ik cadeau kreeg van mijn directora in mijn schooltje, met Hondurese legendes en volksverhalen; een poëziebundel die ik kocht tijdens een voordracht van de poëet en waar hij een tekstje voor mij in noteerde; Cipotes, omdat het volgens mijn gastfamilie een echt typisch Hondurees verhaal was en het verhaal is me ook wel bij gebleven; en de boeken van 50 sombras.

Terwijl ik het schrijf, besef ik dat ik dit misschien allemaal al eens verteld had. Tja, ik wilde inleiding. Inleiding om te kaderen waarom ik tegenwoordig naar de bib ga. Sinds de paasvakantie vorig jaar, ga ik regelmatig naar de bib. Ik las intussen 30 boeken, allemaal in het Spaans, uiteraard. 

In Antwerpen is er echt een goed systeem, waarbinnen ik mijn eigen systeem ontwikkelde. Twee keer per jaar ga ik naar Permeke, waar de grootste collectie Spaanstalige boeken staat in Antwerpen. Daar houd ik me dan een lange tijd bezig met boeken vastnemen, bekijken, flapteksten lezen,... en een lijstje maken. Ik neem ook een vijftal boeken mee. Want, goed systeem: de uitgeleende boeken mag ik bij de bib achter onze hoek terug inleveren. En de boeken op mijn lijstje, kan ik online reserveren en dan worden ze bij diezelfde bib geleverd. Topsysteem! En helemaal nu ik zo dichtbij werk. Ik kan gewoon tijdens springuren of mijn middagpauze mijn boeken brengen en halen.

In de kerstvakantie ging ik naar Permeke en kwam ik thuis met weer nieuwe boeken om te lezen. Maar net als de keer ervoor, bleek ik een boek meegenomen te hebben uit een reeks. Dus legde ik El mundo amarillo terug aan de kant. En ik ging op zoek naar de twee voorgaande boeken. Om er maar één te vinden, namelijk El mundo azul. Want Pulseras rojas is blijkbaar een televisieserie binnen de trilogía de colores. Om het simpel te houden voor een simpel Belgisch meisje zoals ik.

Afgelopen weekend las ik de twee boeken. Jawel, ik las twee boeken in één weekend. Toegegeven, ze waren allebei een 200-tal bladzijden dik, maar op sommige pagina's stond de tekst ver uit elkaar. Maar het zijn zo'n goeie boeken, dat ik gewoon verder wilde lezen! Het eerste boek werd vertaald naar het Nederlands: De gele wereld. Ik beveel het aan, al weet ik niet of de vertaling goed is.

    Albert Espinosa - El mundo amarillo     si crees en los sueños ellos se crearán

Die ondertitel alleen al! Als je in dromen gelooft, zullen ze waar worden. Dat is exact hoe Louise Hay het voorstelt in Je kunt je leven helen. Affirmeer, creëer je eigen ervaringen en je eigen toekomst. 
El mundo amarillo is geen zelfhulpboek volgens de schrijver, maar zo voelt het wel. Het is moeilijk te omschrijven, het boek. De schrijver is zo eerlijk en legt zo goed connectie met zijn lezers... Hij schrijft bijvoorbeeld zijn mailadres in zijn boeken, met de boodschap dat hij het leuk vindt om van zijn lezers te horen. Iets dat ik fel overweeg, hem een mailtje sturen, maar eerst wilde ik erover komen schrijven.

Wie is Albert Espinosa? Ik ga er geen Google voor gebruiken, ik zal alleen vertellen wat ik        geleerd heb door die twee kleurrijke boeken te lezen. Hij is een man die tussen zijn 14 en 24 jaar tegen kanker vocht. In die strijd verloor hij een been, een long en een deel van zijn lever. Sommigen haken nu af. Want dat klinkt allemaal niet positief. Echter, hij heeft in die 10 jaren zoveel geleerd, door te leven in ziekenhuizen, dat hij er ontzettend mooie en positieve dingen heeft uitgehaald. En die deelt hij in zijn gele wereld.

Hij deelt zijn 23 ontdekkingen en hoe hij deze toepast in het dagelijks leven, het leven na kanker, het leven buiten de ziekenhuizen. Hij deelt ook één van zijn favoriete gedichten en bouwt zijn boek daarrond op. 't Is niet dat ik nu heel mijn leven ineens omgooi door dat boek te lezen, maar ik merk wel dat het nawerkt. Het zindert na, het heeft indruk gemaakt, het heeft een impact.

Albert Espinosa is een schrijver in de brede zin van het woord. Hij schrijft boeken, films,        toneelstukken, televisieseries. Ik ben alvast overtuigd dat ik ook andere boeken van hem wil lezen. Misschien is hij nu wel één van mijn favoriete schrijvers. De titels van zijn boeken zijn ook zo leuk, en ik zie er hier en daar ook links in met muziek. Het zijn lange titels, zoals strofes in een liedje. Bijvoorbeeld: Qué bien me haces cuando me haces bien (link met Marc Anthony - tu amor me hace bien), Si tú me dices ven, lo dejo tedo...pero dime ven (er is een liedje waarin dit gezongen wordt - si tú me dices ven, lo dejo todo - het bestaat in verschillende versies van verschillende artiesten); ... Als je meer wil weten, kijk dan eens op Albert Espinosa zijn website. Zijn boeken zijn ook mooi langs de buitenkant. Gewoon klikken op "libros" en je kan ze allemaal zien.

    Albert Espinosa - El mundo azul     ama tu caos

Pulseras rojas heb ik over geslagen. Misschien dat ik de televisieserie ooit wel bekijk. Op naar de blauwe wereld, die helaas niet vertaald werd naar het Nederlands, voor zover ik kan terugvinden. De overgang klopt, want in de blauwe wereld speelt muziek een belangrijke rol. Ik had aanvankelijk schrik dat het boek minder goed zou zijn, omdat het een roman is. Het is fictie, die neigt naar non-fictie. Dat is niet hoe hij het omschrijft. Hij noemt het ficción-no ficción. En net als in dat andere boek, legt hij connectie door te vertellen waar hij het boek schreef, hoe het geboren werd.

El mundo azul is geschreven vanuit de eerste persoon enkelvoud, en dat voelt juist. Daardoor voelt het al meteen minder als een roman, meer als een dagboek. Het gaat over een jongen die enkele dagen voor zijn achttiende verjaardag te horen krijgt dat hij nog drie dagen te leven heeft. Hij besluit het Grand Hotel te contacteren om daar te gaan sterven. Oh ja, het klinkt weer negatief. En toch is dat het ook nu weer niet! Het is weer zo'n positief boek, vol wijsheid en levenslessen. Prachtig gewoon!

Hét hoofdstuk voor Fie was ongetwijfeld hoofdstuk 11: El caos es la personialidad sin juicio ni moral. Niet zozeer om de titel, maar omdat er in het hoofdstuk Pisco sour gedronken wordt, en dat is een cocktail die ik graag lust. En dan kwam het einde van het hoofdstuk en daarmee heb ik meteen Chris onderbroken van zijn bezigheden om het te te vertellen (en vertalen).
...todo nuestro ser está diseñado para bailar. No para andar ni correr, ni mucho menos para trabajar, discutir, sufrir o pensar. ... Pensando se crean los problemas y bailando se solucionan.

Ja, ik heb genoten van die twee boeken van Albert Espinosa. Ik ga het hem waarschijnlijk ook laten weten. Maar niet meer vanavond. Het is goed dat ik nog eens kwam schrijven, want eigenlijk heb ik daar ook vaak zin in. Zeker doordat ik zoveel lees tegenwoordig. Maar schrijven in het Spaans ga ik met een frisser hoofd doen. Nu is het al wat te laat daarvoor, naar mijn gevoel. 't Is tenslotte een weekdag.

Ik wil zeker ook nog komen vertellen over mijn nieuwe job. Maar ik probeer eens iets nieuw: schrijven in thema. Dus het thema werk zal nog even moeten wachten. Geen idee hoe lang ik dit ga volhouden. Want het was toch alweer lang geleden voor ik kwam. Ah ja, en mijn tanden, de voedingsconsulent,...nog zoiets waarover ik zou kunnen schrijven. Ideeën genoeg, dat is duidelijk! Hasta la próxima!