Vrijdag 31 augustus

Heb me mooi opgemaakt, lig doelloos op mijn rode bed ... Poëzie, proza: ontvoer me! Ik beveel het je! Niemand komt ... Lig hier nog steeds alleen. Triest ... negatief. Ik mis je, ik mis je. Ik denk aan jou, én aan jou. De ene niet kunnen loslaten, de andere doet inzien dat er beter is. Ik wil genieten, maar het voelt te snel. Tijd voor vraagtekens: voelt het te snel? Nee, het is te snel in mijn hoofd. Ik krijg niet wat ik wil, omdat ik niet eens weet wat dat is. Ontvoer me, vervoer me, voer me ... heel even maar! Even niet denken, even enkel voelen, genieten! Enkel jij kan het! Je weet het! Maar je kan het niet aan! Ik kan het niet aan! Beseffen dat mijn wereld niet dé wereld is ... zwaar. Ik wil ... Wat wil ik? Terug positieve dingen in mijn schriftje schrijven! Maar dan lieg ik! Ik red me wel, het komt goed. Alleen nu nog niet. Vrijdagavond, liggend op mijn bed, denkend op mijn bed, schrijvend op mijn bed, dromend op mijn bed. En jij, en jij, jullie weten het niet. Jullie hebben geen besef van al mijn hersenspinsels, mijn gevoelens die ik zelf niet voel. Kon ik het jou maar vertellen, en jou. Maar vooral jou! Je zou het begrijpen, maar me ook weer doen beseffen dat mijn wereld niet dé wereld is. Onze werelden zijn verschillend, en de onze ook. Jullie wereld is verschillend. Een stukje poëzie, want daar droom ik van. Ontvoer me!