medische brigade La Esperanza

Sinds gisteren ben ik terug uit Pinares, La Esperanza, Intibucá. Drie dagen heb ik het medische team uit Virginia geholpen. Zij zijn hier voor twee weken, en bieden gratis hun diensten aan aan de erg arme bevolking die ginds in de bergen woont. Er is een clinica, het project “child´s health”, en de verdeling van waterfilters (worden tot aan de deur gebracht en wordt uitgelegd hoe te gebruiken). Bij dit laatste heb ik niet geholpen, doch ik deed veel! Hierbij een verslagje:

Zondag: let´s hike and play!
Zondag ging ik mee voor het child´s health project. Eerst twee uur getrokken in de bergen, nadien voor entertainment voor de kindjes gezorgd. Aangezien ik “teaching skills” heb, leek het het team het best dat ik me daarop concentreerde. Dus, terwijl de kinderen (4 tot 18 jaar) stonden te wachten in de rij, trachtte ik hen bezig te houden. Ik legde hen uit hoe hun tanden te poetsen, zong liedjes met hen (himno nacional wel 5 keer), liet hen voorlezen uit een boekje, speelde pictionary en galgje. Op het einde van de dag terug twee uur gestapt, om net na avondval terug in het hotel aan te komen.

Maandag: brandwonden, slangenbeten en naaien
Maandagvoormiddag ging ik mee naar San Marcos, waar enkele lokale vrijwilligers les kregen. Ik vertaalde de hele tijd, en dat was toch niet zo gemakkelijk… Mijn Spaans mag dan al behoorlijk goed zijn, praten over brandwonden, slangenbeten en het dichtnaaien van wonden is toch nog iets anders! Na de middag hielp ik in de clinica, alweer vertalingen. Het viel me op dat de meeste mensen meestal niet echt iets mankeerden, ze wilden enkel terugkeren naar huis met een zakje medicijnen…

Dinsdag: clinica
Dinsdag hielp ik de hele dag vertalen, in de clinica. Opnieuw kwam een deel van de mensen voor medicatie. Zo was er een vrouw met drie kinderen, en allen mankeerden álles…op elke vraag antwoordde de dame “si”. Ik legde dit uit aan de student-arts, en hij zei me haar te vragen of ze stemmen in haar hoofd hoorde. Niet gemakkelijk om professioneel te blijven, maar het lukte me toch! “Si”, alweer, toen wisten we wel zeker dat ze enkel pilletjes wilde. Die kreeg ze dan ook op het einde… Nadien, echter, was er een man die écht stemmen in zijn hoofd hoorde. Een lastige “case”, twee uur heb ik in totaal vertaald. De man bleef maar verhalen opdissen, waarvan ik meestal slechts de helft begreep. Uiteindelijk werd de diagnose “schizofrenie met depressie” gesteld.

Wat me in het algemeen opviel, is dat de mensen daar werkelijk niets bezitten… Erg triest heeft het me gemaakt. Ze vroegen voortdurend hen dingen “cadeau” te doen: een balpen, een t-shirt, zeep,… Ik heb dus nu de plek gevonden waar ik mijn kleren zal achterlaten op het einde van mijn jaar.

Ondanks alle miserie, heb ik erg genoten van het goede werk dat ik ginds heb geleverd! Ik had graag nog tot dinsdag kunnen blijven, want dat vroegen de artsen me. Doch, ook hier in SPS heb ik nog werk te doen, dus dat kon ik niet maken, jammer genoeg. Vandaag weeral terug gewerkt in el kinder, terug de routine...

Toen ik gisteren thuiskwam, werd ik uitgenodigd er weer op uit te trekken, hihi! Zaterdag en zondag ga ik mee op kamp met de kerkgroep, woehoew ;-)! Het is een groep met allemaal jongeren, en ze doen heel vaak van die dingen. Ben er trouwens al drie keer met meegegaan, samen met Jorge, mijn broer. Morgenavond zou ik voor het eerst uitgaan hier in SPS, nog eens woehoew! Walter nodigde me uit, en ik mag gaan, maar samen met Jorge. Goed voor mij, zolang ik maar weg kan :-). Tja, en hier eindig ik maar, want heb veel getypt! Voor al diegenen die met me meevoelen: feel my happiness! Ik voel me echt supergelukkig nu, het is maar dat jullie het weten! ¡Nos vemos!