lo siento mis amores

Hier ben ik weer, alweer met een negatieve toon… Vandaag kreeg ik de boodschap die ik 10 dagen geleden ook al eens kreeg: morgen verhuis je. En deze keer dus voor echt, heb net mijn twee koffers ingeladen. Veel tranen dus opnieuw, hoewel die eigenlijk al sinds een tijd niet meer weggaan. Fie – de spontane, zotte meid die jullie kennen – is op reis…en ze heeft blijkbaar geen zin om terug te komen. Ik ben ze kwijt, en ik weet niet goed waar ik haar verloor: bij mijn eerste familie of bij de deze? Het is dat uitgaan, dat ontbreekt me zo! Maandag zal ik de anderen weer terugzien, en alweer al die verhalen horen over feestjes…en ik kan enkel verhalen over de malls en de Amerikaanse franquisas…

Afgelopen weekend in Gracias kreeg ik van Eva de toelating weg te gaan, ik had er zo naar uitgekeken! Echter, Gracias is een klein boerengat eigenlijk, en de enige bar was gesloten, want het weekend van de verkiezingen mag er geen alcohol geschonken worden. Dus, buiten de warmwaterbronnen, de vier kerken, het fort en de typische markt, viel er niet veel te beleven ginds. Niettegenstaande trachtte ik te genieten van het ander soort verveling, of zoiets…

Wat deze ervaring me gaat leren, begin ik me meer en meer af te vragen. Het uiten van verdriet, dat is zeker. Hoewel ik liever zou gezien hebben dat het me zou leren positief in het leven te staan. Maar, Fie, eigenlijk weet je zelf ook dat dit de eerste stap is, en een heel belangrijke, toch? Oké, even zicht in mijn dagboek, want dit zou ik eigenlijk daarin dienen te schrijven :-).

Tja, alweer verandering, alweer aanpassing… Gemakkelijk is het niet, en soms heb ik gewoon zin om het hier af te trappen. Om terug naar Thuis te komen, om terug te Leven (Fie, remember het kaartje van vorige week: gevoelens maken het leven intens! >> weeral een dagboekpassage, hehe), om me terug vrij te voelen. Maar ik ga ervan uit dat ik hier nog werk te doen heb (zelfarbeid, het sociale werk laat ik er even buiten), dat mijn therapie nog niet afgelopen is. Verdorie, als ik het zo neerschrijf, wetende dat er mensen ‘luisteren’, kan ik het verdomd goed analyseren ;-). Voilà se, kvoel me weeral wa beter! Thx liefjes! Ik zie jullie graag…en mis jullie…stuur me maar wat energie, en knuffels ook alst kan! Tot volgende week ergens, tussen de ecologische reis en Guatemala!