once in a lifetime

Laat ik jullie nog eens verwennen met twee berichten deze week! Hier in Guatemala nog steeds alles goed. Heb al vele interessante mensen ontmoet (backpackers vooral), en toffe verhalen gehoord. De voorbije twee dagen vond ik minder leuk: de 'grootste' markt en het meer waren niet zo boeiend. Veel te veel tijd in bus (6 a 7 uur per dag)! Toch wil ik jullie twee dingen vertellen. Ervaringen die ik maar 1 keer in mijn leven zal meemaken!

Gisteren, voor we naar Panajachel (grootste en meest toeristische stad aan meer) gingen, stapten we van de bus in Solola. Daar is amper toerisme, en omdat het vrijdags markt is, wilden we daar eens een kijkje gaan nemen om misschien goedkopere spulletjes te vinden. We waren nog geen 3 minuten tussen de kraampjes, en we stonden vast! Die chaos heb ik nog nooit meegemaakt, en dat wil ik liefst zo houden! Duwen, trekken, krijsende kinderen, hysterische moeders. Ik voelde me erg onwel, kon amper ademen, maar wist tegelijkertijd dat ik niets kon voor hebben in die menigte.

Ja, ik was toch wel wat bang. Al die mensen die kleiner en bruiner zijn dan ik, in hun traditionele kledij, met hun taaltje dat ik niet versta. En dan die manden die in mijn gezicht werden geduwd... Het enige dat ik kon doen was proberen me recht te houden, zonder iemand pijn te doen. Het was misschien survival of the fittest, maar ik wilde daar niet aan meedoen.

Tweede ervaring was vanmogen. We beklommen de vulkaan Pacaya. 'Het beest' is actief, en je kan er stromende lava bewonderen. Die klim echter was niet van de gemakkelijkste. In het naar boven gaan ben ik enkele keren uitgeschoven (lavagesteente, en als dat begint te rollen...), waardoor mijn voeten soms vast kwamen te zitten. Licht paniekerig heb ik dan om hulp geroepen (ik zit er nu al mee te lachen terwijl ik het schrijf, hihi). Ik was vooral bang om weer af te dalen, omdat het allemaal zo schuift die steentjes en stenen. Ik nam dan ook mijn tijd, kwam als laatste beneden, maar stel het wel :-). En de keren dat ik viel, heb ik telkens luid gelachen. Afdalen was best prettig, zo skien zonder sneeuw!

Eens in mijn leven dus, want een herhaling zie ik niet zitten. Achteraf bekeken was het allemaal heel plezant, grappig; maar op het moment zelf toch behoorlijk beangstigend. Zo, hierbij laat ik het, genoeg verwenning, me dunkt ;-)! Alles in orde dus, genietend van de zon hier (hahaha), en absoluut niet klaar voor Kerst (pakjes, pakjes, pakjes...ai ai ai). Geniet van de zalig koude kerstsfeer ginds! Ik ben stiekem zelfs jaloers, stel jullie voor. Het is gewoon heel raar om kerst te vieren in een topje :-), Maar goed, jullie hebben waarschijnlijk meer redenen om jaloers te zijn, niet? Tot de volgende! Dikke kuzzels van jullie Fieke, die langzaam maar zeker veranderd (ideeen over reizen en zo).