afscheid en koffers maken

Ja, het is een emotionele tijd...Afscheid nemen van iedereen, veel cadeautjes in ontvangst nemen, traantjes laten, maar tegelijkertijd ook mijn best gedaan om zoveel mogelijk te genieten van het samenzijn op z´n latino. Dat is toch wel anders dan in België, en ik ga dat missen. Gisteren was erg leuk, mijn afscheid met mijn danscollega´s. We gingen naar la 105 Brigada, la Plaza Juniana, waar er iets te doen was rond de Feria Juniana. Dat is het Carnaval van SPS, en ik ga dat missen :-(. Echter, ze kunnen hier feesten, dus die kermis duurt eigenlijk de hele maand, met carnavalitos bijna alle avonden!

Btw, ik ging zondagavond ook naar het carnavalito in La Satélite, met Iliana en haar familie. Jammer maar helaas werd het feestje vroeger stopgezet, omdat er blijkbaar geschoten werd, en er was geen politie aanwezig. Spannend, zo iedereen die in paniek wegloopt...ik heb dan maar hetzelfde gedaan. Ai, Honduras... En maandag hadden we nog eens een aardschok, maar het duurde slechts enkele seconden. Mij maakt het niet meer bang, ik heb zelfs geen moeite gedaan om recht te staan. Iliana en haar mama daarentegen, panikeerden enorm!

Dus, gisteren :-), om daarop terug te komen. Eerst aten we iets met op de achtergrond een rockconcert (bah), daarna bezochten we de discotheek die tijdelijk open is op het militair domein. Superfijn! Ik heb zalig gedanst, salsa en zo. En omdat we dus met allemaal mensen waren die salsales nemen, zag dat er heel chique uit ;-). Ik voelde me een echte, dansend met partners die al in de club dansen, terwijl ik slechts nivel dos ben (dan volgt pre-club, club is pas na anderhalf jaar). Het was echt superfijn! Eindelijk eens weggegaan in SPS! En...ik was alleen thuis, dus heb het lekker getrokken tot 3:00!

Vandaag heb ik mijn koffers gemaakt...en dat begon vrij goed. Het zag er allemaal in orde uit, toen de grote koffer bijna vol zat. Maar toen kwam ik ginds nog wat tegen, en dan in dat andere hoekje ook, en eveneens in die schuif, en daar nog wat, en .... zo ging dat maar verder... Ik ga veel achterlaten van kledij, badproducten, en decoratiespulletjes. Mijn koffers wegen respectievelijk 49, 37 en 22 libras (2,2 libras is 1 kilogram), en waarschijnlijk ga ik nog extra plastiek zakjes moeten meesleuren, en schoenen aan mijn handbagage binden. Ja, ik ga aankomen in België op hoge hakken, want omdat ik gisteren nóg twee paar schoenen heb bijgekocht (nog geen 20 euro voor de twee, sorry, dat kon ik niet laten gaan), vormen de schoenen alweer het probleem.

Anyway, ik ben wel droevig vandaag. Tania van AFS is met vakantie, dus diende ik met iemand te bellen die ik niet kende (en viceversa). Ik dien morgenavond bij een familie te logeren die ik niet ken, én ik dien zelf op het AFS-kantoor te geraken (met dus die vele kilos bagage). Ff gecrasht na dat telefoontje. Vanavond komt mijn g.mama terug van Roatán, ik ga haar vragen of ik niet bij vrienden van haar in Tegucigalpa mag slapen. Het idee van mijn laatste nacht door te brengen met mensen die ik absoluut niet ken, ik zie het echt niet zitten. Soite, hier laat ik het bij... Wees allen bereid om een trieste Fie te ontmoeten, want ik kan maar niet geloven dat ik dit land ga achterlaten... Ik wil knuffels! Tis maar da ge het weet hé ;-)