Saar

NIEUWS! : Ons gezinnetje is uitgebreid, met een poesje! We twijfelden er al lang over, en hebben dan toch de stap gezet. We ontmoetten haar via Pets.be, een website waarop ontelbaar veel dieren worden aangeboden. Het gaat vaak om gedumpte dieren, die gelukkig door vrijwilligers worden opgevangen.

Saar, die aanvankelijk Sara genoemd werd, is het dochtertje van een zwerfpoes. Ze werd vermoedelijk geboren rond 1 juni, en verbleef sinds een goede week bij een opvanggezin in Edegem. Gisteren kwam ze naar ons. Het is een erg bang poesje, ze rilt snel. Toch geloven we dat dit zal verbeteren wanneer ze merkt dat ze bij ons veel liefde krijgt.

Ongeveer 24 uren geleden kwamen we thuis met Saar, en we hebben ondertussen onze bezigheid al gehad :-). Gisterenavond kroop ze onder alle meubels, en soms blies ze wanneer we haar wilden aaien. We lieten haar alleen voor de nacht, hopend dat ze haar eten, water en toilet zou vinden indien nodig.

Vanmorgen, bijna 9 uur later, was Saar spoorloos. We hadden haar onder de zetel achtergelaten, doch ik kon haar nergens vinden. Alle ramen en deuren waren de hele tijd dichtgebleven, dus ze moest echt wel in ons huis zijn. Na een half uur gezocht te hebben, heb ik Vincent erbij gehaald. Samen zochten we gedurende drie (!) uur. Wel 10 keer op dezelfde plaats, alle kasten open, de kelder (ook al was die niet toegankelijk geweest voor haar). Plat op onze buik, op de ladder,...zonder resultaat. Ze had 's nachts niets gegeten (ik had het eten gewogen), noch was ze naar toilet geweest. Ons huis zag er eigenlijk net hetzelfde uit als altijd, niets van plaats veranderd, net of ze was er nooit geweest.

Uiteindelijk, ik had het zoeken even opgegeven en zat tv te kijken, riep Vincent dat hij haar gevonden had. Achter mijn bureau zat ze, onvoorstelbaar dat ze daar gekropen was. Vincent dacht eerst dat zo'n klein katje niet alleen de trap zou opkunnen, maar jawel hoor! Zij raakt zelfs vlotjes tot op de tweede verdieping.

Na de middag zijn we bij de dierenarts geweest, voor haar eerste prikje en een algemeen onderzoek. De vriendelijke dokteres gaf ons tips om het bange poesje wat te laten wennen aan de nieuwe omgeving. Eén tip bestond er alvast in om natte voeding te geven (ook voor het vochtgehalte, aangezien ze waarschijnlijk ook niet dronk), en dat op een voor haar veilige plek te zetten (bv. onder de kast). Thuisgekomen ging ze terug naar de tweede verdieping, doch deze keer op de logeerkamer. Opnieuw heb ik een tijdje moeten zoeken, want ze kan zich écht wel goed verstoppen! Haar eten zette ik niet ver van haar, en ik verdween weer.

Ze heeft intussen al bijna een heel zakje natte voeding op, en verstopte zich nog twee keer. Voorts verblijft ze onder de zetel of de kast. Ook haar toilet heb ik al naar overal verplaatst, in de hoop dat ze er iets in doet. Voorlopig gelukkig nog niet in huis geplast, denk ik :-) want met zo'n goede verstopplaatsjes, weet je maar nooit!

Jaja, dat is het verhaal van ons Saar. Ik kijk uit naar het moment dat ze zich veilig zal voelen in ons gezelschap. Dat moment waarop ze zal beginnen spelen, spinnen, kopjes geven,... Eigenlijk zijn we nu ook al erg tevreden. Af en toe blaast ze of jankt ze, maar dat is enkel wanneer ze zich bedreigd voelt. Toch mogen we haar soms ook al aaien en optillen, dus dat komt allemaal wel goed! Neem je tijd maar, kleintje...