za-lig!

Het is echt zalig om hier te zijn, het voelt als thuiskomen!  De mensen zijn hier allemaal zo vriendelijk, iedereen is blij dat ik terug ben, dat ik Honduras niet vergeten ben.  Ik ook, het doet me heel goed hier te zijn.  Het is een aanpassing, dat wel, maar daar was ik op voorbereid.  Eigenlijk kost het me weinig moeite!

Het is moeilijker Nederlands te praten/schrijven.  Ook al is mijn Spaans ook nog niet wat het was, ik begin het terug gewoon te worden.  's Morgens vroeg (5:00) en 's avonds na 20:00 gaat het minder goed.  Ja, zo vroeg sta ik op!  Mijn kamertje is naast het salon, aan de straatkant.  Er is enkel een gordijn tussen de kamer en het salon.  Elke morgen staat de papa van het gezin op om 5:00, en dan gaat de tv aan.  Hondurezen kunnen nu eenmaal niet zonder de televisie.  Dus, op dat moment sta ik ook op, want wie me kent weet dat ik niet kan slapen als ik iets hoor.

Maar je hoort me niet klagen.  Ik leef rustig, hier thuis (jaja, me siento en casa de verdad!) hang ik mee in de zetel en daarbuiten probeer ik mijn tijd te verdelen onder de vrienden die ik hier maakte.  Ik heb al veel mensen terug gezien.  Niemand is hard veranderd in die twee jaar, net zoals SPS niet veel veranderd is.  Wendy, de nicht van mijn gastfamilie is zwanger van haar tweede zoontje.  Dat was wel nieuws voor mij.  En de grootste verrassing kwam vanmorgen!  Ik had afgesproken met Walter in onze vaste koffieshop.  Eerst praatten we over koetjes en kalfjes.  Ik vroeg hem waarom hij niet meer in SPS zelf woont.  Hij antwoordde dat hij bij iemand in Lima woont.  Iemand?  Ja, iemand...  En dan: "me case el viernes":  *shock*  vertaling: "ik ben vrijdag getrouwd".  Oke, even schrikken!

Jammer genoeg heb ik nog niet de kans gehad om salsa te gaan dansen.  Enkele vrienden van Sectur hadden me uitgenodigd om vrijdagavond te gaan, maar Iliana had al een verrassingsreisje gepland waarvan ik niets wist.  Tja, anders was het geen verrassing natuurlijk!  Ik ga naar La Ceiba dit weekend, joepie :-).  Maar ik kijk er ook echt wel naar uit om nog eens goed te kunnen gaan dansen.

Mi kinder heb ik ook nog niet kunnen bezoeken.  Ik had afgesproken met profe Alba.  Zij gaf twee jaar geleden les in de namiddag.  Ik belde haar gisterenmiddag om te zeggen dat ik iets later zou toekomen.  "Que si hizo?"  Blijkbaar hadden we in de voormiddag afgesproken, want in de namiddag wordt er geen les meer gegeven.  Misbegrepen, dus het zal voor een andere keer zijn...  Misschien morgen, voor we naar Ceiba vertrekken. 

Ik heb ondertussen ook ontdekt dat ik mijn oplader van mijn fototoestel ben vergeten in België.  Niet zo fijn natuurlijk.  Vandaag ben ik naar RadioShack gegaan om er 1 te kopen.  Alles is hier goedkoop, maar deze oplader kostte bijna 60 euro!  En het was een gewone universele, niet eens een specifieke voor Lumix.  Voorlopig heb ik hem niet gekocht, muy caro, ik maak gewoon heel weinig foto's.

Om af te ronden de typische dingen even op een rijtje zetten: de cucarachas en muggen beginnen zich te vertonen, lastimosamente.  Als het regent, zijn er meer.  De elektriciteit en het internet vallen nog altijd regelmatig uit.  Vooral heel prettig als je in de douche staat (badkamer zonder ramen).  Ik drink naar goeie gewoonte 4 a 5 liter water per dag, en ga weinig naar toilet.  En maar zweten!  En ik ben zoveel lekkere dingen aan het eten en drinken.  Sommige lekkernijen was ik vergeten, maar it's all coming back to me!  Soite, ik heb al veel te veel verteld denk ik.  Bedankt om te komen lezen en tot binnenkort!