Een weekendje Ceiba dus, laat ik even de avonturen op een rijtje zetten. We vertrokken, naar traditie, later dan gepland. Een roadtripje met zijn vijven: vier vrouwen en de neef van Iliana. Die neef was de jongste van de groep, 20 jaar, en was al jaren niet meer in Honduras geweest. Hij woont in Atlanta.
Vrijdagavond gingen we eerst naar de supermarkt. Terug in het huis van Iris, een vriendin van Iliana die overigens zelf op reis was, gingen we koken en een flesje vodka kraken. Alles rustig, tot op een zeker moment het elektrische kookvuur vuurwerk begon te maken. Blijkbaar was 1 van de kookvuren stuk, maar wij wisten dat niet. Een klein brandje ook gehad, maar gelukkig alles op tijd kunnen stoppen. We hebben na de opkuis zelfs terug gekookt op de andere vuren. Ik vond dat anders geen goed idee, maar zoals jullie merken, ik zit hier nog he ;-).
Oke, heel die crisis heeft toch wel een uur van onze kostbare tijd ingenomen. Nadien maakten we ons klaar voor een avondje Hibou. De enige goede discotheek die er nog is in Ceiba. Twee jaar geleden was ik erbij toen een andere (superchique) discotheek de deuren opende, maar daar spreken we dus al niet meer van. Ik voelde me minder mooi tussen die drie vrouwen die helemaal opgetut uitgingen. Tja, ik heb mijn uitgaanskledij in Belgie gelaten, en ik heb nog niet geshopt... Whatever, het was leuk.
In Hibou kochten we nog een fles vodka, want op die manier koop je een tafel, dus zitplaatsen. Voor alle duidelijkheid, we dronken vodka met cranberry. Er hing een leuke sfeer, ik had geen gsm mee dus kon niet zien hoe laat het was, dus ik kon ten volle genieten van de avond! Toen ik mijn eerste sigaret ging roken (hier mag ook nergens nog binnen gerookt worden), had ik al snel "touche". Kevin was zijn naam, maar hij had ook al snel begrepen dat ik alleen maar vriendschap zocht.
Met die Kevin heb ik enkele keren gedanst, cava, leuk. Zijn vriend Kelvin wilde ook met me dansen, maar begon meteen te zeggen hoe knap ik was en blablabla... Dat maakte dat hij het na 1 keer verkorven had. Nu, die Kevin kende de dj en heeft ervoor gezorgd dat die wat salsa opzette. Ik heb met hem salsa gedanst, maar ik moest leiden, want (liefje, geloof me) hij kon nog minder dan Vincent. Y eso siendo Hondureño! Maar het was leuk en grappig.
Rond 3:00 gingen we doorgaan. Maar toen was David, onze neef die voor ons ging zorgen supuestamente, erg bezopen. Nu ja, die gast weegt gemakkelijk 100 kilo en had misschien maar een beetje meer dan mij op. Ik weet niet of het enkel van de alchohol was... Dat maakte dat we pas na 5:00 thuis waren. We kregen hem niet mee, Kevin en Kelvin hebben hem mee naar buiten geholpen, dan is hij op het strand gaan liggen, dan begon hij wat ruzie te zoeken, terug gevallen, in de zee gegaan met alle kleren,... pfffffff... Op een zeker moment ben ik behoorlijk kwaad geworden, heb ik de autosleutels genomen en gezegd dat ik wel geld zou achterlaten voor een taxi. Ik kan echt niet om met zatte mensen! Toen heeft het nog een kwartier geduurd, en konden we eindelijk naar huis.
Onderweg heeft de politie ons nog tegengehouden. Ze begonnen tegen mij te praten in het Engels. Maar zij waren niet de eersten die avond, en ik was al slecht gezind door heel de situatie met David, dat ik alleen maar aei "no entiendo". "American citizen?" ay, como me da colera siempre!
Soite, een uurtje geslapen, want we zouden 's zaterdags om 7:00 al vertrekken naar Sambo Creek om een bootje naar Cayos Cochinos te nemen. Flink opgestaan, maar omdat David nog heel lang zijn roes moest uitslapen, en Iliana hem niet wilde achterlaten, bleven we binnen. Putchica, ik haat zo'n situaties echt. Tegen 's middags kon hij eindelijk rechtstaan, en dan hebben we besloten om nog naar Cayos te vertrekken en ginds te overnachten.
Daar verbleven we in een hotel 8 estrellas, met Iliana haar woorden. Een cabaña (hutje) op het strand, IN het zand, met twee stapelbedden. Alles was er duur naar Hondurese normen (20 euro voor de cabaña, 4 euro voor pescado frito, 25 euro voor een dansshow,...). Nu, ik vond het wel leuk om nog eens zo primitief te logeren. Het doet je beseffen hoeveel geluk je hebt.
Om 21:00 ging het licht uit, net daarvoor begon het heel hevig te onweren. Dat was minder leuk. Angstaanjagend als je op een eilandje verblijft waar NIETS is: geen elektriciteit, geen gsmsignaal, geen stenen woningen,... Het heeft toch zeker 3 uur lang geonweerd. Griezelig, maar alweer: ik zit hier rustig te typen.
Zondagmorgen opgestaan om 4:45 om de zonsopgang te zien. Jammer genoeg waren er veel wolken. Nadien genoten van het eilandje, en nog naar twee andere Cayos geweest met het bootje. Al bij al was het een leuk weekend, ook al heb ik enkele minder aangename momenten ervaren.
Ik begin wel erg vermoeid te geraken. Dit weekend weer heel weinig geslapen, en vanmorgen hebben we David teruggebracht naar de familie in Lago de Yojoa. Om 6:00 zijn we vertrokken. Jaja zoetie, ik ben ondertussen al op twee plaatsen geweest waar wij ook naartoe gaan! Hehe... Goed, weer genoeg getypt, alles zo in detail. Hasta luego!
1 opmerking:
De RSS-feed werkt, waarvoor dank :-)
Een reactie posten