rapporten

Het schooljaar lijkt nog maar net begonnen, en het eerste rapport staat al voor de deur!  Dat betekent dat ik dezer dagen overuren aan het maken ben.  Maar dat betekent ook dat de eerste vakantie eraan komt!  En ja, ik weet het, het is daar weer snel.  En ja, wij leerkrachten hebben geluk met zoveel verlof.  En ja, ik herhaal: als je jaloers bent, ga dan ook voor een baan in het onderwijs!

Zoals altijd snak ik naar die vakantie.  Zoals altijd voel ik dat de vermoeidheid groter wordt.  Maar niet zoals altijd ben ik onvoorbereid op die rapporten.  Nee, niet totaal onvoorbereid, dat nu ook weer niet.  Maar het voelt alsof ze er sneller zijn dan dat ik verwacht had.  Nochtans valt die herfstvakantie elk jaar op hetzelfde moment, dus dat kan niet.

Het is gewoon zo dat ik dit schooljaar anders ben gestart dan anders.  Ik voelde me minder goed, was niet zo graag op het werk.  Ik was al enkele dagen afwezig, en ook verschillende dagen mentaal wat afwezig.  En voor ik het wist, was dat moment daar.  Dat moment van "oei, rapporten, en ik heb nog zoveel te verbeteren, nog zoveel te evalueren".  Maar zoals altijd, komt het weer wel goed!  Gewoon wat overwerken.  Een zestig-uren-week presteren, en dan kunnen we er weer tegen.  Dan hebben we die vakantie weer dubbel en dik verdiend!

Ja, ik kijk ernaar uit, naar die vakantie.  Enerzijds vind ik het altijd leuk dat ik dan wat langer mag blijven liggen in bed.  Anderzijds is het ook een goed moment om wat werk in te halen.  Want, oh ja, als je dat weeral vergeten was: wij leerkrachten werken ook tijdens onze vakanties!

De vakantie die eraan komt wordt ook echt leuk wat de ontspanning betreft.  's Maandags ga ik Stallie nog eens zien.  We gaan dan samen naar een concert van Juanes.  Ja hoor, de enige echte Juanes!  En 's woensdags ga ik naar een optreden van Mayimbe, een Cubaanse groep.  Geen gebrek aan Spaanstalige muziek dus!

Niet dat die muziek me helpt om mijn Spaans te onderhouden.  Ik dacht altijd van wel, maar de laatste tijd merk ik dat mijn Spaans achteruit gaat.  Meezingen met liedjes en de krant lezen, dat lukt wel.  Maar een conversatie voeren zonder over elk woord na te moeten denken, dat gaat tegenwoordig niet meer.  Dus probeer ik terug wat vaker te bellen met mijn Hondurese familie.  Hoewel dat niet altijd gemakkelijk is.  Ik heb het nogal druk, en zij zijn vaak pas aangemeld wanneer het hier al laat op de avond is.  Maar kom, elke minuut dat ik probeer te praten in het Spaans, is weer een minuut dat ik heb geoefend hé!  Ook dat komt wel weer goed.  Echt verleren ga ik dat toch nooit doen, daar ga ik vanuit.

Zo, 23:30, tijd om naar dromenland te gaan.  Nog enkele dagen doorbijten en de rapporten zijn klaar.  Nog een weekje en het is vakantie.  En nog een nachtje slapen en het wordt mooier weer, als we de weermensen mogen geloven toch.  Kortom, laat de zon haar werk maar doen, laat ze mij maar wat extra energie bezorgen!