Honduras - Polen

Het lijkt wel of ik over een voetbalmatch ga schrijven, maar niets is minder waar.  Om het juist te doen, zou ik zelfs beter die 2 termen van plaats verwisselen.  Maar kom, mijn hart ligt meer in Honduras, dus krijgt dat land de eer om eerst te staan.  Toch zal ik chronologisch schrijven, dus ik begin in Polen.

Ik ga naar Polen!  Leuk, toch?  Jammer genoeg wordt het geen ontspanningsreisje, daar zal ik nog wat geduld voor nodig hebben.  Ooit, ooit, ga ik echt wel naar Polen op reis, om het land te leren kennen, en om Auschwitz te bezoeken.  Dat staat op mijn wishlist!  Ik ga voor ons Comeniusproject naar Polen, naar de stad Wroclaw.  Een stad waar ik nog nooit van hoorde, maar ze blijkt groot te zijn.  Meer weet ik er eigenlijk niet over.

Comenius dus, want ik ben nu trots lid van de werkgroep 'Over de grenzen', bij ons op school.  Met die werkgroep stapten we in een Europees project.  We gaven het de naam 'Experts Academy'.  Het idee erachter is dat iedereen expert is in iets.  We werken samen met scholen uit Oostenrijk, Polen en Spanje.  Het eerste bezoek is al achter de rug, dat was hier in België.  Binnenkort, in februari, op mijn verjaardag, vertrekken we naar Polen.

We gaan met 5 collega's én drie leerlingen van OV 1.  Dat wordt spannend!  Ik ga mee om te vergaderen, en om de leerlingen te begeleiden indien nodig.  Later dit schooljaar gaan enkele collega's naar Oostenrijk, met leerlingen van OV 2.  Volgend schooljaar ga ik mee naar Barcelona, samen met leerlingen van OV 3, de opleidingsvorm waar ik les geef.  Toch wel leuk nieuws, niet?

En dan...Honduras!  (met uitroepteken? of toch een vraagteken?)  Lastige situatie, gemengde gevoelens.  Iliana komt naar België, dat weten jullie al.  MAAR, we hebben nog steeds geen vliegticket besteld.  We wilden dat doen in oktober, maar het kwam er niet van.  Ondertussen heeft Iliana trouwplannen, dus begonnen we te vrezen dat ze toch niet zou komen.  Echter, ze bleef ervan overtuigd dat ze echt wel wil komen.  Tot afgelopen weekend...

We telefoneerden, en ze sprak voor het eerst uit "te voy a dejar" (ik ga je verlaten).  Reden?  Hart - verstand.  Ik weet waarover ze spreekt, wat ze voelt.  Als ze komt, is er veel kans dat ze haar baan kwijtspeelt.  Maar ze wil echt wel komen.  We hebben anderhalf uur gebeld, en anderhalf uur lang ging het van "Ik kom, ik wil echt komen; Misschien is het beter als jij naar hier komt; Nee, ik wil echt naar België; Of zou ik toch in Honduras blijven; Nu heb ik eens zo'n mooie kans;...".  Conclusie: ze kan geen beslissing nemen.

En ik begrijp haar echt wel, ik maakte hetzelfde mee.  Ik liet een baan staan in een school waar ik me écht thuis voelde.  Ook ik heb getwijfeld om toch mijn droom op te geven.  Maar een job als de mijne, die vind je nog wel na een afwezigheid.  Echter, Iliana werkt aan een universiteit, en dat werk zal ze niet zomaar terug te pakken krijgen. 

Dus, nu hebben we afgesproken dat ze nog twee weken bedenktijd neemt.  Volgend weekend bellen we terug, en dan zal ze een beslissing genomen hebben.  En ik wil echt wel terug, begrijp me niet verkeerd, maar ik zou zo graag willen dat ik iemand van ginder België kan laten ervaren.  Net zoals ik jullie allemaal eens wil meenemen naar Honduras, wil ik dat iemand van daar eens voelt hoe het hier is.

Daarbij komt dat ik na onze vorige reis naar Honduras, een bepaald idee in mijn hoofd heb gestoken.  Ik wilde terug in 2013, ik wilde een speciale dag beleven op 21 juli 2013, de dag waarop Vincent en ik 10 jaar en 1 maand samen zijn.  Dat voelt nogal beladen.  Dus ik zou liever hebben dat we gewoon thuis blijven, en dat zij komt.  Dat is wat ik wil.  Ik wil altijd terug naar daar, maar liever niet in de zomer van 2013...

Anderzijds, als we volgende zomer gaan, zou Iliana haar huwelijk proberen te plannen terwijl wij daar zijn.  Dan zou ik eindelijk eens een Hondurees huwelijk meemaken :-) en de 'despedida' natuurlijk, hehe.  In ieder geval, ik hou jullie op de hoogte!  Als ik er zo over nadenk, het is toch wel een luxeprobleem hé... ;-)