Moloko

Het heeft een titel nodig.  Dan maar dit.  Omdat ik op deze vrijdagavond een poging doe om een fotoboekje te maken van Kopenhagen.  En YouTube staat aan.  En die draait weer door.  En kwam bij Moloko terecht.  Gekke beweging, van Marc Anthony naar Moloko.  Maar wel leuk!  Echt wel!  Want ik leek vergeten te zijn hoe zalig Moloko kan zijn.  Zo'n sound die je nergens vindt, behalve bij Moloko.  En bij Roisin Murphy, uiteraard.

Dus geniet ik van Moloko, al geeuwend.  En dus kwam ik hier terecht.  Want ik word moe, en wil nog niet gaan slapen.  Drie dagen rond 21:00 mijn bed in lijkt me voldoende voor één week.  Neen, ik bijt nog even langer door.  Nog heel even wat fotootjes, en daarna misschien toch richting bed.  Neen, beslissingen zullen er vandaag niet vallen.  Geen fotoboek laten printen terwijl men vermoeid is.  Geen goed idee!

Amai, dat kwam er al allemaal vlot uit.  Nochtans had ik getwijfeld hoor.  Want tijdens mijn vorige rookpauze, enkele minuten geleden, kwamen er zoveel gedachten in mij op.  Zoveel dingen die in me zitten, maar niet voor publicatie geschikt zijn.  Geloof ik.  Het blijft een afwegen van...  Ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn die die afweging maakt online.  Al maar goed, zeker.

Dus houd ik het braaf.  Wissend en zo.  Vertellend dat Moloko en mijn gedachten me nog eens een verandering in de playlist brengen.  Dat ga ik ook nog even doen.  Maar voor de rest ben ik precies echt wel moe.  En er wacht me een lang weekend, nu ja, niet langer dan andere weekends hé.  Een dag duurt altijd 24 uren.  Wauw, wat een inzichten, op dit uur (really...?).  OMG.  Neen, maar gewoon, een vol weekend.  Dat is misschien correcter verwoord.  Hoewel het voelt als iets dat lang gaat zijn.  Maar eigenlijk ook niet.  Af en toe misschien.  Maar waarschijnlijk ook leuk.  Tja, afwachten.

Op dit moment is het ok.  Niet meer of minder dan dat.  Zittend aan de pc, met Moloko op de achtergrond.  En Saartje die lekker hevig en druk gedrag vertoont.  En mogelijk een muis voor de deur.  Schattig etend, niet bang wezend voor voorbijgangers.  Of toch niet voor Fie die buiten stapt.  Het hoort er allemaal bij in deze fantastische wijk waar mensen verhuizen naar een eerste verdieping met koorden en waar ik denk "oei, oei, seffens mijn auto plat door die sofa.".  Leuk, leuk, nog steeds!  Jups, want al dat Spaans dat me regelmatig in de oren klinkt, is onweerstaanbaar!

Helaas hebben de nieuwe buren wel een manier van communiceren met hun kinderen, die me niet helemaal aanstaat.  Het brengt me terug naar vroegere tijden.  Want volgens mij bereik je niet zoveel met "HEY" in alle mogelijke toonhoogten en stemvolumes.  Hopelijk wordt dit niet de (nieuwe) trend.  Want dat ga ik niet zo fijn vinden...

Ach, we zien wel.  Ik zie wel.  Lang geleden dat ik nog zag.  Of zo voelt het toch.  Ik heb in ieder geval veel getypt, en voel me al terug wat wakkerder.  Hoewel het zwieren van één of andere wasmachine (niet het mijne) me ook wel terug wat wakker maakt.  Maar eigenlijk zei ik niet zo veel.  Echter, het ging vlotjes.  En niet vergeten: mijn playlist wordt nog steeds regelmatig voorzien van nieuwe (en oude) titels!

Oei, het is echt wel iets van niets, en pretty chaotic, merk ik nu ik het nalees.  Tja, het zij zo.  Take it or leave it....