los colores del mundo

De pot verwijt de ketel

Kijken door een

Het gras is altijd

En zo, hé.  Tot zover mijn kleuren.  En wat het weer betreft: Na regen komt zonneschijn.

Ik wil nog eens komen bloggen.  Maar ik weet dat het nog niet het moment is.  Denk ik.  Doch, schrijven doe ik ook nogal weinig.  Niet dat ik er geen tijd voor heb.  Gewoon omdat het zoveel moeite kost.  Meer moeite dan typen.  Nochtans, getypt heb ik.  Echt wel.  Gewoon niet hier.

Que pronto te diste cuenta.  Y no saliste corriendo.  Que suerte la mía.  Eso sé.  Que suerte.  Suerte de haberte encontrado.  Suerte de haberte conocido.
Aunque nunca se sabe.  Nunca sé.  Solamente en este momento sé.  Sé que tengo suerte.  Por un momentito en esta vida larga.  En mí vida larga.

Gelukkig is er nog steeds de muziek.  De muziek die me kan raken, zolang ik maar niet ergens op een dansvloer sta.  Afgelopen woensdag stond ik daar nog eens.  Ik was al veel voor de hand liggende dingen vergeten.  Ze kwamen nog redelijk snel terug.  Echter, het gevoel...het was (nog) niet zoals ik gewend ben.  Niet zoals ik zou willen.  Zeker niet toen dat lied kwam, en ik besefte dat ik naar huis wilde.  Het doet dát niet meer, maar toch.  Angst omarmt me cuando me doy cuenta dat ik dat lied binnenkort live zal horen.  Ach ja.

Mensen lezen.  Sommigen vertellen dat, anderen niet.  Anderen vragen me hoe het met me gaat, of zoiets, zonder prijs te geven waarom ze die vraag stellen.  Uit interesse...?  Neen, uit curiositeit.  Tja, dat creëer ik, met een blog over mijn wereld.  Sommigen vertellen het gewoon.  En dat stel ik op prijs.  Eerlijkheid is veel waard.

Sommigen lezen, vertellen, maar interpreteren anders.  Ook dat is goed.  Ik leg het wel uit, als je erover praat.  Als jij die persoon bent.  Ik vertel het je wel.  

En hier eindigt dit verhaal van mucho y nada.  Zeer tweetalig weer.  Dat komt waarschijnlijk door al die mooie muziek op de achtergrond.  Nog even, en ik ervaar het weer en vivo