voor de volgende lezer

Enkele keren kwam ik al een poging doen hier iets positiever te komen vertellen.  Helaas bleek ik telkens snel terug in mijn gevoel te komen.  Mijn gevoel dat momenteel eerder onrustig is.  Het is wat het is.  Ik ben wie ik ben.  Echter, er zijn ook wel wat positieve dingen hoor!

Toch wil ik het nog even hebben over die gevoelens.  Ik weet ondertussen dat het door het dansen komt.  Dansen heeft me altijd veel gegeven, en nu plots doet het dat niet meer.  Ik heb altijd al gedanst, mijn hele leven al, en ik heb er altijd ontzettend van genoten.  En dat ik dat nu even niet kan, brengt me gevoelens van onrust en verwarring.  Ook veel vragen, zoals: Is dit tijdelijk?  Is het tijd voor iets anders?  Tijd voor een ander soort dans?  Tijd voor een andere hobby?  Waardoor komt dit?  Hoe vind ik een oplossing?  En ik vind maar op weinig vragen een antwoord.  

Even laten rusten, denk ik dan.  Net zoals die vakantieplannen voor de zomer.  Plannen genoeg, dat wel.  Doch géén reisplan.  En dat heb ik nu los gelaten.  Eigenlijk is er niets mis met onze Belgische zomer.  Eigenlijk heb ik al een perfect festivalplan, met om de twee weken een festivalletje, en telkens een andere muziekstijl.  Niet dat ik al tickets heb voor al die festivals.  De twee bandjes die nog rond mijn rechterpols hangen, kan ik voorlopig niet vervangen.  Hoewel daar dus misschien nog verandering in komt.  Echter, momenteel wil ik de optie open laten om toch nog op reis te gaan.  Ik wil er gewoon nu even niet over nadenken.

Want ik weet gewoon niet naar waar.  Dé reis zit er niet meer in.  Andere bestemmingen lijken nooit goed genoeg, of het probleem van het overaanbod aan informatie duikt weer op.  Het loslaten was dus de beste optie.  Stilaan lukt dat en geeft dat me al terug meer rust, zeker ook 's nachts.  Iets minder om over te piekeren.  Nu dat dansen nog.

Toch blijf ik proberen.  Ik probeer terug te gaan dansen.  Ik probeer er naar uit te kijken.  Maar dan kan ik zo plots midden op een dansvloer blokkeren.  Blokkeren en met tranen in m'n ogen zeggen dat ik naar huis wil.  Gek.  Ach, verder aanmodderen, tijd brengt raad.  Dat is nogal gebleken.

Wat kan ik nog vertellen?  Ah ja, mijn titel!  Voor de regelmatige treinreiziger is het een gekend beeld deze week.  Op de voorpagina van de Metro staat rechts bovenaan een hoekje waar je een bericht kan achter laten voor de volgende lezer.  Het is eigenlijk reclame van Panos, maar ik vind het een leuk concept!  Zelf liet ik al trouw elke dag een berichtje achter.  Ik denk zelfs dit verder te willen zetten als de actie stopt.  Het is eigenlijk echt plezant om te doen.

Ik koos al een hele week berichten die te maken hebben met 'de zon'.  Want de zon laat zich stilaan meer zien, en ik voel dat dat me wel goed doet.  Nog niet zoals het hoort, het is nog friskes hé.  Maar toch heb ik al terug wat meer energie.  's Morgens toekomen aan het station en al zien waar ik ben, doet echt goed na die donkere ochtenden de voorbije maanden.

Dus ja, het gaat niet heel goed met me.  Maar ook al minder slecht.  Ik doe mijn best te genieten van kleine dingen, en dat lukt.  Ik geniet trouwens ook enorm van mijn lesgeven.  Niet altijd, want soms loopt het wel eens mis met een les/leerling/klasgroep.  Maar er zijn ook van die klassen waar ik me echt goed in voel, en zo van die dagen dat ik bruis van energie.  Dat ik daar sta, op mijn 'podium', voor mijn bord, en simpelweg geniet.