festival van onze dromen

Alweer een festival voorbij; wat vliegt de tijd toch weer.  Wat kan ik erover vertellen?  Dat het een festival was, niets bijzonders eigenlijk.  Daarmee bedoel ik niet dat het niet leuk, goed, tof, fijn of iets anders positief was.  Ik denk gewoon dat het misschien niet nodig is om telkens te vertellen dat ik geen stem meer had tegen zondagmorgen, dat er veel acohol vloeide, dat we een hele dag door aten, dat ik slechts zes uren sliep in twee nachten, dat het zonnetje ons twee dagen goed gezind was, maar dat de regen er gisteren toe leidde dat velen ook overdag sliepen, en zoveel meer.  En nu heb ik het toch verteld, zie!

Wat het festival zelf betrof, de artiesten bedoel ik dan, heb ik enkele keren goed genoten.  J Alvarez zag ik niet eerder aan het werk, maar het was toch weer zo'n typisch reggaetónoptreden.  Dat betekent dat de backvocals eigenlijk de enige sterren zijn, maar dat die natuurlijk in the back blijven.  Niet dat ik het geen leuk optreden vond, maar dat viel me gewoon nog maar eens op.  

Zaterdag was de topdag, aangezien de topartiesten die avond geprogrammeerd stonden.  Zoveel drukte!  Zoveel mensen die enkel voor twee optredens kwamen!  Het optreden van Juan Luis was, net zoals de vorige keren, om van te genieten.  Wel vrij grappig dat we exact hetzelfde concert al eens zagen in april.  We herkenden het volledig, van begin tot eind.  Zelfs de bisnummers kwamen in dezelfde volgorde.  Niettegenstaande toch echt genoten, al was het ontzettend druk.

Juanes, dat was al weer enkele jaren geleden.  En ik was eigenlijk zeer benieuwd, aangezien ik hem eerder unplugged zag, en dat is toch een ander gegeven.  Wel, hij was fantastisch!  Zelfs mensen die minder thuis zijn in zijn repertoire, leken zich te amuseren.  Hij blijft echt een topartiest, zonder twijfel!

De nachten dat enkel de ladies overbleven, maakten we het bont in de Island Jam, met ritmes uit alle hoeken van de wereld.  En we zagen ook alle hoeken van die tent, hihi.  Ah ja, wat de salsa betreft, een beetje triestig in Limburg.  Véél te weinig dansers.  Want tijdens het optreden van ZuleMax gingen Fanny en ik voluit, maar helaas vonden we geen andere partners om samen mee te zweten.  Ja, zo om 15:00 's middags bij meer dan 25 graden een uur lang salsa dansen, dan verlies je wel wat lichaamsvocht!  Terug nuchter daarna, alles uitgezweet.  ZuleMax was overigens super!  Het is een salsaband met enkel vrouwen!  Echt show!

En verder ook nog een andere salsagroep on stage, maar opnieuw geprogrammeerd als eerste van de dag.  En dat was gisteren, toen iedereen die bij mij was lag te slapen.  Dus uiteindelijk ging ik slechts het laatste kwartiertje, maar danste ik wel nog met een andere vrouw die als man kan dansen.  Haar ontmoette ik toevallig op de dansvloer, altijd fijn!

Oei, oei, toch weer een lang verhaal eigenlijk.  En dan ben ik nog niet eens bij het festival van onze dromen.  Fanny en ik denken erover ons eigen festival samen te stellen ;-) en wel met deze samenstelling:

* foud court van Couleur Café
* dansvloeren van Afro-Latino
* wereldmarkt van Sfinks
* camping van Antilliaanse Feesten

en de artiesten?  Ho, zoveel mogelijkheden!  Daar zullen we nog verder over nadenken.  Hoewel we snel wel een line-up bijeen zullen krijgen, vermoed ik.  Alleszins, dát festival zou echt het perfecte festival zijn!  Maar voorlopig houden we het dus op de originelen, hehe.

Vanavond zie ik mijn Saartje terug!  Maar ik kreeg heel wat berichten dit weekend, en alles leek er goed mee te gaan.  Ze at goed, dronk weinig (dat ben ik gewoon), en maakte de oppasser tijdig wakker 's morgens (ook dat zijn we gewoon).  Straks zal ik de details wel vernemen.  Maar ik ben er gerust in.  Hoewel het zeker leuk zal zijn haar weer te kunnen knuffelen en lekker vol Saarhaar te hangen!