ik ben te soft

Hoe hard ik ook doordruk, hoe koppig ik ook mag reageren, hoe lang ik dat ook mag volhouden; toch vind ik mezelf te soft.  Want "volgende keer doe ik gewoon mijn eigen ding", daar doe ik niks mee.  Neen, want 'mijn ding' is toevallig wat ik gepland heb.  Samen.  Dus er was geen 'mijn' ding.

         Daarom dat ik hier nu ben

En zo zit ik tranen in te houden, ik heb tenslotte net 50 euro betaald om mezelf te laten opmaken.  Maar tranen inhouden, dat leidt tot migraine.  Fijne verjaardag, Fie.  Geniet van je gala waar je zo naar hebt uitgekeken.  En dump verdomme ineens wat je in de weg zit.  Dat denk ik soms.

Maar we gaan naar Canada hé.  Ik ben het beu om op deze manier behandeld te worden.  Zeker omdat het probleem telkens bij mij wordt gelegd.  Ik hoor het seffens al: "Ik heb geen uur gezegd, jij hebt mij nog naar de supermarkt gestuurd op een zaterdag, ik heb nu wel honger,..."  Dus ik ben het probleem.  En misschien is dat zo.  Lastig probleem, alleszins.  Of het nu aan mij ligt of niet.

    Bij het nalezen voeg ik dit nog toe.  Ik weet heel goed waarom Canada 'stil' ligt.  Als ik het hier zo bekijk.  Waarom zou ik verder plannen?  Ik heb er geen zin (meer) in.  Want blijkbaar is plannen niet goed.  Tenzij het over eten en slapen gaat natuurlijk.

Ik heb een beeld van hoe een relatie en een weekend eruit zien.  Maar blijkbaar dien ik dat beeld nog meer bij te stellen.  Ik heb er al fel aan gesleuteld.  Ik vind dat lat-gedoe dik oké.  Echter niet als we nu elkaar tijdens het weekend ook al niet meer gaan zien.  Dan wordt het echt tijd dat ik alles evalueer en terug voor mezelf ga kiezen.

En zo zit ik hier -alweer- te klagen.  Het is gewoon ongelooflijk frustrerend.