OEI !

Zondagavond.  Net het licht gedoofd.  Helemaal ontspannen na een saunabezoekje.  Klaar om naar dromenland te gaan.  Luide, diepe inademing ~ dit kan ik niet onder woorden brengen, het is zo'n schrikreactie ~ .  Plots schiet me te binnen dat ik afgelopen woensdag (woensdag!) een spel vergat af te halen.  Een educatief spel dat ik voor school ga gebruiken...

Ik ben er nog niet goed van!  Hoe kan ik nu zoiets vergeten zijn?  Ik weet wel hoe hoor.  't Is niet dat het niet in mijn agenda stond.  Het staat er al in sinds februari.  Maar toen ging ik plots met de auto werken om op ontdekking te gaan in Lier (mijn leerlingen toch, voor mij valt daar niet meer zoveel te ontdekken), ik ging naar de supermarkt, ik verwachtte een gezelschapsspel aan mijn deur (zonder succes), ik kreeg Shana op bezoek en zij bleef eten, ik volgde een webinar en ging ook nog dansen!  Een hele drukke woensdag, al bij al.  Maar die reservatie, die had ik blijkbaar volledig over het hoofd gezien.

En nu voel ik mij daar zó slecht over!  Ik heb iets gereserveerd en ik kwam niet opdagen!  En pas vele dagen later besef ik dat!  Een regelrechte schande vind ik het zelf!  En vooral: wanneer geraak ik daar dan?  Er was een reden dat ik dat spel afgelopen woensdag ging gaan ophalen, want vanaf deze week heb ik klassenraden op dinsdag.  Dus op woensdag ga ik nu naar Elzy.

En...Bocadero is terug open!  Dus morgenavond ga ik na de klassenraad ook nog een dansje placeren, samen met Chaja (en Fanny en Tom misschien)!  Traditioneel mag ik de eerste en laatste Boca niet missen.  Die tussenin, dat is wat zwaar als ik 's woensdags om 6:15 dien op te staan.  

Pfffff, echt stom.  Weer zo'n luxeprobleem. Neen, ik ben nog niet bekomen van de reeks.  Dat is waarschijnlijk omdat ik er met niet zoveel mensen over praat.  Sommigen denken zoals ik, maar kijken niet naar zoiets omdat ze de keuze hebben om ook andere dingen te zien op televisie.  Anderen zijn er minder door geraakt.  En velen liggen er niet van wakker...

Tja, dat is hun recht.

Vandaag ging ik trouwens naar Walibi.  Een treinrit die halt hield in Brussels Airport.  Het zal toch nooit nog hetzelfde zijn, denk ik.  Het was toch wat vreemd om daar, weliswaar onder de grond, te stoppen.  En ja, mijn 'gevoelloze' gedachte (vandaag deed ik de uitspraak niet luidop) van dat ze toch maar niet te zot meer hoeven te doen voor juli, kwam toch weer even naar boven.  

Hoewel, misschien heb ik het toch uitgesproken.  Ah ja!  Want een collega zei me nog dat er iets is met het aantal dagen en wanneer dan een nieuw feit zich voordoet...  Ik heb net even op Google gezocht, en vond niet direct iets tussen Parijs en Brussel.  Maar ik vond wel wat tussen New York en Madrid.  Maar ik geloof dat ik dat al wist.  Alleszins, als ik even tel tussen Parijs en Brussel, dan geraak ik vlotjes in Canada, maar is mijn terugkeer nog niet bevestigd.

Ja, misschien wel erg om zo met getallen bezig te zijn.  Ach.  Je weet het al.  Je kent mijn filosofie.  Ik zie het wel als het zover is, of misschien ook niet.  Nu kan ik niet meer doen dan trachten blij te zijn met waar ik geboren ben en wie ik ben.  Niet te boos te zijn omdat ik geniet van drank en spijs.  

. gewoon . nu . hier . zijn