Eigenlijk zou ik beter/liever nu in de douche springen en nog wat dingen buiten huis doen, maar toch wil ik ook deze blogpost schrijven. Dit bericht zit al enkele dagen in mijn hoofd, en het wordt ook steeds langer. Of het effectief zo lang zal zijn als in mijn hoofd, dat valt nog af te wachten. Ik zie het wel!
Afgelopen zondag waren we op een salsafeestje. Aankondiging: Er is een mooi buffet, jullie gratis aangeboden door (naam traiteur); de mensen die een bonnetje kregen, mogen eerst aanschuiven, maar er is genoeg voor iedereen. Een klein uur na de aankondiging is het vrij rustig aan het buffet, dus we schuiven aan. "Hebben jullie een bonnetje?" Oei...neen, dus we verlaten de rij.
Nog geen minuut later komt de arrogante, agressieve, assertieve Fie naar boven. Ik stap op de man af en verwoord niet zo proper dat ik zijn eten niet meer hoef. Even later komt de man tot bij ons, intussen was ik al terug gekalmeerd. Hij vond mijn houding erover, want hij deed dat gratis voor de mensen, en hij hoefde dat niet te doen, en of ik al ooit eens iets voor een ander had gedaan.
Verkeerde vraag aan de verkeerde vrouw! En de man aan mijn zijde ging ook op zijn achterste poten staan. Neen, een jaar vrijwilligerswerk, waarvoor ik zelf betaald heb, dat deed ik voor mezelf. Dat ik toen les gaf, en dat nu nog steeds doe, dat is voor mezelf. Maar hij, hij doet dit voor anderen.
Natuurlijk, zo wat reclame op een drukbezocht salsafeestje, dat is niet mooi meegenomen of wat? Uiteraard doet hij dat voor zichzelf. Want toen we er nadien met zijn tweeën nog over praatten, dacht ik terug aan dat artikel dat ik kortelings las. De titel van deze post stond boven het artikel.
In dat opzicht doe je nooit iets voor een ander. Al wat je doet om anderen te helpen, daar word je zelf gelukkiger van. Dus onbaatzuchtigheid bestaat eigenlijk niet. Echter, dat geloof ik dan ook weer niet. En toch, als je er zelf gelukkiger van wordt, is het toch niet helemaal onbaatzuchtig. De kip en het ei, ik geraak er niet uit.
Dat artikel stond in de Metrokrant, die ik 's ochtends meeneem om te lezen op de trein. Het personeel bij NMBS heeft dat artikel zelf niet gelezen denk ik. Want zij laten wederom duizenden mensen in de onzekerheid of ze wel op hun bestemming zullen geraken. Ook mij, als 'trouwe' openbaar-vervoer-reiziger.
Wat een onaangename verrassing was me dat donderdagochtend. Aangezien ik buiten de Metrokrant geen actualiteit volg, was ik helemaal niet op de hoogte van de officieuze, spontane staking. Bijgevolg was ik drie kwartier te laat op mijn werk. En veel erger, ik hoorde gisterenmorgen ook geruchten over dat dit wel eens tot woensdag zou gaan duren. Net als wij onze jaarlijkse trip naar een pretpark gepland hebben: 130 leerlingen op de trein naar Walibi...
Info konden ze niet verschaffen in het station. Ik heb gisterenavond behoorlijk gepiekerd over wat ik zou doen: trein of auto nemen, of de bus misschien, en wat als ik daar toekom en we geraken niet in Wallonië? Dan stond ik vroeger op om een hele dag te babysitten op school. Wat een gedoe!
Gisterenavond kwam ik bloggen, maar eerst deed ik nog even Smartschool open. Bleek dat de directie nog bussen had kunnen inleggen, dus dat de geplande trip kon doorgaan. Super! Doch, mijn eigen probleem was nog niet opgelost. Ik ging slapen met een plan, gebaseerd op informatie die ik terugvond op de website van NMBS:
We weten hoe belangrijk goede
informatie voor u in dergelijke omstandigheden is. Daarom zullen we er
alles aan doen om u in real time en zo gedetailleerd mogelijk te
informeren over het treinverkeer. Dit doen we via onze gebruikelijke
informatiekanalen:
- op onze reisplanner
- op de storingen op het net pagina
- via onze app
- op de schermen en aankondigingsborden in het station
- op onze Twitter en Facebook accounts
- via de aankondigingen in het station
Deze morgen opgestaan om 6:15, een half uur later reeds de deur uit. Ik had de eerste drie informatiekanalen geraadpleegd, en zou ongeveer een half uur te vroeg in Mechelen zijn. Maar ik zou er zijn, en dat was wat telde! Toegekomen in het station, het vierde informatiekanaal, bleek dat alle treinen die op de reisplanner en app gewoon reden, afgeschaft waren! Wat een afzetterij! Beweer dan alstublieft niet dat u mij goed wil informeren!
Snel denken, volgend plan: Rooseveltplaats. Daar vertrekt bus 500 naar Mechelen. Ik weet dat ze er lang over doet, maar ik zou het mogelijk nog halen. Toegekomen aan de Rooseveltplaats, rijdt de bus net weg. Volgende bus een half uur wachten. Met een traject van 85 minuten voor de boeg, zou ik extreem te laat komen.
Op naar plan C: terug naar huis om de auto op te halen. De tram zag ik ook net voorbij rijden, dus dan maar de 20 minuten te voet terug. Dan nog naar mijn appartement voor de nodige sleutels, en nog wat fileleed en parkeerstress. Ik kwam een dik kwartier te laat, maar gelukkig hadden mijn collega's me opgewacht.
Al bij al werd het een fantastische dag. We hadden geluk met het prachtige weer en het attractiepark was praktisch leeg. We hoefden slechts één keer echt in de rij te staan, voor de nieuwste attractie die normaal gezien pas volgende week opent. Een attractie waarin ik ontdekte dat ik misschien toch wel hoogtevrees heb...
En oh jawel, ik heb nu al een stresske over maandag. Want wat zal me dan weer te wachten staan? In de media, noch op de site van de nmbs, voorlopig geen nieuws over een vervolg. Echter, ik heb er nog maar weinig vertrouwen in. En nu mag ik het nieuws noodgedwongen volgen, omdat ik het niet kan maken om mij afwezig/te laat te melden terwijl ik wist dat het staking was. Of diende te weten. Het worden nog enkele boeiende dagen! Dat woensdag maar alles terug 'normaal' wordt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten