't leven is niet eerlijk

~ ogen uit mijn kop
~ niet radicaal
~ ondersteboven
~ luxeproblemen
~ oneerlijke wereld

Zoveel titels kunnen hierboven.  Het werd degene die er staat.  Tegen mijn leerlingen zeg ik dat ook wel eens.  Want het is de waarheid.  In België is het leven niet eerlijk, er zullen altijd mensen zijn die het beter hebben dan een ander.  Maar dat is hoe het is.  Es lo que hay.  En daar dien je jezelf bij neer te leggen.  Of je kan misschien iets doen.

Ik weet het niet.  Ik trachtte het een uurtje te laten bezinken, maar het is niet gelukt.  Als ik gewoon schrijf wat in me opkomt, dan zal dit misschien wat te extreem of radicaal klinken.  En ik stel mijn gedachten nochtans voortdurend in vraag.  Want ik wil niet radicaal denken.  Maar zoveel vragen die in me op komen!

Je kan toch niet gevoelloos zijn?
Ben je wel mens als dit je niets doet?
Waarom doen we zo weinig?
Waarom doe ik niets?
Zou ik niet beter iets doen?
Hoe kan een mens nog gelukkig zijn?
Hoe kan je dit zomaar aan de kant schuiven?
Valt dit te negeren?

Ik keek naar een volgende aflevering van het programma dat ik in mijn vorige post ook al vernoemde.  Nog geen vijf minuten ver en de tranen rolden over mijn wangen.  Neen, dit kan niet.  Dit is onmenselijk.  En ik zit hier.  Te kijken naar die onmenselijkheid.  Etend, zelfs.  En nu (een uurtje later) hangend in mijn hangmat, op een niet-comfortabele manier.  Wat een luxeprobleem!

Neen...

Ik doe te weinig, geloof ik.  Ik weet het niet.  Want tegelijkertijd weet ik ook dat ik het niet kan oplossen.  Misschien, waarschijnlijk, is meevoelen ook al iets.  Misschien is dat veel.  Ik weet het niet.  Dit stemt me echt triest.  Het leven is zo weinig waard, het stelt zo weinig voor.  Ik leef mee, en dat is al dat ik doe.

Ik doe niet genoeg.  En ik val waarschijnlijk in herhaling.  Zou ik niet beter wat meer voor anderen doen?  Waarom wil ik ook naar Canada?  Waarom ga ik niet wat helpen?

Ik weet het; hier zijn er ook problemen.  Het is niet dat ik oogkleppen draag.  Het is niet dat ik niet besef dat er overal problemen zijn.  Maar ik weet met die kennis geen raad.  Ik ben alleen maar droevig.  Want waarom is het leven oneerlijk?  Waarom werk(t)en de communistische samenleving niet?  En neen, ik ben niet dom.  Neen.  Ik ken het antwoord: omdat er steeds mensen (geweest) zijn die meer willen.  Plots zetten ze het systeem naar hun hand.  En dan werkt het niet meer.

Pfff

Ja, dit is zo'n blogpost vanuit het diepste van mijn zijn.  Zo'n post waar je het niet eens mee hoeft te zijn.  Zo'n post die je niet hoeft te begrijpen.  Maar je hoeft deze post ook niet te veroordelen.  Dat wordt al genoeg gedaan, veroordelen.  Nog voor we iemand een kans gunnen, zijn we al aan het (ver)oordelen.

En, neen, ik ben niet onschuldig.  Ook ik maak me schuldig aan politiek incorrecte uitspraken.  Ook ik durf veroordelen.  Want als ik niet begrijp hoe sommigen zo ongevoelig kunnen zijn, dan ben ik eigenlijk niet beter dan hen.  
Misschien val ik in herhaling.  Mogelijk haakte je af.  So be it.  Dit is voor mezelf; egoïst die ik ben

Het doet me wel plezier (niet het juiste woord in deze context) te zien dat zelfs de mensen die 'extreem' kunnen denken, toch van mening durven te veranderen.  Dat ze toch enige menselijkheid in zich hebben.  Hoewel ik het met twee personen uit de reeks wat lastiger heb.  Nu, ja, eigenlijk met één, want de andere is gewoon nog erg jong.  Ze weet nog niet beter...ze heeft nog niet genoeg notie van dit oneerlijke leven, of zoiets

Iets anders?  Enkele luxeproblemen?
't Is niet dat ik er zoveel zin in heb, maar het kan misschien voor even mijn gedachten verzetten, en de jouwe!

Ik loop sinds zondag met een gezichtstatoeage rond.  Ik kreeg een squashbal in mijn gezicht.  Resultaat: soort van brandwonde van de bal, blauw oog, gezwollen kaak.  Behoorlijk pijnlijk, maar een luxeprobleem hé.  Want ik kan gewoon zorgeloos gaan squashen op een zondagmiddag.  't Leven is niet eerlijk.

Voor Canada hebben we niet meer verder gedaan.  Nog zo'n luxeprobleem.  Toegegeven, vanavond is de goesting even weg.  Ik ben vrij vastberaden vanavond de reeks nog uit te zien, dan ben ik er 'van af'.  Zo erg.  Maar twee avonden vol tranen lijken me voldoende.  Wat een luxeproblemen.

Neen, 't leven is niet eerlijk ....

Ik stop, want de tranen blijven maar komen.  Hoe kan dit toch?