sepia

Gisteren nam ik me voor dat vandaag mijn vakantie ging beginnen.  Oké, ik heb nog dingen gepland staan die misschien niet helemaal ontspannend zijn, maar toch wil ik dit weekend nog even een vakantiegevoel.  Alhoewel ik nog geen idee heb van hoe ik dat ga creëren.  Door te bloggen misschien?  Ik heb het alleszins weer heel regelmatig nodig om hier te komen, zo blijkt.

Eergisteren zette ik een belangrijke stap.  Ik ging na bijna drie jaren nog eens naar Sieglinde.  Amai, deed dat even deugd!  Plots krijg ik dan bepaalde inzichten en geloof ik terug in beterschap.  Nochtans voel ik me fysiek zeker nog niet goed.  Maar dat duurt natuurlijk altijd even.

Gisteren nam ik het middeltje in zoals voorgeschreven.  Ik verwacht me dit weekend dus nog aan moeilijke momenten.  Ik ga altijd eerst naar een toestand die nog slechter is.  Na een tweetal weken echter zou er verbetering mogen zijn.  Te beginnen met het emotionele, maar zelfs enkele fysieke klachten zouden verdwijnen.  Ik geloof er in!  Toch vind ik twee weken nog erg lang klinken.

Ik heb al enkele nachten last van slapeloosheid.  Ik word heel wakker 's avonds.  Niet actief, maar gewoon wakker.  Niet noodzakelijk een vol hoofd, geen zin om iets te gaan doen.  Neen, gewoon wakker hé.  Sinds gisteren loop ik bijgevolg met lichte migraine rond.  Ik weet sinds vannacht dat dat eveneens een symptoom is.

Ja, ik heb het eens door Google gehaald.  Amai!  Weer zó herkenbaar!  En terwijl ik dat lees, weet ik plots waarom Sieglinde nog bijvragen stelde als "heb je liever kou of warm?".  Ze herkende al veel symptomen, maar wilde ongetwijfeld zeker zijn.  Ook op die bijvragen antwoordde ik 'correct' om zeker te zijn van dit product.  Inktvisinkt.  Niet te veel over nadenken als vegetariër ;-).

Binnen een tweetal uurtjes vertrek ik naar het ziekenhuis.  Ik heb, samen met Myriam, een afspraak met de dokter.  Ik ben benieuwd wat we te horen zullen krijgen.  Tot hiertoe heb ik het woord 'rusthuis' nog niet gehoord in het ziekenhuis.  Myriam werd wél gecontacteerd door de sociale dienst, en daar viel het woord 'revalidatie'. Ook dat lijkt me uitgesloten voor Elzy.  Straks weet ik meer...

Wat ik nu nog ga doen?  Wel, ik weet het weer niet.  Toch de reisgids nog eens vastnemen?  Eigenlijk heb ik op dit moment me erbij neer gelegd dat ik niet zal gaan in 2017, maar in 2018.  Altijd maar blijven uitstellen.  Ik kan er mijn vinger niet helemaal op leggen.  Waarom stel ik telkens opnieuw uit?

Ik heb lang gedacht dat deze reis een einde betekent.  Ik denk dat nog, wanneer ik vol overtuiging anderen tracht te overtuigen van waarom ik dit zou willen doen.  Ben ik bang voor dat einde?  Dat kan toch niet?  Trouwens, het is toch al geëindigd?  Pfff.  In ieder geval, ik probeer het nog eens los te laten.  Oh, dat deed ik toch al vaak, hé?  Ik ben er zeker van dat ik dat hier nogal heb geschreven als het over Namibië ging.  Tja.  Soy quién soy.

Waarom ik het wil uitstellen?  Wel, toegegeven dat het financieel niet erg haalbaar is dit jaar.  Ik weet dat er volgend jaar wat geld vrijkomt (dat ik belegde), maar dat geld wil ik daar niet voor gebruiken hoor.  Ik merk gewoon dat ik momenteel totaal geen interesse heb in shoppen, bijvoorbeeld.  En dat is raar, gezien mijn volle kleerkast.  Oké, ik heb misschien niets écht nodig, maar meestal winkel ik wel graag.  En op dit moment niet.

Ik denk dat ik onbewust besef dat ik geld dien te sparen.  Zoiets.  En natuurlijk is dat nodig, maar het mag geen opgave zijn.  Ik mag er niet te veel voor opgeven.  Vind ik.  Dus heb ik die droomreis weer even in de frigo gestoken, van tafel geveegd.  Uiteraard kan ik nu niets anders dan bedenken naar waar ik wél ga gaan.

Ai, ai!  Ja, ik ben een reisbeest.  Lastig hoor.  Er zijn wel heel wat locaties die me te binnen schieten, 'dichtbij' (als "in Europa").  En dan is er ook Honduras.  Want ik ging normaal dit jaar terug gaan.  Dus nu bedenk ik me dat ik dat misschien volgend jaar kan doen?  Dat is alleszins goedkoper.

Doch, als ik naar daar ga, wil ik ook nog een land bezoeken dat ik nog niet bezocht.  En we zijn weer vertrokken!  Want dat maakt het uiteraard opnieuw kostelijk.  Jeezes, wat een luxeproblemen toch!  En ik krijg dat molentje in mijn hoofd niet stil gelegd.  Toch beslis ik even niets.  Niet nu.  Eerst nog enkele maanden sparen om de reserve terug op te bouwen.  Want na Canada zit ik een serieus stuk onder mijn minimum.  Je weet wel, dat minimum dat voor een zekere waarborg zorgt voor als er zich iets onverwacht kostelijk voordoet.

Wat ik ook nog wil vertellen, om van onderwerp te veranderen.  Na Da Vince Code ben ik nu in een nieuw boek begonnen.  De schrijfster is Lucía Etxebarria, en ik heb het heel lastig met die familienaam.  Telkens doet het me denken aan onze rueda, waarin we een pasje doen met de naam "Echevarría"  In mijn hoofd sprak ik Lucía haar familienaam ook al zo uit, want dat andere lukte me niet.  En dan lees ik aan het begin van het boek dat zij dit opdraagt aan haar vader 'José Ignacio Echevarría Gorroño".  Allé seg, ik was nog juist ook!

Speciaal volkske, die Basken, denk ik dan.  Hehe.  Maar het boek is wel goed!  Het heeft me helemaal mee.  Geen idee eigenlijk of het fictie is, dat heb ik nog niet uitgezocht.  Ik denk van wel.  In ieder geval is het leuk geschreven, een beetje zoals ik schrijf, durf ik zeggen.  Da's echt wel durven, eigenlijk!  Tja.  Living on the edge!