Wat ga jij doen?

"Rusten."  Dat was mijn antwoord wanneer mensen me vroegen wat ik ging doen deze vakantie.  Rusten, omdat ik het nodig had.  En dat was niet gelogen.  De eerste dagen heb ik véél geslapen.  Ik sliep 's nachts bijna klokjes rond en zelfs overdag kroop ik terug in bed om te rusten.  Ik lijk intussen al een beetje uitgerust.

Maar mijn hoofd, dat vindt maar geen rust.  Ik begon mijn dag gisteren met lijstjes maken.  Lijstjes, om het allemaal wat uit het hoofd te krijgen.  En ik werkte al heel wat van de huishoudlijst af.  Hoewel ik ook een drietal uren voor me uit staarde, niet wetend wat ik nodig had.  En dat is nu niet anders.

Ik deed veel gisteren.  Ik trachtte ook voor school te werken.  Echter, na een uur van vooral staren, bleek gisteren niet het geschikte moment te zijn.  Vanmorgen werkte ik wél voor school, heel goed zelfs.  Ja, ik heb al heel wat gedaan op twee dagen.  En toch, toch ben ik daar niet helemaal blij om.  Ik vind het nooit genoeg.  Nu zit ik hier te typen, terwijl ik op de huishoudlijst nog dingen genoeg heb staan.  Dingen die ik nu zou kunnen doen.

En dan denk ik: "het is vakantie, hé Fie".  Maar toch voel ik me schuldig.  Omdat ik niet weet wat dat is, vakantie.  Ik weet niet hoe ik tot rust en ontspanning kan komen.  Rusten heb ik nu wel genoeg gedaan.  Maar ontspannen, zo thuis, hoe doe je dat?  Ik weet dat niet.  Ik probeer, maar het lukt niet.  Ik zie die reisgids liggen, en zie het niet meer zitten om naar Namibië te gaan.  Hoe raar is dat?

Ja, het klinkt nogal negatief.  Nochtans gaat het al terug beter, hoor.  Het gaat echt al terug beter.  Daar waar ik eerder leeg was, voel ik me nu nogal vol.  Zoiets.  Niet dat dat veel beter is, maar toch.  Toch iets beter.  Echter, ik kom niet tot ontspanning.  Ik kijk wat televisie, prop mezelf vol met allerlei ongezonde dingen, rook nog steeds te veel en ga weer slapen.  En dat is niet waar.  Ik weet het wel.  Ik weet veel.  Ik ben niet dom.  Dat ben ik niet.  Doch, soms gedraag ik me liever dom, blijkbaar.  

Dus ik rust deze vakantie.  Dat doe ik.  Naast lijstjes afwerken, in de voormiddag.  Voor de middag heb ik meestal nog veel energie.  Eens lunchtijd gepasseerd, is het al heel wat minder.  En nog voor de avond goed en wel begint, is het alweer donker, en is alle moed om nog iets zinvol te doen weg.  Elk jaar hetzelfde liedje....