spreekwoordelijke bruggen

Nee, mijn posts zijn niet al te positief de laatste tijd.  Je mag je zorgen maken, maar dat hoeft niet.  Zelf vind ik ze behoorlijk goed geschreven.  Ik zie het positieve in het negatieve, zoiets.  Daarom twijfel ik telkens opnieuw om iets nieuw te komen schrijven.  Het gaat niet meteen positiever worden, en de goede woorden geraken uitgeput, misschien.

Natuurlijk gaat het niet om goed schrijven, maar eigenlijk toch wel.  Ik vind dat ik over het algemeen goed ben in schrijven.  Ik ben goed in monologen.  Doch, doordat ik me nog steeds niet beter voel, blijft dit schrijven zo negatief klinken.  Niet dat er geen vooruitgang is.  Alhoewel.  Ik weet het niet.  Zichtbaar, tastbaar, is die er nog niet.  Maar dat toegeven is waarschijnlijk al vooruitgang op zich.

Af en toe schiet me iets te binnen.  Af en toe schieten me woorden te binnen.  Woorden om hier neer te komen typen.  Echter, snel daarna zijn ze weer weg.  Dus ik weet niet wat ik hier nu kom doen.  't Is dat ik al genoeg naar series keek en misschien ook al genoeg werkte.  Ik probeerde ook wat praktische dingen te regelen en wil nu toch nog een beetje het gevoel hebben iets actief gedaan te hebben vooraleer ik me weer nestel onder m'n dekbed.

Natuurlijk zijn er nog andere praktische zaken in orde te brengen.  Die zijn er altijd, zeker?  Maar de energie ging al op aan de andere dingen.  En in mijn gevoel heb ik al te veel plannen gemaakt deze maand.  Het is tenslotte juni.  De drukke maand juni.  Druk op het werk.  Verder ook druk met een check-up van mijn auto en Saar, mijn kapsel, mijn bloedwaarden...

Wil ik daar werkelijk nog afspraken bij proppen?  Vanavond alleszins niet.  Ik bedoel: Vanavond lijkt het mij al te veel, dus ik ga vanavond niets meer inplannen in mijn agenda.  Ik ga er eerder dingen uit gooien.  En me daar schuldig over voelen.  Wat niet nodig is, wordt me telkens opnieuw gezegd.

Ik heb toch echt wel goede vriendinnen!  Echt wel!  En een fantastisch lief!  Maar toch heb ik er zo weinig vertrouwen in.  Ik lijk telkens opnieuw te denken dat ik nu toch wel terug opgewekt mag doen/zijn.  Ja, ik durf zelfs zeggen dat ik fijne collega's heb.  Want eigenlijk laat iedereen me gewoon met rust.  En dat is echt goed, op dit moment.

Ik ben dialogen aan het oefenen, niet in monoloog.  Dat klinkt misschien heel vreemd, maar het is echt wel heel wat.  Ik oefen dialoog.  Enkel met Chris, en het gaat niet zo makkelijk.  Doch het is nodig.  Want ik ben bruggen aan het verbranden, om het met Chris z'n woorden te zeggen.

Het klopt.  Ik verbrand heel wat bruggen.  Helaas heb ik geen energie om daar nu mee om te gaan.  Ik heb geen energie om de bruggen terug op te bouwen.  Ik ga ervan uit dat dat nog komt.  Echter, nu gaat dat niet.  Nu verbrand ik ze gewoon.  En ik zal ooit hard werken om ze terug te bouwen.

Ik weet niet wat ik nog ga doen zo dadelijk.  Slapen, of proberen te slapen.  Het ging even beter, denk ik.  Maar de voorbije dagen stoor ik me werkelijk enorm aan waar ik woon.  Het komt waarschijnlijk door mijn algemene gemoedstoestand.  Ja, ook hier verbrand ik bruggen.  Al dat lawaai hier, het doet me echt geen goed!

Wat ik nodig heb?  Daar ben ik nog steeds niet achter.  Ik voel wel wat ik niet nodig heb, als het al te laat is.  Vandaar dat ik bruggen verbrand.  Ik ben heel hard bezig met het zoeken naar een antwoord.  Misschien is dat fout.  Misschien heb ik het net nodig om gewoon te berusten in wat er nu is.  Mindfulness en zo.  Yeah right.  Soite. {}