repeat

Ik ben soms zelf onder de indruk van mijn geletterdheid.  Ik schrijf boven deze post een titel, en plots besef ik dat het gewoon de 'perfecte' titel is op dit moment.  Ik koos ervoor omdat ik al drie kwartier naar hetzelfde liedje luister.  Welk liedje dat is?  Het staat sinds vandaag in mijn playlist.  Jawel, dit betekent dat dat ooit anders zal zijn.  Echter, dat liedje heeft echt indruk op mij gemaakt.  Zoveel indruk, dat het in mijn lijst is terecht gekomen.  

Ik wilde het in de lijst toen ik het voor de tweede keer hoorde.  Doch, ik was het toch even vergeten, blijkbaar.  Tot ik het enkele dagen geleden op de radio hoorde in de auto.  Plots zat ik terug in dat moment.  Wat een liedje!  En ik ben niet de enige die dat vindt, aangezien ik nu op Youtube een video heb aan gezet waar het deuntje drie uren lang wordt afgespeeld.

In ieder geval, blijkt dat er nog andere verbanden zijn met de titel.  Ik heb gedurende die drie kwartieren terug gelezen.  Ik weet hoe negatief velen hebben gestaan tegenover deze blog. Bij momenten heb ook ik met fronsende wenkbrauwen terug gelezen.  Maar vandaag lees ik terug met tranen.  Nee, nee, niet per se om wat ik schreef of meemaakte, gewoon omdat ik het nodig heb om te huilen.

Ik probeer voorzichtiger te zijn tegenwoordig.  Hoewel ik altijd heb gevonden dat ik in mijn wereld de dingen mag schrijven die ik wil, de dingen die spelen, de dingen zoals ik ze ervaar.  En op dit moment vind ik dat opnieuw.  Dus herhaalt de geschiedenis zich een beetje, en word ik weer wat persoonlijker.  Het feit dat ik hier zo vaak kom, zegt genoeg.  Ik heb behoefte aan deze uitlaatklep.  Ik schrijf ook terug meer op papier, trouwens.  

Ik ben goed met woorden, tot ik ze dien uit te spreken.  De woorden zitten gevangen, ergens diep in mij.  In mijn hoofd heb ik ze, maar ik krijg ze niet aan het oppervlak.  Mijn stembanden blokkeren, mijn hersenen kiezen voor fight, flight of freeze.  Ze kiezen nooit voor het gesprek, de dialoog.  Hoewel dat ook niet helemaal klopt.  In mijn hoofd spelen zich ontelbaar veel dialogen af.

En ik ben echt ontzettend hard aan het werk.  Dat blijf ik tegen mezelf zeggen.  Ik ben zó hard aan het werken!  En toch heb ik nog zóveel werk!  Ik word het beu.  Ik wil terug vooruit.  En dus ben ik tegen een hoge snelheid dingen aan het doen, bijna mezelf voorbij hollend.  Nochtans, er zijn ook zoveel dingen die ik niet doe.  De perfectionist komt zich nog eens moeien.  Veel doen, really?

Ja, toch wel.  Maar de kern blijft dat er een gevangenis in mij zit met verschillende cellen. [duh, Fie, in een gevangenis zitten cellen hé, pfff]  Die cellen zijn goed afgesloten, en de cipier durft ze niet openen.  Ook al is het tijd, ook al mogen ze open, de cipier is bang.  Want wat als...?  Wat gebeurt er dan?

- ik onderbrak net het schrijven om naar mijn gsm te wandelen, en vano uiteraard -

Jawel, nog zo'n herhaling.  Dat ik kwaad ben, weet je al.  Op deze manier word ik alleen maar kwader.  Ik ben intussen al om zoveel dingen kwaad, dat ik waarschijnlijk al niet meer juist weet waarom ik aanvankelijk kwaad was.  Toch wel, 't is gewoon bij manier van spreken.  Waarom, vraag je?  Oei, de cipier is de sleutel kwijt.  Geloof ik.

Ik denk dat ik op het punt kom dat ik in cirkeltjes ga beginnen schrijven.  Dus het wordt tijd om wat minder geletterd te doen.  Ongetwijfeld ook tijd om te gaan slapen.  Echter, ik weet niet meer hoe je dat doet, slapen.  Ik slaap echt slecht.  Ik heb de voorbije weken slechts twee keer het gevoel gehad 's ochtends dat ik werkelijk goed geslapen had.  Dat en zoveel andere dingen zijn vermoeiend.

Ik kan met de vinger wijzen naar het feit dat ik gestopt ben met roken, en dat dat voor veel dingen een verklaring biedt.  Dat zal zeker waar zijn, soms, maar ik mag niet vergeten dat ik me al niet goed voelde toen ik aan de cursus begon.  Maar ongetwijfeld heeft dat effect op mijn welbevinden.  Ongetwijfeld.

Ongetwijfeld hebben veel dingen effect op mijn welbevinden.  Om niet te zeggen: alles.  Toch kan ik niet voor alles een verklaring zoeken buiten mezelf.  't Is gewoon wat het is.  Een taboe, maar eigenlijk is het simpel.  En het typen vertraagt spontaan...  Waarom is dat toch zo'n taboe?  Ik voel me niet goed, ik vertoon depressieve kenmerken, mijn therapeute noemt het een depressieve stemming, kortweg noem ik het zelf soms een depressie.

Voilà, 't is eruit.  De cipier heeft er een beetje vertrouwen in als het geschreven is.  Maar een mondeling advies, daar wil de cipier niet op reageren.  Zoiets.  Tja, ik dien toe te geven dat ik afgelopen weekend geteld heb.  Ik heb geteld.  Plots leek 30 juni nog erg ver weg.  Want, ja, ik wil 30 juni halen.  Taboe en zo, je weet wel.

Of dat een goede beslissing is?  Waarschijnlijk niet.  Ik ben niet dom.  Toch is het mijn beslissing.  Ik kan niet zoveel dingen goed momenteel.  Buiten schrijven misschien.  Schrijven hier.  Schrijven in mijn boekje.  Mijn boekje is privé.  En als ik dat dan toch eens deel, zeer uitzonderlijk, verwacht ik geen citaat uit een literair werk als antwoord.

Neen, absoluut niet.  Ik verwacht op zo'n moment dat je inziet dat ik net iets heel moeilijk heb gedaan.  Ik verwacht dat je inziet dat je iets uniek ervaart, dat ik iets uniek deel.  Ik verwacht dat je inziet dat zoiets niet alledaags is.  Ja, ik verwacht altijd maar dingen, en dat heeft me ongetwijfeld hier gebracht.

Ik geraak hier maar niet weg, precies.  Gisteren was dat schrijven in het boekje toch veel korter, geloof ik.  Maar dat doet al snel pijn aan mijn hand.  Dat typen is een ander gegeven.  Typen gaat snel, en ik kan gewoonweg wissen en opnieuw starten.  Wanneer ik met een pen schrijf, schrijf ik traag, want ik wik en weeg m'n woorden.  Ik probeer iets perfect te bereiken.  Zoals ik dat altijd tracht.

Ja, dan kan je je afvragen waarom ik niet gewoon schrijf met een toetsenbord, altijd.  Het antwoord?  "Dat gaat niet."  Ik heb bepaalde gewoontes, je kan het tics noemen.  Ik schrijf al in boekjes van toen ik nog niet permanent een computer ter beschikking had.  Boekjes horen bij mij.  En deze blog ook.

stop

(jawel, datzelfde lied staat nog steeds op)