afscheid

Er is veel gebeurd sinds mijn laatste post.  Dat ik stilaan afscheid aan het nemen was van mijn appartement, wist je al.  Dat viel me vrij zwaar.  Het is daar van mij, ik was er graag, ik deed er mijn zin, ik voelde me er thuis.  Toch wist ik dat de dag zou komen dat ik er zou vertrekken.

Ik heb Saartje verhuisd op Valentijn.  Jawel, liefde is...je kat verhuizen naar je lief.  Toen werd het plots heel echt.  Doch, ik kon de stap nog niet zelf zetten.  Hoewel ik vanaf toen vooral bij Chris sliep.  Uiteindelijk heb ik op 22 februari de laatste keer in mijn appartement geslapen.  Wanneer ik de dag nadien opstond en rondkeek, besefte ik dat vooral in de slaap- en badkamer nog spullen stonden om in te pakken.  Dus op dat moment heb ik besloten om ook mijn lakens weg te nemen en de matras verhuisklaar te maken. 

Het feit dat ik door een proces ging om weg te gaan uit mijn appartement, zorgde voor vertraging in de verhuisplannen.  Daardoor ging Chris ook minder in ons huis werken.  Soms gaf dat ruzie, want we waren het verhuizen allebei beu en raakten wat gefrustreerd.  Echter, niet alleen het afscheid van het appartement was een vertragende factor.  Helaas werd ik bij de start van de krokusvakantie ook geconfronteerd met afscheid nemen van een persoon.  't Is precies altijd op belangrijke momenten in mijn leven, dat zoiets gebeurt.  Want vier jaar eerder gebeurde het ook.

Het hoort bij het leven, dat wel.  Maar het kwam toch vrij onverwacht.  En ook weer niet.  Het is heel vreemd dat ik amper vier dagen voordien nog het gevoel had gehad dat een bepaalde gebeurtenis kon tellen als afscheid.  Dan heb ik het toch aangevoeld, op één of andere manier?

Natuurlijk nam ik ook nog afscheid na dat bewuste voorval.  Hoewel ik me de hele tijd afvroeg of het een verschil zou maken als ik nog bepaalde dingen ging zeggen.  Of het nodig was dat ik dat deed.  Ik deed het niet, en wist ook niet hoe me daarbij te voelen.  Ik denk dat mijn aanwezigheid genoeg was.  Denk ik.

Pfff, dit valt me toch zwaarder dan verwacht.  Over bompa z'n overlijden heb ik nooit uitgebreid geschreven, eigenlijk.  Ook toen was het druk, net als nu.  Wat het allemaal nog vreemder maakt, is het feit dat ik veranderd was na een week vakantie.  En dat bijna niemand dat wist.

Soite, intussen is mijn verhuis achter de rug.  Vorige week woensdag overhandigde ik de sleutels aan mijn huurders.  Chris heeft al goed gewerkt in ons huis, en Jens kwam ook al enkele malen helpen (eeuwige dank!).  Sinds gisteren kan ik met trots zeggen dat ook ik een steentje heb bij gedragen: ik droeg (kapotte) bakstenen twee verdiepingen naar beneden, en verwijderde van twee muren in de toiletruimte de tegels.

Flink gedaan van mij, vind ik.  Want eigenlijk heb ik momenteel erg weinig vrije tijd.  Afgelopen weekend waren het ook Krokusfeesten.  Altijd leuk, nog eens opdienen.  Ik stelde me dit jaar niet kandidaat om twee dagen te werken, omdat het waarschijnlijk ook niet nodig was.  Daarenboven doe ik eigenlijk al genoeg, en dien ik genoeg als goed te zien.

Deze week heb ik drie dagen nascholing.  Het begint met woensdagnamiddag, dan donderdag en vrijdag.  Dat betekent dat mijn vrije momenten niet vrij zijn.  Als je weet dat ik al bijna drie weken niet naar Elzy ging, kan je begrijpen dat ik dat niet fijn vind.  Ik heb besloten morgenavond eens langs te gaan.  Want ik tracht haar al meer dan een week te bellen, maar ze neemt nooit op.  Ik veronderstel dat ze haar gsm niet goed kan hanteren.

In ieder geval, de schrijfbui is wat weg.  Ik ging eigenlijk nog vertellen over mijn danstripje zaterdagavond.  Maar ik ben ook van plan vanavond nog gewoon in de zetel te hangen.  Aangezien ik afgelopen nacht heel slecht sliep.  Ik ben heel moe vandaag, na 9 uren op school.  Dus ik hou het hier voor bekeken.  Tot later!