zomeruur

En daar was het plots, het zomeruur!  Ik was me er totaal niet bewust van.  Zondagochtend werd ik wakker om 8:45 (volgens m'n gsm) en ik diende op te staan (seffens meer daarover, als ik er zin in heb).  Toen ik mijn kop melk in de microgolfoven stak, bleek het 7:50 te zijn.  Ahzo, we hebben de klok verzet!  Ik meteen naarstig op zoek naar nieuws daarover; Want het laatste dat ik me herinnerde, was dat het Europees Parlement ging stemmen voor de afschaffing van winter- en zomertijd.

Hoog van de toren bliezen ze met z'n allen.  Doch als dan tegen gestemd wordt, druipen ze in stilte af.  Dat is toch mijn indruk van de hele heisa.  Want ik heb toch even mogen zoeken vooraleer ik een artikel vond over de beslissing die in februari genomen werd in bovengenoemd parlement.  

Hopla, qua inleiding kan dit al tellen!  Ik zocht gewoon een titel, vandaar.  Zal ik dan verder terugwerken?  Ik diende zondag op te staan, omdat de wijkagent zou komen.  Ik wil namelijk mijn domicilie reeds in Berchem zetten, om binnen een aantal maanden niet opnieuw het over en weer geloop naar gemeentelijke diensten te hebben. Ik lichtte al verschillende instanties in, zodat mijn post stilaan al in Berchem toekomt.  Dus ik ben op de goede weg.  Echter, de wijkagent had me zaterdag opgebeld (toen ik Lucas een dagje op bezoek had) en liet duidelijk verstaan dat hij mij er zondag wilde aantreffen.  Dus ik zondag naar ginder...

En dat terwijl ik me had voorgenomen eens een weekend niet naar ons huis te gaan.  Los van het feit dat dat vrij vermoeiend is (voltijds werken en 's weekends nog een dag gaan klussen), is het ook niet goed voor mijn fysieke gezondheid.  Na het weekend loop ik telkens drie dagen met keelpijn rond, door de kou in ons huis.  

Ach, er was niets aan te doen; De politie verwachtte me ter plaatse om te zien of ik er "permanent" woon.  Uhu...  Neen, ik woon hier duidelijk niet, 't is hier een werf.  Maar ik kan nergens anders mijn adres zetten, meneer de agent.  Uiteindelijk heeft hij mijn aanvraag goedgekeurd, maar hij zal het verder opvolgen.  Hij verwacht dat ik er woon in de zomer.
Opnieuw: Uhu...

Onze verbouwingen (afbraakwerken tot hiertoe) lopen vertraging op door allerlei omstandigheden.  Sommige helpende handen zijn weggevallen, helaas.  Daarenboven ging Chris enkele dagen skiën (snowboarden, eigenlijk).  Dat was hem volledig gegund!  Spijtig genoeg maakte hij de fout (in mijn ogen) om de dag dat hij terugkwam meteen verder te gaan werken in ons huis.  Gevolg: een ontstoken schouder, al twee weken lang.  Dus er wordt niet gewerkt momenteel.

En ja, er komt vakantie aan voor mij.  Dus dan kan ik eens stevig gaan doorwerken!  Yeah, right.  Vakantie, hé!  Ik heb nood aan batterijen opladen. Als ik dan alleen maar ga werken in huis en werken voor school, dan zal er niet veel opgeladen geraken.  Dus boekten we afgelopen weekend enkele nachtjes Dordrecht.

En dan zegt Chris dat het toch een goed idee zou zijn dat ik een beetje opzoekwerk verricht op voorhand (na eerdere ervaringen).  En dan doe ik dat natuurlijk flink.  En dán zegt hij dat we níet alles hoeven te zien dat ik opnoem.  Ja maar zeg, dat is wel verwarrend hoor!  Het schiet me net te binnen dat ik geen idee heb hoe ik dat vroeger deed.  Want toen we nog niet zo lang samen waren, gingen we bijvoorbeeld een weekend naar Nijmegen.  Dat is toen perfect verlopen, en ik denk dat ik dat niet heel hard had voorbereid.  Maar misschien toch een beetje.  Ik weet het niet (meer).  Tja, we gaan dus nog eens naar onze sympathieke noorderburen!  Uiteraard kwamen we alweer bij Airbnb terecht toen we effectief gingen boeken.

Wat nog?  Ho, veel en weinig.  De workaholic in mij heeft zich weer stevig laten gaan de voorbije periode.  Blijkbaar kan ik niet goed nee zeggen.  Dat klopt ook wel voor een stuk.  Het probleem stelt zich vooral wanneer (ik verwacht dat) iedereen aan de tafel nee zal zeggen.  Dan neem ik het op mij.  Terwijl ik waarschijnlijk even veel recht heb om nee te zeggen.  Doch -naargelang de taak- weet ik dat het goed (of zelfs beter dan goed) zal uitgevoerd zijn als ik het op mij neem.  Dus ik neem het op mij.

Er is ook gebleken dat er enerzijds de verwachting is dat Fie het wel zal doen, en anderzijds is er het vertrouwen dat het goed komt als Fie het doet.  Dat voel ik.  Echter, Fie haar emmer geraakt ook vol.  En met zoveel afwezige collega's de laatste tijd, wordt de werkdruk toch erg hoog.  Ik ben dat overigens gaan signaleren bij de directie, en ik heb het gevoel dat ze er rekening mee houdt.  Dus dat is fijn.

Zo, ik maakte tijd voor jullie hier.  Als jullie nog niet afgehaakt zijn.  Want het is weer zo schrijven-schrijven-schrijven.  Toegegeven, buiten werken heb ik weer niet veel gedaan de voorbije periode.  Zelfs het dansen annuleer ik opnieuw regelmatig.  Niet goed, ik weet het.  Maar de rapporten zijn klaar, en nu dwing ik mezelf om even wat gas terug te nemen met schoolwerk.  In de paasvakantie kan ik nog werken, als ik dat zou willen.  In de tweede week toch.  Goed, ik ga jullie laten.  Ik ga eten beginnen klaarmaken.  Daar begint eindelijk ook een zekere structuur in te komen!  Mits geduld komt het goed; Tijd brengt altijd raad.
(amai, dit voelt als een bombastisch einde)