het schuifraam

Een half jaar nadat ons schuifraam normaal gezien geplaatst ging worden, zijn we nog steeds wachtende.  We hebben er toch wel veel last van.  Akkoord, er is niets dat we aan de situatie kunnen veranderen.  In dat opzicht zou het beter zijn om onze energie niet in die frustraties te steken.  Doch, dat is niet evident.

Eigenlijk kunnen we niet echt verder.  Want eens het schuifraam geplaatst is, kunnen we de living verder afwerken (schilderen, deurstijlen plaatsen).  Als die klaar is, kunnen we de meubels plaatsen.  Dat betekent dat het salon dan eindelijk niet meer in de weg zal staan in de keuken. En dan kan er dus ook in de keuken verder gewerkt worden.

Nog belangrijker: Als de living klaar is, kan Saar verhuizen.  Ik mis haar toch wel.  En doordat zij in Rijmenam is gebleven, heeft Chris ook minder mogelijkheden om naar hier te komen.  Want dan zit zij natuurlijk alleen.  Helaas zal ze waarschijnlijk nog wel enkele maanden ginder blijven.

Het laatste nieuws dat we hebben, is dat het raam geplaatst zou worden op 12 juli.  Jawel, op een moment dat ik zelf op vakantie ben.  Niet dat het raam niet klaar is, gewoon dat de firma die ze plaatst blijkbaar te veel werk heeft.  En zo zitten we dus al een half jaar te wachten om verder te kunnen...  Zo irritant, en zo energievretend!

Intussen zijn we ook aan de eindspurt van het schooljaar begonnen. Volgende week een heel korte week, de week nadien weer een lange met evaluatiedag op vrijdag, dan krijgen we weer een maandag vrij en de week daarna vertrekken we op bosklassen.  Wanneer we daarvan terug komen, is het eigenlijk gedaan, want dan gaan we de laatste week in.  In die laatste weken hebben we nog verschillende vergaderingen, maken we rapporten, zetten we de schoolpoort open op een zaterdag, verzamelen we de nodige documenten van leerlingen en geven de rest mee naar huis, leggen onze laatstejaars nog examens af dewelke wij verbeteren, enzovoort...  Druk, druk, druk!

Ah ja, er komt ook een middenkader-functie vrij.  De sollicitatiegesprekken zijn komende dinsdag.  Na het lang weekend zullen we weten wie in de job mag stappen. Neen, ik heb niet gesolliciteerd.  Ik ga vol voor mijn functie als gok-coördinator. We zijn goed gelanceerd, lijkt me.  Deze week hebben we de aftrap gegeven voor een actie rond vakwoordenboeken.  Die werd positief onthaald door de verschillende collega's.  Een opsteker die op werkvlak weer wat extra energie geeft!

We kregen nog een groen licht voor een actie die we wilden lanceren.  Volgend schooljaar zal iemand bij ons op school worden opgeleid tot taalcoach.  Die iemand ga ik misschien zijn, aangezien we het wel binnen onze gok-uren horen te doen.  We krijgen er geen extra uren voor.  Ik heb intussen aan Geert gezegd dat ik het graag zou doen.  Omdat ik geloof dat het echt goed zou zijn voor mij op vlak van persoonlijke, professionele ontwikkeling. 

Anderzijds besef ik ook dat ik nog steeds die workaholic ben, die zelfs niet gewoon even kan bloggen zonder over school te beginnen.  Naargelang welke lesrooster ik ga hebben, zal zo'n extra opleiding en bijhorende functie mogelijk zwaar zijn.  Dit jaar ging het wel, omdat ik in klasgroepen sta die ik zelf had doorgegeven als voorkeur.  Echter, over uurroosters volgend schooljaar wordt nog gezwegen.  Ik weet zelfs niet bij wie ik kan gaan aankloppen om het daarover te hebben.  Die nieuwe collega die we nog geen van allen kennen...?

Ach, we zien wel.  Eerst eind juni halen, zonder volledig uitgeblust te geraken.  Ik besef dat ik weer veel te fel aan het doorgaan ben.  Mensen zeggen het me ook.  Ik geef hen gelijk, maar ik zeg er meteen bij dat ik toch nog even ga verder doen.  't Is precies een verslaving, dat werken.