Ik ben ok!

Zo'n lange stilte is hier nog nooit geweest.  't Is niet dat ik niets te vertellen had.  Ook niet dat ik er soms geen zin in had.  Maar dan kwam het niet uit of zo.  Ik wilde vooral ook positief komen bloggen, na zo'n lange stilte.  En niet al mijn dagen voelen goed aan.  Neen, het uitdrukken in percentages, dat lukt me momenteel niet.  Want daar ben ik even niet mee bezig, geloof ik.  Hoewel het me wel plots te binnen schiet.

Ik heb natuurlijk veel te vertellen.  Doch, ik weet niet of ik er op dit moment veel zin in heb.  Ik zie wel waar dit eindigt.  Het heel leuke nieuws dat ik kan vertellen is ..... *tromgeroffel* .....  Nope, ik ga je nog even in spanning laten.  Zal ik het een beetje opbouwen?  Tja, ik doe hier natuurlijk mijn goesting.  Ongetwijfeld blijven enkelen verder lezen, omdat er hier ein-de-lijk nog eens iets verschijnt.  Hihi, voordeel voor mij!

Ik weet niet wanneer ik voor het eerst de uitspraak deed.  Ik ben vrij zeker dat het nog voor de krokusvakantie was.  Want ik herinner me vaag dat ik dacht "er zitten maar 4 weken tussen die twee vakanties, dus dat valt te overbruggen".  Alleszins, de voorbije periode heb ik op een gegeven moment besloten dat ik naar Antwerpen zou verhuizen in de paasvakantie.

Velen verklaarden me voor gek, velen begrepen het niet.  Ik praatte er ook vaak over met Chris.  Want het zou effectief gaan over 'ik'.  Chris en Saar zouden achter blijven in Rijmenam.  Veel mensen begrepen dat niet (en waarschijnlijk begrijpen ze het nog steeds niet).  Want: jullie wonen al een tijd samen, en dan gaan jullie nu opnieuw apart wonen?  

Niet helemaal, om correct te zijn.  Wij wonen niet samen, ik woon bij Chris.  Dat is een heel ander gegeven.  En tenzij je zelf ooit een soortgelijke situatie meemaakte, begrijp je dat niet.  En dan nog.  In ons geval hebben we altijd geweten dat het een tijdelijk iets zou zijn.  Al vrij snel had ik door dat dat tijdelijke aspect langer zou duren dan het tijdelijke dat ik in mijn hoofd had.  Echter, het neemt niet weg dat ik me niet thuis voelde in dat huis in Rijmenam.

En ja, mensen gaven me regelmatig tips om dat huis dan wat aan te kleden, er meer een thuis voor Fie van te maken, of zoiets.  Maar we willen onze energie toch liefst in ons huis steken, niet in dat huis waar ik tijdelijk mee in woon.  Dus ik bleef verkondigen dat ik zou verhuizen.  Want bij mij is bijna alles een proces.  Ik heb tijd nodig om dingen te processen (op z'n Engels, effectief). 

Velen begonnen me een week voor de paasvakantie te vragen achter mijn plan.  Want ik ben een vrouw die plant.  Maar een plan om te verhuizen, dat maakte ik niet.  Ik zou wel zien.  Ik wist alleen: ik ga verhuizen.  Chris gaf het toe tegen het einde van de paasvakantie: hij was verbaasd dat ik er inderdaad in geslaagd was om ons huis leefbaar genoeg te maken om erin te wonen.  Zónder plan!

Jawel, dat is mijn grote nieuws!  Ik ben terug in Antwerpen!  De stad waar ik blijkbaar echt m'n hart aan verloor. Er is zoveel hier dat me blij maakt, dat ik er zelfs mijn kat voor achter liet.  Ik mis Saartje uiteraard, en Chris ook.  Maar het doet me ontzettend goed om terug hier te zijn.  Want in die lange tijdelijke periode, miste ik ook veel.

Op de twee weken dat ik hier terug ben, ben ik al twee keer op het laatste moment bij Fantomy geweest.  Gewoon, omdat het zo gemakkelijk is nu.  Nee, nee, ik val daar niet onaangekondigd binnen.  Ik zou niet durven.  Maar zij nodigden me twee keer uit: een keertje om een gezelschapsspel te spelen en afgelopen zondag om pannenkoeken te komen ontbijten.  Zalig!

Zalig! Ik weet dat ik dat woord in de kerstvakantie vaak gebruikte.  Awel, nu voel ik het ook zo aan.  Ook dat alles hier gewoon is!  Ik ging tijdens de paasvakantie minstens twee maal per dag de deur uit om dingen te kopen.  Eender op welk moment van de dag, je kan hier naar de winkel.  Iets nodig?  Gewoon de hoek om, hé!  Zalig!

Of ik dan nu definitief verhuisd ben?  Ho, ja en nee.  Aangezien ik geen plan had, en er ook geen verhuisdruk was, pak ik het zoals het komt.  In mijn kleine autootje laad ik een paar dozen in, hier in Berchem maak ik die leeg, en dan neem ik op een andere keer nog eens wat dozen mee.  Hier in ons huis hebben we de grootste slaapkamer ingericht als leefruimte.  Hier staat een bed, een kleerkast en een veel te grote tafel die als bureau en rommeltafel fungeert.  De bedoeling is dat er ook nog een schoolkast komt.  Maar Chris wil de kamer al anders indelen.  Ik koos namelijk voor maximale benutting van ruimte.  Doch dat betekent dat hij over mij dient te kruipen als hij het bed in of uit wil.  Dus hij wil graag alles al van plaats veranderen.  En eigenlijk, als ik er zo eens deftig over nadenk, heb ik die schoolkast niet perse nodig.  Het zijn nog maar twee maanden, dat zal ook wel lukken met gewoon alles wat op de tafel te spreiden.  

't Is dat al die meubels op een gegeven moment opnieuw uit mekaar zullen gehaald worden om een vaste plaats te krijgen.  Daar kijk ik nu al wat tegen op.  Gelukkig heb ik voor zo'n dingen Chris.  Chris die veel beter is in kijken naar het moment, kijken naar wat nú nodig is.  En nu heb ik het nodig om hier een thuis te hebben.  Ook al doen we dan dubbel werk als we nadien onze thuis verder vorm geven.

Vandaag heb ik nog eens gevoeld hoe goed het me doet om hier terug te zijn.  We hadden namelijk met onze leerlingen van het laatste jaar een voormiddag-activiteit in Antwerpen.  De collega's gingen er -logisch- van uit dat ik wel iets zou plannen zodat we er een daguitstap van konden maken.  Dat is wat uit mijn comfortzone, ik ben niet zo goed in uitstappen voor groepen plannen.  Ik weet dat dat mijn grote werkpunt is en blijft.  Nogmaals, uit mijn comfortzone.  Ik ga er niet te diep op ingaan nu, hoe dat komt.  Ik veronderstel dat het te maken heeft met mijn perfectionisme, mijn drang tot controle én mijn wens om goed te doen voor iedereen.  Dat.

Dus, er waren zekere verwachtingen over vandaag.  En ik weet dat al heel lang.  En ik schoof het op de lange baan.  Dus pas vorige week begon ik de dag effectief te plannen.  Uiteindelijk had ik het allemaal vrij goed uitgewerkt, ik had een draaiboekje gemaakt om niets over het hoofd te zien.  Heel typisch Fie, I know.

In ieder geval, na de activiteit deze voormiddag, nam ik de leerlingen en collega's mee naar enkele van mijn favoriete plekjes in 't Stad.  We wandelden langs den Botaniek, door de theaterbuurt, naar het Hendrik Conscienceplein, de Grote Markt, Kathedraal en Groenplaats.  Onderweg wees ik aan de geïnteresseerden toffe winkels of plekjes om iets te gaan doen.

De leerlingen hadden nog bijna twee uren vrije tijd.  Voor sommigen was dat waarschijnlijk véél te lang, maar ook dat is deel van hun leerproces: vrije tijd invullen.  En ik voelde me echt in mijn nopjes.  Mijn collega's vertrouwden deze dag volledig aan mij toe, ze lieten me gewoon begaan.  En ik denk dat ze het wel oké vonden.  

En ook al bezorgen dit soort activiteiten me meer stress dan gewoon lesgeven, het was ook een echte thuismatch.  Zo voelde ik het toch aan.  Ik liep echt als trotse Antwerpenaar rond, en ik voelde me echt mezelf.  Oeps, misschien was ik zelfs iets te veel mezelf, denk ik nu.  Maar dat is dan ook maar zo.  Ik ben wie ik ben.

Alleszins, ik voel me gelukkig hier in mijn stad.  En dat is heel veel waard.  En daarmee ga ik gewoon eindigen se.  Ander nieuws volgt wel eens.  Fingers crossed dat ik er weer niet meer dan drie maanden voor nodig heb! 

;-)