mijn egoïsme

Heel de situatie die zich momenteel voltrekt, biedt bijzonder veel mogelijkheden om hier te komen schrijven. Toch probeer ik mezelf te vertellen dat dit de laatste keer wordt. Hoewel ik vrees dat het niet zal lukken.  Het is mijn leven op dit moment.  Het is ook jouw leven.  En ik ben die egoïst die met die levens speelt.

Ik krijg net een bericht door gestuurd met een open brief van een professor van de UGent.  De brief schetst het scenario over enkele weken, wanneer velen van ons besmet zullen zijn met het virus dat op dit moment de wereld regeert.  De brief roept op om de raadgevingen flink op te volgen en onszelf te isoleren.

Neen, mijn mening is nog niet veranderd.  Niet dat ik koste wat het kost mee schuldig wil zijn aan het verspreiden van, dat nu ook weer niet.  Maar iedereen kan voor zichzelf beslissen om in te gaan op mijn uitnodiging(en) om gezellig samen te komen, of om toch voor het collectief te kiezen en zich als individu terug te trekken.

Dat is eigenlijk wel een vreemd gegeven: De enige manier om voor mekaar zorg te dragen, is mekaar niet meer te zien. Als ik moet gaan, dan ga ik toch liever plezier makend.  Toegegeven dat mijn geweten hier serieus op de proef wordt gesteld.  Ik val regelmatig stil tijdens het typen, en de twijfel slaat zelfs toe.

Over mijn egoïsme valt veel te zeggen, akkoord. Maar over dat van anderen ook.  Want ik las een artikel (het was een samenvatting van het programma Nachtwacht) waarin een wetenschapper vertelde over hoe er al lang een vaccin had kunnen zijn tegen dit soort virussen.  Wie was er dan de egoïst?  Let me guess... Neen, er zijn veel mogelijke schuldigen in dit geval.  Want ongetwijfeld zijn er ook mensen die hier beter van worden.

Ik ben wel opnieuw blij dat ik er tot hiertoe voor koos om geen kinderen op deze wereld te zetten.  Ik kan me voorstellen dat alles wat meer beangstigt als je kinderen hebt.  Ik voel ook een grotere overtuiging om niet mee te doen aan het hele "ik wil graag kinderen, dus kies ik ervoor om dat egoïsme in daden om te zetten".  Jep, ik vond het altijd al een egoïstische keuze. Terwijl sommigen mij de egoïst noemen, omdat ik een mens de kans niet biedt, of zoiets.  Jawel, ik ben een egoïst. Bewijze wat deze situatie met mijn hoofd doet.

Waarom ik plots over kinderen begin? Wel, dat is nogal persoonlijk, maar soms ben ik hier al eens persoonlijk hé.  Blijkbaar is mijn lichaam niet zo geschikt voor het spiraal.  Ik verloor ze, zo bleek bij mijn laatste bezoek aan mijn gynaecoloog. Dus het vraagstuk kwam even aan het oppervlak.  En het was allemaal nogal emotioneel eigenlijk. Want een operatie, een definitieve "nee", voelde erg ingrijpend.

Voor je hoop begint te krijgen en denkt dat ik wat softer aan het worden ben: nope.  Het voelt erg ingrijpend, omdat we hier spreken over mijn lichaam. Intussen maakte Sieglinde me dat duidelijk.  Want nogmaals: deze corona-crisis maakt me heel duidelijk dat ik geen kinderen wil.  Plots weet ik dat.  Dus dat vraagstuk beheerst opnieuw minder mijn gedachten.  Wat minder onrust.

Ah ja, ook minder onrust rond Elzy.  Op miraculeuze wijze verkeert ze terug in betere gezondheid. Er is nog een weg af te leggen, dat wel.  Doch, de verzorgende vertelde gisteren aan de telefoon dat ze intussen terug duidelijk kan spreken. Ze kon ook al enkele pasjes zetten. Echt gek, wat een sterke vrouw Elzy is.  Al zo vaak dachten we "oei, hier komt ze niet door", en telkens doet ze dat wel.  Het geeft me alleszins wat meer ademruimte nu. Want de voorbije dagen leefde ik met mijn gsm aan mij gekleefd. Voortdurend denkend dat men mij zou gaan bellen met slecht nieuws.

Goed, ik ga hier eens afronden. Ik ga mijn living omtoveren tot dansvloer. Licht beschaamd, maar nogmaals: Officieel leven we nog steeds in een vrij land (denk ik) en iedereen is vrij om thuis te blijven.  Ik ga gewoon even in negeer-toestand.  Dat is wat ik regelmatig doe, wanneer ik iets emotioneel moeilijk kan plaatsen. En dit vind ik toch moeilijk te plaatsen, eigenlijk.