Opgelet: groffe & harde woorden!

Mijn politiek incorrecte wereld.  Als je weet dat je niet met dat gegeven om kan, stop dan met lezen.  Als je mijn woorden op een zeker punt te hard vindt, stop dan met lezen.  Als je met mij over iets in gesprek wil gaan, doe het niet.  Ik ga hier gewoon even eenzijdig razen.  Ik hoef geen beoordeling, veroordeling, oordeel.  Ik heb dit nu nodig.  En daarom doe ik dit.  Politiek incorrect, met alles erop en eraan.

Waarom laten we niet wat vaker natuurlijke selectie z'n ding doen?  Is onze wereld niet zo opgezet? Was dat niet de bedoeling?  Als we met te veel zijn, waarom houden we dan een negatieve groei tegen?  Wat zit daarachter?  Waarom wanen we ons één of andere god? Waarom willen we altijd maar laten zien wat wij almachtige mensen kunnen?

Neen, ik reken mezelf niet bij die groep van geweldige mensen die soms vreemde beslissingen neemt.  Absoluut niet.  Ik zit bij de groep die gelooft dat als je ziek dient te worden, dat je ziek wordt.  Ik zit bij de groep die gelooft dat ons lot min of meer vastligt.  Ons eindlot, bedoel ik dan.  Maar de mens als groep doet toch vreemde dingen hoor.

Ik veronderstel dat het van de pest geleden is dat de wereldbevolking eindelijk nog eens op natuurlijke wijze kan afslanken.  En dan gaan we dat tegen houden? Dan gaan we de economie plat leggen? Terwijl we al jaren van de daken roepen dat we met te veel zijn en dat we met zijn allen de wereld kapot maken?  Vreemd vind ik dat.

Het stoort me.  Het stoort me, temeer omdat ik er persoonlijk last van heb.  Gisterenmiddag bleek bij mijn bezoek aan Elzy, dat zij in heel slechte gezondheid verkeerde.  De dokter kwam erbij, en er werd zowaar naar mij geluisterd.  Er werd geluisterd toen ik zei dat ik niet wil dat Elzy nog naar een ziekenhuis wordt gebracht.  Want daar kwam ze net vandaan. En dat had haar duidelijk meer slecht dan goed gedaan.  Ze is nu totaal verzwakt, want mensen helpen met eten, dat doen we niet op een afdeling geriatrie hoor!  Nee, we doen alsof we oplappen en daar stopt onze taak.

In ieder geval, er werd naar mij geluisterd.  Geen ziekenhuisopname meer? Oké, dan brengen we de papieren daarvoor in orde. Check.
Twijfel bij mezelf: Maak ik mijn agenda leeg of niet? Want dat gevoel van een afscheidsmoment, dat had ik een dikke maand geleden.

Ik besluit toch mijn plannen te laten doorgaan.  Hoewel het voortdurend mijn gedachten beheerst.  Elzy ligt daar, kreunend, ze kan zichzelf niet meer uitdrukken, en dan is daar niemand van 'ons' bij zodat ze zich toch niet alleen hoeft te voelen.  Nee, niemand.  Want sinds vandaag zijn de rusthuizen gesloten.  Uhu.

Ik heb vandaag al twee keer gebeld voor een update over Elzy haar toestand.  Bij het tweede telefoontje, vanmiddag, zei men mij dat de sociale dienst me nog ging contacteren om uit te leggen welke maatregelen men oplegt in verband met het coronavirus. Dus ik wacht.  Ik wacht en dat maakt me zó onrustig!  Daarom dat ik hier kom schrijven.

Ik kom hier politiek incorrecte dingen schrijven.  Maar heb ik dan echt ongelijk?  Akkoord, "tot het iemand is in je familie", zeggen mensen dan als ik zo'n uitspraak luidop durf doen.  Ja, dat zou pijnlijk zijn, maar mensen sterven hé.  Vroeg of laat sterven we allemaal.  Akkoord, soms liever laat dan vroeg.  Maar heb ik dan echt ongelijk?  Als dit gebeurd zou zijn pakweg 100 jaar geleden, zouden we onszelf dan ook al die maatregelen opleggen?

En dan zijn er de mensen die paniek voelen, maar toch buiten komen.  De mensen die twee stappen opzij gaan wanneer ik hoest op een publieke plaats.  Ik hoest altijd!  Dat betekent niets!  Of de mensen die hun mond en neus bedekken op het openbaar vervoer.  Blijf dan thuis, hé!  Als je werkelijk schrik hebt, blijf dan thuis.  Doe zoals dat gezin in Mechelen, dat zichzelf in quarantaine plaatste.

Ja, ik zal het virus mee verspreiden. Dat is mogelijk.  Want ik doe niet mee aan al die zever van handgels, hoesten in de elleboog, papieren zakdoeken, niet meer kussen en knuffelen,...  Dus ja, ik begrijp dat je mij nu met andere ogen bekijkt.  Dat is dan maar zo.  Ik ben wie ik ben.  En ik kan heel hard zijn.

Intussen blijf ik maar zitten wachten op dat telefoontje, dat waarschijnlijk niet meer komt.  Ik blijf me maar af vragen om hoe laat ik dan best zelf nog eens bel.  Ik wil mensen niet belasten en hun tijd innemen, maar dit is voor mij ook behoorlijk ondraaglijk.  Elzy haar kamer is trouwens vlak over de lift/trappenhal.  Zij komt momenteel waarschijnlijk niet in de gezamenlijke delen van het woonzorgcentrum.  Dus laat mij dan toch gewoon bij haar!  Ik heb niet het gevoel dat we haar hiervoor nog moeten beschermen, of dat we haar nu nog horen te redden.  Maar ja, ook ik ben geen god...So, who am I?