schroevendraaier

Omdat ik midden in de nacht met alles in mijn hoofd niet weg kan, kom ik hier. Dat is mijn inleiding. Ik voel me momenteel helemaal niet goed. Dus dit is inderdaad weer zo'n momentopname. Maar het valt niet te ontkennen dat dit soort momentopnames er wel vaker zijn. En dat ik op een gegeven moment er toch maar beter naar handel.

"Als ik wist wat ik wil na SJH, was ik nu weg." Dat heb ik vanavond naar mijn favoriete collega gestuurd. Want jawel, die jaarlijkse zever, ik kon er ook nu niet aan ontsnappen. Met dat verschil dat álles dit schooljaar héél laat werd gecommuniceerd, zo ook de uurroosters. In alle discretie was me al verteld wat ik zou doen. Tot ik gisterenochtend telefoon kreeg met het nieuws dat de rooster veranderd was.

Gisteren drong het nog niet door. Ik had net het schooljaar afgesloten, in tranen en met veel alcohol. Tradities hou ik graag in stand. Dus gisteren was ik nog wat numb van de avond voordien. Het drong niet helemaal door. Maar intussen kreeg ik ook 'steunbetuigingen' van collega's, en besef ik meer en meer wat er hier gebeurd is.

Het zijn mijn eigen vlooien die bijten. Ik heb me de voorbije periode geprofileerd als een sterk iemand. Ik zat er vanavond met Chris over te praten en ik kon alleen maar concluderen dat ik na vele jaren eindelijk het gevoel heb door te hebben hoe ik de leerlingen zo klaar mogelijk kan afleveren, wat daarvoor nodig is, welke inspanningen ik daar als hun begeleider voor hoor te leveren. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik me sterk en trots voel over wat ik doe.

Opgeleid worden tot taalcoach door een zeer sterke madame, heeft me ook zoveel geleerd dit jaar. Jawel, ik ben heel hard gegroeid. En ja, ik ben daar trots op. Doch, dat had ik precies beter niet geweest. Of alleszins niet uitgesproken. Want nu heeft iemand (nieuw) op onze school plots een beeld van wat je met zo'n persoon best doet. En dat gaat me ongelukkig maken! Dat doet het het nu al! 't Is verdomme vakantie, en ik lig om 2:00 's nachts te huilen in mijn bed. Om die rottige job.

Dit kan toch niet de rest van mijn carrière zo verder gaan? Dus ik heb besloten dat loopbaanbegeleiding er moet komen. Want ik weet helemaal niet wat ik dan wel zou willen. Weg uit onderwijs? Weg uit België? Weg uit deze school? Niet meer voltijds werken? Ik heb er echt to-taal geen idee van! Anders zou het makkelijk zijn, natuurlijk.

Ik weet wel dat ik dit niet blijf doen. 't Zijn de emoties die spreken, dat klopt. Maar in deze situatie heb ik al te vaak verkeerd. Op dit moment denk ik zelfs: awel, ik begin niet in september. Oh jawel, we zijn daar weer beland. Terwijl ik dat gewoon zou moeten zeggen. Ik zou gewoon moeten zeggen "dit maakt me ongelukkig". Want dat is wat een écht sterke vrouw zou doen. Nee, ik zeg "ik heb er toch al traantjes om gelaten". Pfff....

't Is niet alleen tranen laten hé. Tranen laten en verder gaan, dat zou misschien nog kunnen. Maar mijn slaap ervoor laten, dát is het grote probleem. 't Is een serieuze ontlading momenteel. Dat is het altijd op het einde van het schooljaar. Maar binnen een week staat de teller ook al op vier maanden zonder dat ene ding ter wereld te doen dat me kan ontspannen ... dat doet er ook geen goed aan.

Wat me nog het meeste stoort is dat het verkocht werd als iets dat precies niet anders ging. Tot ik dan vandaag de uurrooster bekijk, en blijkt dat het wél anders kon. Neen. Ik blijf dit niet doen. Concreet is het plan met mij de komende vijf jaren van mij telkens mee op te schuiven. Mij telkens allerlei nieuwe dingen te laten uitwerken en implementeren, om het dan op een gouden schaaltje aan de volgende te geven. Dat is wat er nu gebeurt met de bundel waar ik drie maanden lang 15 à 20 uren per week heb in geïnvesteerd, en die ik dus niet eens heb kunnen testen omdat afstandsonderwijs en social distance de norm geworden waren.

Neen. Ik ben sterk. Ik ben goed in wat ik doe. Ik ben inderdaad de juiste persoon om dit te doen. Doch, de manier waarop men het mij wil laten doen, daar kan ik niet akkoord mee gaan. Wat hier van mij gevraagd wordt, kan ik alleen maar tot een goed einde brengen als er met mijn noden ook rekening wordt gehouden. En dat is absoluut niet het geval, naar mijn gevoel. Als ik daaraan begin, haal ik het einde van het schooljaar niet. Dat onderschrijf ik nu al. Dus op dit moment is voor mij de logische oplossing om gewoon niet te beginnen.

Ik voel mij echt 'screwed over', vandaar de titel. En eigenlijk voel ik momenteel ook wraakgevoelens. Zo van "ik doe gewoon hetzelfde, bye bye". Ja, ze (uhu, 't is een ze) verkocht het heel mooi. 't Was een echt verkooppraatje gisterenmorgen aan de telefoon. En heel eventjes heeft het mijn ego gestreeld. Maar dat is nu wel voorbij. Want iemand die me eigenlijk niet kent, gaat hier efkes mijn professionele toekomst voor de komende vijf jaren bepalen! Ik denk het niet!

Neen. Dit blijf ik niet doen.