victima

Vorige week waren we weg, Chris en ik. Ik had een verrassingsweekje gepland voor zijn verjaardag. Na anderhalve dag had ik lichtjes spijt dat ik mijn laptop niet mee had, om te kunnen bloggen. Want ik had bij momenten zo'n vakantiegevoel van "dit wil ik posten". Helaas is dat nu wat weg. Toch zal ik de hoogtepunten even benoemen:

- Kamperen op de meest romantische camping van België, volgens Libelle.

- Vogels die zingen, de ganse dag door.

- Verkeerd lopen tijdens een wandeling en de Ourthe oversteken, door het water.

- Plonsje doen in de Ourthe.

- 13 kilometer wandelen in de gietende regen.

- Chris die veel nieuwe kledij scoort in een outlet van Tom Tailor.

- Diner bij een zeer gastvrije Italiaanse Limburger, samen met Chris zijn vader.

- Maastricht ontdekken, omdat daar minder belachelijke regels gelden.

- Wandelen in het enige nationale park van België.

"Laat het los. Laad het op.", stuurde mijn favoriete collega me maandagochtend. Ik heb dat geprobeerd. Op sommige momenten is dat aardig gelukt. Doch, er waren ook dagen dat ik me niet goed voelde. Ik heb weinig trigger nodig. Sieglinde zegt dat ik me geen slachtoffer mag voelen, maar dat is verdomd moeilijk.

Ik voel me slachtoffer. Ik ben slachtoffer. Want ik ben niet meer vrij. Ik kan niet meer spontaan leven. Overal, telkens opnieuw, word ik herinnerd aan de idiotie waarin we leven. Na vijf winkels in Maasmechelen Village, hadden we het echt gehad. Telkens opnieuw die handen ontsmetten, en telkens opnieuw die boodschap dat vanaf morgen de mondmaskers ook verplicht zullen zijn. Really?

We zijn dus naar Nederland gereden en besloten om vanaf nu ook onze boodschappen over de grens te doen. Dat deden we afgelopen maandag. We reden nog geen 100 meter over de grens, en we konden vrij en zorgeloos onze inkopen doen. Het was letterlijk een verademing! Maar dit is echt niet hoe ik wil leven.

Ik ging maandag naar een workshop Bollywood. We kwamen te laat toe en gingen ook nog naar toilet. Intussen hoor ik dat we onze telefoonnummers moeten achterlaten, voor de zogenaamde contact tracing. Mijn vriendin deelt mee dat ze mijn nummer alvast gegeven heeft. WTF? Ik weiger dat!

1) Mijn nummer is privé en ik heb het recht dat zo te houden.

2) Ik wéét dat we al maanden worden voorgelogen en dat het onnodig is zoveel paniek te zaaien.

3) Phishing via gsm is een nieuwe realiteit, sinds mensen te pas en te onpas overal hun nummer achterlaten.

Jawel, ik ben slachtoffer. Ik ben slachtoffer van de idiote maatregelen. Ik loop al heel lang met een depressie rond. Ik was hard aan het werk om erdoor te geraken. Ik ging minstens twee keer per week dansen. Dans is mijn medicijn. En dan dit? Dit zijn al vier maanden zonder social dancing. Vier maanden! En we zijn er nog niet.

Dan maar zelf feestjes beginnen organiseren. En op zoek naar underground feestjes. Er zit niks anders op.

Ik kom in de statistieken die ze nooit gaan maken. De statistieken van het aantal slachtoffers die men gecreëerd heeft. Mijn leven is voorbij. Zo voelt het echt. Ik ben de hele tijd ongelukkig. Ik voel me gevangen. Ik kan alleen maar uit mijn bed komen en beginnen huilen, de hele dag.

De info uit mijn vorige post, draagt daar natuurlijk ook toe bij. Want ook al word ik juist gewaardeerd door die beslissing, het voelt niet zo. Want als je nog zes uren over hebt voor mij, waarom zet je mij dan niet daar waar ik het meest kan betekenen? En kom niet af met de uitleg dat die puzzel moeilijker is dan ik denk! Want voor sommigen kon dat blijkbaar wel. Ik noem een kat een kat: Ik stond eerst niet in de rooster zoals ik er nu in sta. Tot een collega letterlijk heeft gezegd "zet Fie daar maar, ik doe dat niet graag".

Ik ben het onderwijs beu. Kotsbeu. Ik werk zó graag met en voor mijn leerlingen, maar ik ga hieraan kapot. Ik heb me gisteren aangemeld voor loopbaanbegeleiding. Ik durfde dat eerder nooit, want ik wilde niet van job veranderen. Toen hoorde ik dat dat niet noodzakelijk de uitkomst is, en begon ik er meer voor open te staan. Maar nu wil ik gewoon niet terug in september. Ik wil niet meer terug. Ik ben die rivaliteit zó beu! Ik ben het zó beu om een marionet te zijn!

Ik zit me natuurlijk ook af te vragen of dit komt door de huidige tijd waarin we leven. Want ik kán niet meer opladen. Ik bén leeg. En dat komt niet enkel door mijn job. Dat weet ik ook wel. Maar dit was toch wel de druppel. Ik heb het gevoel dat ik niet genoeg kan en mag betekenen. Ik ben enorm enthousiast over de taalcoaching, maar het wordt niet als prioriteit beschouwd. Ik mag het gaan doen, samen met enkele directe collega's. Neen, ik hoor het te doen samen met de praktijkleerkrachten. Echter, dat lukt onvoldoende in de rooster die me werd toebedeeld. Ach ja.

Hilde zegt dat ik de lat niet te hoog mag leggen wat de loopbaanbegeleiding betreft. Ik mag er niet van uit gaan dat dat dé oplossing gaat bieden. Wél dat het me nieuwe inzichten kan geven. Ik zal proberen. Net zoals ik probeer om geen slachtoffer te zijn. Ik neem mijn leven in eigen handen door over de grens te gaan winkelen. Die vrije keuze heb ik momenteel. Toch iets.

Nee, het gaat echt niet goed. Ik ben een sociaal wezen dat voortdurend de druk ervaart om iemand anders te zijn. Om zich anders voor te doen. Om anders te leven dan wat natuurlijk aanvoelt. Ik keek gisteren het tweede seizoen van After Life. Zoals ik Atypical kan aanbevelen aan mensen die weinig over autisme weten, kan ik After Life aanbevelen aan degenen die niet begrijpen hoe een depressie werkt.

Hier een stuk tekst van het hoofdpersonage Tony:

I feel sad all the time. I'm not the person I was. [...] It's like...I lost most of me, and all the good stuff, all the happiness and joy in anything...I feel like I'm nothing, you know? [...] People think that I'm sort of OK, you know, like I'm getting on with it, I'm snarky now and again, and that this is a lapse, but it's not. This is me all the time now. Everything else is the front, you know? I'm not well, but I remember what it was like to be normal, so I do an impression of that. But this is what I really am. And I want to be normal again, but I'm weak, you know?

Dat vat behoorlijk goed samen hoe ik me voel.

En jawel, daar voel ik me schuldig over.

Dus je kan misschien best niet reageren.

Want dan groeit dat schuldgevoel, en de schaamte.