notitieboekje

 

Wanneer ik startte in mijn nieuwe job, besloot ik één van de vele notitieboekjes uit mijn lade te halen. Nu ik hier kom schrijven op een zondagavond, bedenk ik me dat ik zo'n boekje ook wel zou kunnen gebruiken voor blogonderwerpen. Want ik had zoveel inspiratie, maar ze is weg. Ik herinner me dat ik een post kon vullen met mogelijke titels. Doch helaas...ik krijg het niet meer opgegraven uit mijn geheugen.

Jammer. Want ik kom dus nu gewoon schrijven omdat ik zolang mogelijk wil buiten zitten. Ik wil zolang mogelijk buiten zitten in het lawaaierige Berchem. Damn, die Ring. Goed, ik kom dus schrijven zonder nadenken. Berchem. Hier kwam ik niet zomaar wonen. Als ik volledig onafhankelijk en objectief een woonplaats gekozen zou hebben, was het niet het luide Berchem geweest. Er was een factor die me overtuigde.

Achteraf gezien misschien niet de beste keuze. Want die factor verdwijnt. En de factoren waarvoor ik in Antwerpen kwam wonen, zijn er ook niet meer. Niet meer zorgeloos naar de winkel, uit eten, gaan feesten. Niets meer van dat. En toch...los van het lawaai woon ik hier graag. Maar hier zo 's avonds buiten zitten en die voortdurende ruis horen...niet zo goed voor mijn hoogsensitieve kantje.

En de muziek staat al een pak stiller, want dat is maar zo correct naar de buren toe. Mr het maakt het wel lastiger, om eerlijk te zijn. De muziek leidt me normaal wat af van de andere herrie. Amai, dit klinkt misschien niet zo goed. Voor de duidelijkheid: ik woon hier graag. Ik ben blij met ons huis. Ik ben nog niet klaar om hier terug weg te gaan. Hoewel weggaan uit België er nog steeds hangt.

Want Chris en ik beseffen dat we een manier gaan moeten zoeken om ons erover te zetten. Wij leven niet meer. Alles gaat aan ons voorbij. Wij rijden naar Nederland voor onze boodschappen. Wij rijden naar Nederland wanneer we toch eens op restaurant willen. Wij rijden naar Nederland om sociaal te kunnen dansen.

Op zich is dat oké. Het is oké. Maar het is verre van voldoende. Ik vind dat we het heel goed doen. Al een half jaar, exact een half jaar, dag op dag, doen we het goed. We hebben een ritme gevonden, een systeem. We eten, we zorgen dat het eten er op tijd is. Dat is het. Dat is wat we goed doen. Maar verdorie, wat mis ik het om spontaan buiten te wandelen, de stad in te trekken, mensen mee te vragen, uit eten te gaan,... Wat mis ik die spontaniteit!

Het klopt. Anderen doen dat wel. Dat is wat we beseffen. Dat is wat we zien. Maar anderen vinden heb blijkbaar oké om een mondmasker te dragen. Anderen stellen zich blijkbaar weinig vragen bij onze verloren rechten, onze verloren vrijheden. En dat doet me pijn. Het doet me pijn om buiten te gaan en mensen niet te zien. Mensen met een doek over drie kwart van hun gezicht te zien. Mensen die afstand nemen...het doet pijn.

Over het algemeen gaat het wel beter met me. Het gaat beter dan enkele maanden geleden. Veranderen van job was echt een goede keuze. De juiste keuze. Er is heel wat stress weg gevallen. Dat is goed. Maar voor ik dit deed, was ik ook iets anders goed aan het doen. Ik was aan het dansen. En dat doe ik niet meer. Niet meer zo intensief. Niet meer zo zorgeloos. En dat is echt een probleem. 

Een ander probleem is dat ik niet weet hoe ik kan omgaan met zoveel vrije tijd. Herwonnen vrijheid zonder vrijheid. Ik ben het zó gewoon om op 'dode' momenten te werken. Dat is wat ik altijd deed. En nu....nu ben ik gewoon vrij. Maar wat doe ik dan? Buiten gaan? Neen. Neen, want dan word ik alweer geconfronteerd met de wereld waarin we leven en dat kan ik niet aan. Dus ik kwijn weg.

Dat is wat ik doe. Stilletjes in pyjama zitten. Hangen. Huilen. Mezelf niet in gang krijgen. Voor de duidelijkheid: het gaat niet heel slecht. Maar er zijn wel heel duistere momenten. De momenten dat ik wél ga werken, voel ik me echt goed, energiek. Het doet deugd in een positieve sfeer te kunnen werken, in een team waar ik werkelijk mezelf mag zijn. Zo lijkt het toch. Voorlopig. Gewoon go with the flow, blij zijn met wat er is!

Ik hoor Chris thuis komen. Hij was daarnet terug naar Rijmenam gereden. Want we waren de lakens daar vergeten....hmmm.... 

Ik mis sommigen wel. Het doet heel veel deugd dat ik met hem nog veel contact heb. Het doet deugd dat ik er voor hem kan zijn. Maar anderen mis ik. Er zijn er die nog altijd niks lieten weten. Denk ik. Neen, dat is zo. Ze hadden een week de tijd, voor mijn account werd verwijderd. Er zijn ook andere manier om me te contacteren.

Hij heeft het niet makkelijk. Niemand heeft 't makkelijk. Ieder z'n kruis. Hij het zijne en het mijne. Cryptisch einde.