Ik zou graag eens een opiniestuk schrijven. Helaas weet ik dat ik dat niet kan. Ik ben te emotioneel betrokken. Nochtans kan ik op sommige momenten redelijk helder benoemen wat ik vind van dit alles. Maar dat is tegen Chris. Dus dat telt niet. Want hij staat redelijk op dezelfde lijn als ik. In ieder geval. Geen opiniestuk, wél een opiniestuk dat licht emotioneel beladen kan zijn.
Ik probeer elk schooljaar een sticker te voorzien voor op mijn agenda. Tijdens onze kampeervakantie in Groningen, vond ik stickers. Ik koos degene die het minst 'zwaar' aanvoelde. Toch blijkt nu dat ik mijn agenda niet durf boven halen. Of ik draai hem snel om. Plots voelt het alsof ik geen eigen mening meer mag hebben. Hoewel het maar een sticker is.
Maar zo voelt het. We mogen geen eigen mening meer hebben. We mogen ook niet meer voor onszelf zorgen. Dat stoort me mateloos. Alles wat we doen, hoort plots voor anderen te zijn. Ik ben helemaal mee in het sociale denken, zelfs in het marxistisch denken eigenlijk. Maar ik geloof ook dat we niet voor anderen kunnen zorgen zonder de nodige zelfzorg. En daar blijft het bij mij wringen.
Want ik mag niet meer voor mezelf zorgen. Ik mag niet meer dansen. Ik mag niet meer samen komen met wie ik wil, wanneer ik wil. Ik mag niet meer onbezorgd door het leven gaan. Ik mag niet meer anoniem door het leven gaan. Ik mag mezelf niet meer tonen. Ik mag niet meer tonen hoe ik me voel.
Ik mag wél de verantwoordelijkheid nemen voor de ander. Ik mag (moet) de tafel waar ik aan zat ontsmetten, net als de stoel waar ik op gezeten heb. Waarom? Is het niet veel logischer om die verantwoordelijkheid bij het individu te leggen? Kan de persoon na mij niet beslissen of hij/zij een ontsmette tafel en stoel wil? Qua werklast komt dat toch op hetzelfde neer.
Ik hoef geen ontsmette tafel, stoel, deurklink,... Ik geloof in de goedheid van bacteriën en virussen, de noodzaak ook. De noodzaak om te zorgen voor je eigen immuniteit. En dat doe je door die dingen toe te laten. Als je ziek moet worden, word je ziek. Dát heb ik altijd geloofd. Dat is niet veranderd.
Op basis van geloof mag je bepaalde medische handelingen weigeren. Waarom mag ik dan, op basis van mijn geloof, een pcr-test niet weigeren? Waarom is iedere persoon die een medische ingreep wil laten doen, verplicht om zo'n test af te leggen? Zonder enig symptoom? En dan nog wetende dat die test niet opspoort wat men pretendeert op te sporen. Dit klopt toch niet.
Opinie / Gevoel: Ik word heel triest van wat dit doet met de kwaliteit van ons onderwijs. We scoorden al niet zo goed, maar dit is echt nefast. Vanaf het eerste leerjaar -jawel, dat moment dat kinderen amper 6 jaar zijn, je leest het goed- draagt de leerkracht voortdurend een mondmasker. Excuseer, niet voortdurend. Vooraan in de klas hoeft het niet, als er voldoende afstand is met de leerlingen. Welke zichzelf respecterende leerkracht staat nog veel vóór de klas? Hoort onderwijs zich niet ín de klas af te spelen? Ik dacht het wel.
Mondmasker dus. De ganse dag. Niet gezond voor die leerkracht. "Heeft dat kind me wel gehoord? Heeft dat kind überhaupt door dat ik tegen hem/haar spreek? Dit blijf ik niet volhouden." Ik was er al getuige van, ik ervoer het al zelf. Een leerkracht heeft er niet voor gekozen om op deze manier les te geven.
En die kinderen. "Wat wil ze van mij? Is ze boos? Is ze blij? Verdrietig?" 't Is niet dat de ogen dit altijd weerspiegelen. En dan heb ik het enkel over de lagere school. In het secundair zitten die kinderen er zelf mee. Ja, kinderen. Heb je er al eens bij stil gestaan dat we onder de 18 jaar nog kind zijn? Maar dat die kinderen niet meer kind mogen zijn? Niet meer zichzelf mogen zijn, kunnen groeien, kunnen leren?
Neen, het blijft de slechte kant uitgaan. Dat wist ik al bij de eerste berichten die angst en verdeling zaaiden. Intussen tel ik af. Eerst naar 14 oktober. Doch, ik maak me geen illusies. Ik tel al verder door. Naar augustus 2021. Chris zei me, op een moment dat ik de moed weer even helemaal verloren leek te zijn, dat we voor onszelf beslissen dat als dit binnen een half jaar nog bezig is, we plannen dienen te maken om te vertrekken. Dat zei hij ergens halfweg augustus.
Hij heeft gelijk. 't Is niet wat ik in de eerste plaats wil. Maar het gaat de enige manier zijn voor ons. Afgelopen week kwam ik een krantenartikel tegen over een bekende Vlaming die nog dit jaar naar Zweden verhuist. Het was een betalend artikel, uiteraard. Want de msm gaat vooral niet prijsgeven waarom dat zo is, aan de grote menigte. Wij kunnen het alleszins wel raden...!
Terwijl ik dit zit te schrijven, geraak ik helemaal afgeleid. Ik ben al aan het bekijken hoe het staat met die kleurenbingo voor Zweden. Niet zo goed, natuurlijk. De subjectiviteit van de kleurendisco. Zucht. Want plots voel ik zo'n noodzaak om al even een reisje naar daar te maken. Misschien eerst eens uitzoeken hoe het zit met de salsafeestjes daar.
Want dat blijft zó belangrijk. Ik lijk een nieuw ritme te hebben van tweewekelijks te gaan dansen. Dat is niet helemaal waar, maar het is wat ik wil waarmaken. Met het volgende op de agenda: alweer vele uren in de auto om naar Groningen te gaan. Het zijn daar gewoon goede feestjes!
En ja, Groningen ziet intussen oranje. Uhu. En plots besefte ik dat ik woon en werk in een oranje zone. En ik leef nog altijd! Amai!
~ Als er een zeer dodelijk virus zou zijn, zou je het wel weten.~
Hoe komt het eigenlijk dat mensen in de zorg gewoon mogen blijven werken, met lichte symptomen? Zo'n vaart zal het dan wel niet lopen, toch?
In Nederland zijn er mensen die foto's gaan maken bij de 'teststraten'. Want in de media wordt telkens verkondigd dat die locaties overstelpt worden. (Overigens, met mensen die zich willen laten testen. Opnieuw, met een test die helemaal niet meet wat hij pretendeert te meten. Een test die een enorme foutmarge heeft. Een test die nagaat of er deeltjes in je zitten van 'een' coronavirus. En zo zijn er veel. En die deeltjes worden even goed gedetecteerd als je het maanden geleden had. ............ ) Wel, de foto's van bezorgde burgers laten een ander beeld zien.
Ik dacht hier eens hetzelfde te doen. Want ik lees dat de triagepunten op sommige plaatsen het ook niet meer aan kunnen. Nochtans passeer ik wel eens zo'n triagepost, en ziet het er zeer kalm uit. Dus ik wilde deze week eens een foto gaan maken. Maar ik deed intussen al wat vooronderzoek. Natuurlijk werken ze nu enkel nog op afspraak, om de druk te verlichten. (*rollende ogen*) Zo krijg je alles uitgelegd hé.
Het is niet dat ik geen respect heb voor de mensen in de zogenaamde vuurlinie. Echter, bij die mensen zijn er ook steeds meer die het echte verhaal brengen. Met veel angst, weliswaar. Net zoals ik angst heb om de waarheid te vertellen. Want ik weet wat de brainwashing doet met de meesten.
Ik ging lesgeven om een reden. Die reden staat niet meer. Ik ga er van uit dat er mensen bij de politie gingen om een reden. En dat die reden niet meer staat. Ik ga er van uit dat mensen in de zorg gingen om een reden. Die reden staat mogelijk niet meer. Ik ga er van uit dat mensen in de politiek gingen om een reden. Die reden staat al lang niet meer. Denk ik. Wat een spel is het geworden. Macht, macht, macht.
Neen. Ik kan geen opiniestuk schrijven. Ik ben te emotioneel betrokken. Ik kan wel, om af te sluiten, schrijven wat er op de sticker staat.
~ Machten hebben alleen macht doordat wij eraan meewerken! Maak je vrij! Kom anderhalve meter dichterbij! We worden belazerd! ~
In die woorden zou ik het zelf niet zeggen, want dat is zo Hollands. Anderzijds, wie weet word ik nog Hollander. hi-hi-hi ha-ha-ha
Geen opmerkingen:
Een reactie posten