Neen, ik werk nog steeds niet op volle kracht. Vorige week brak ik een record: Ik kwam slechts 30 minuten werktijd tekort. Toegegeven dat het wel deugd doet om eens niet zo uitgeput naar eind oktober toe te leven. Echter, op sommige momenten heb ik er wel last van. Want ik ben een werker, en ik ben zoveel privétijd echt niet gewoon.
De voorbije weken had ik opnieuw meer last van 'de situatie'. Ik heb sterk het gevoel dat ik gewoon besta, want leven kan ik dit niet noemen. Wij zijn verworden tot wezens die enkel nog goed zijn om financieel bij te dragen aan een maatschappij die steeds meer verwoest wordt. De put die gecreëerd wordt is stilaan bodemloos. Generaties lang gaat hier nog voor betaald worden. En waarvoor, eigenlijk?
Ik kom momenteel voor mijn job op 5 verschillende scholen. Dat is in 5 verschillende lerarenkamers en 8 klasgroepen. Probeer zelf maar uit te rekenen hoeveel mensen ik wekelijks zie, professioneel. Maar wanneer de werkdag erop zit, mag ik plots niemand meer zien. Ik mag nergens meer naartoe. Ik mag zelfs niet met mijn 1 nauwe contact gaan squashen.
Ik ben op zoek gegaan naar recente zelfmoordcijfers. Over covid-19 vind je dagelijks nieuwe cijfers, maar over zelfdoding gaan de cijfers slechts tot 2018. Dat is recent, blijkbaar. Voor mij voelt 2018 anders al héél ver weg. Meer zelfdoding door de maatregelen? Geen idee. Goed mogelijk. Volgens mij wel veel meer mentale problemen. Want wij leven voortdurend in angst momenteel, al zijn we ons daar niet bewust van. Wij zijn gemaakt om mekaar te lezen. Dat lezen doen we vaak door naar elkaars gezicht te kijken. Dat lukt nu niet. En dat is echt nefast voor ons onderbewustzijn. Ons lichaam bevindt zich voortdurend in een alerte staat: Ik moet hier vechten, vluchten of bevriezen. Mijn lichaam doet alle drie, overigens.
Ik vond wél cijfers over het aantal doden door kanker, jaarlijks, in België. Het meest recente cijfer: 28 275 mensen overleden in 2017 door kanker. Op dit moment staat de teller van "coronadoden" in ons land op 10 588. Dus zelfs als dit cijfer nog zou verdubbelen tegen eind december, zitten we nog ruim onder het aantal overledenen door kanker. DOOR kanker hé, niet MET kanker. Mensen met kanker die overlijden in een auto-ongeval, worden als verkeersdode geteld. Met covid-19 is dat niet zo. Iedereen die 'het heeft' (wat men bijna nooit zeker weet, zoals je al zou horen te weten) en overlijdt, wordt geteld als coronadode.
Ach ja. Ik kan er uren over doordraven. Over hoe het mijn leven zuur maakt. Over hoe oneerlijk, onjuist, buiten proportie het is. Over hoe ik nog altijd niet kan vatten dat zo weinig weldenkende mensen niet tot dezelfde conclusie komen als ik. Over hoe de wereld nu echt naar de knoppen is. Over hoe dit de derde wereldoorlog is. Over hoe we nu op het kantelpunt zitten waar we het blijkbaar okee vinden dat we overal gevolgd worden, geen privacy meer mogen hebben. Over hoe.....
Het is al bijna herfstvakantie. Vakantie. Dé vakantie waarin wij altijd naar de zon reizen. Ik voel dat ik weinig zin heb in de vakantie. Want nu zelfs Nederland meer en meer meegaat in de gekte, kan ik werkelijk nergens meer naartoe. Ik heb overigens deze week mijn annulatie- en reisbijstandsverzekering opgezegd. Ik betaal € 250 per jaar voor iets dat ik nu niet meer zal gebruiken. Dus dat is wat absurd.
Dus wat ik in de 'vakantie' ga doen? Goeie vraag. Veel bingewatchen, waarschijnlijk. Als het aan mij ligt, ook veel mensen zien! Dus bij deze opnieuw: bij ons is iedereen altijd welkom! Nog vóór de vakantie begint, dien ik het jaarlijks verslag voor Elzy aan de vrederechter te bezorgen. Dat geeft wel weer wat stress. Want ik heb er gewoon geen zin in. Punt. Ik heb Elzy in 7 maanden amper gezien. Als ik haar zag, was het op zo'n onnatuurlijke, onmenselijke manier. Ik nam al afscheid. Dat denk ik wel, ja. Voor mij mag ze sterven. Ze had haar leven. Nu bestaat ze gewoon. Net zoals ik.
Ho, ik zou willen dat ik hierdoor kon. Dat ik de muur kon afbreken. Doch, dat lukt niet. Ik zit hierin vast. Alles komt steeds terug bij hetzelfde. 't Is niet dat er geen andere dingen zijn die ik kan vertellen. Maar ik voel ze niet! Ik voel het niet! Alles is vlak. Ik voel vooral veel verdriet, onmacht, boosheid, onrust. De goeie dingen voel ik amper. Het is nu zo. Fijn weekend gewenst, dan maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten