verjaardagsplannen

 

Jawel, mijn verjaardag komt eraan. Ik heb die van vorig jaar nog niet eens deftig gevierd. Het zal nu ook niet evident worden. Op voorhand had ik nochtans wilde ideeën. Mijn plan was om een huisje te boeken op een afgelegen plaats, en wat mensen uit te nodigen. Echter, ik wilde niet te ver op voorhand boeken, want de absurde regels veranderen constant.

Dus ik wachtte. Ik wachtte, tot het te laat bleek. Nu, ik ga er nog steeds van uit dat we niet ver meer verwijderd zijn van een verbod op het oversteken van onze taal- of provinciegrens. Het totalitarisme woedt stevig, en velen schijnen zich er nog steeds geen vragen bij te stellen. Ze lijken het heel normaal en nodig te vinden dat we zo onmenselijk worden behandeld. 

Het was dus te laat om nog iets te boeken. Alles was weg. Of al het betaalbare toch alleszins. Dus veranderde ik de strategie. We behielden het budget, maar stelden de verwachtingen bij. Uiteindelijk gaan we met ons tweetjes het weekend volgend op mijn verjaardag naar een welnessappartement. Ik ben er niet helemaal van overtuigd, maar het zal dit worden.

Voor de rest slaan we een weekje HelloFresh over, zodat we mensen thuis kunnen ontvangen. Ik trachtte daarnet de week in te plannen, maar het lukt niet. Op dit moment heb ik er eigenlijk echt geen zin in. Telkens één persoon uitnodigen...wat heb ik daar aan? Ik kocht een nieuw partyspel, zoiets speel je in groep hé! Dus ik overweeg om soms twee mensen uit te nodigen. Met alle risico's die daarbij horen...pfff...

Neen, ik kan mij er niet bij neerleggen. Ik wil dat ook niet. Maar ik ben het wel echt beu om over alles zo te moeten nadenken. Wie "verdient" het om óp mijn verjaardag bij mij te zijn? Wat is dat nu voor een gedoe, seg? Het maakt me nog altijd héél kwaad! Daarnaast: Wie wíl bij mij zijn? Want dat valt ook dik tegen.

Vorig weekend kreeg ik een berichtje (jawel, een bericht) waarin een vriendin aankondigde dat ze zwanger is. Zo ver is het gekomen. Zo triestig "leven" we nu. Dat je je zwangerschap niet kan delen met mensen, dat je de trotse aankondiging niet aan je vriendengroep kan doen. Dat klopt toch niet!

Ik was hier niet meer geweest sinds eind vorig jaar. Nu weet je waarom. Er verandert niets. Het wordt mogelijk alleen maar erger. Mijn depressie wordt erger. Mijn gewicht blijft stijgen. Mijn animo is weg. Mijn frustratie groeit, net als mijn.... Sommige dingen zijn niet geschikt voor publicatie.

Gisteren kreeg ik telefoon van het woonzorgcentrum waar Elzy nog steeds opgesloten zit. Vermoedelijk heeft Elzy "een klein attackske" gedaan. Of er een oorzakelijk verband is met het vaccin dat zij kreeg zonder mijn toelating? Dat zullen we mogelijk nooit weten. Ik herhaalde dat ik nog steeds achter mijn beslissing sta van bijna een jaar geleden, namelijk dat ik niet wil dat zij nog in een ziekenhuis wordt opgenomen. Ik herhaalde ook dat ik niet wil dat zij alleen sterft.

's Middags mocht ik terug bellen. Indien haar toestand verslechtert, mag ik bij haar. Dus: Als men vermoedt dat ze werkelijk op sterven ligt, en zij mij mogelijk niet meer herkent, dán mag ik nog even langskomen. Niet te hard over nadenken... Ik heb haar overigens niet meer gezien sinds kerstdag. Ik heb haar nog één keer telefonisch gesproken, de 2de januari. Ze bleef maar herhalen "Kom je dan morgen?". 

Ik kom wel eens de radicale uitspraak tegen dat iedereen die erbij staat en ernaar kijkt, medeplichtig is aan de gevolgen die dit fascisme inhouden. Even radicaal als zeggen dat wie zich er niet bij neerlegt, geen medische zorg meer mag krijgen en andermans dood op zijn geweten heeft Eigenlijk. In ieder geval...er is iets van aan. Mijn leven verkort aanzienlijk. In de filosofie dat mijn sterfdatum al vastligt, is dat mogelijk niet het geval. Doch, mijn filosofie was ook altijd om goed te leven. Te leven. Punt. Niet te overleven. Te bestaan. 

Zó blij dat ik geen kinderen heb! Stiekem, op mijn toppunt van frustratie, lach ik de mensen uit die kinderen hebben. Want ze doen maar mee, en hún kinderen én kleinkinderen zullen de prijs betalen. En die is verdomd hoog. Al dat gooien met belastinggeld, om mensen te sussen. Om nog maar te zwijgen van hoe de zorg écht gaat instorten binnen enkele jaren, door al die mensen die nu ziektes aan het kweken zijn van pure miserie. Jawel. Het kan beter snel gedaan zijn.