Ik begon aan het begin van deze vakantie alweer een nieuwe serie op Netflix. Zes seizoenen beschikbaar. Tegen het eind van de vakantie heb ik ze uit, zei ik tegen Chris. Het zal niet veel schelen. Er zat een quote in, die me al enkele dagen bezighoudt:
Bad things happen when good people do nothing.
De uitspraak kaderde in een geschiedenisles. Onderzoek leert me dat het ontleend is aan een uitspraak van Edmund Burke.
Eigenlijk heb ik geen zin om over die filosoof te schrijven. Wél over wat de uitspraak met me doet. Ik doe niks. Wat kan ik doen? Welke risico's neem ik daarmee? Bij momenten zit ik boordevol ideeën, zoals: lukraak politiemensen aanspreken op straat om te polsen wat zij vinden van hun nieuwe taken, mails sturen naar politici, dokters bij wie ik al lang patiënt ben bevragen over hun mening,... Doch, ik doe het niet. I do nothing.
Waarom niet? Ongetwijfeld heeft mijn angst voor afwijzing er iets mee te maken. En mijn temperament. Ik weet hoe ik van 0 naar 100 kan gaan. Maar 't is vooral omdat ik met mijn eigen weg bezig ben. Of hoor te zijn. Weet ik veel. De wereld waarin we gedwongen leven, heeft het ongetwijfeld versneld. Of ik dat goed vind? Neen, absoluut niet. Denk ik. Pfff.
Ik zou toch liever gewoon kunnen opladen, onderweg. Zorgeloos op vakantie gaan, vrienden en kennissen in groten getale ontmoeten, veel gaan dansen, wekelijks gaan squashen, op restaurant gaan, impulsief handelen,... De hopeloos- en machteloosheid groeien verder aan. Vluchten naar Nederland is geen optie meer. Zweden lijkt ook niet meer mogelijk. Zwitserland? Ik ken iemand die vorige week ging skiën daar.
Niet dat ik wil gaan skiën. Ik wil gewoon ergens naartoe waar niemand z'n gezicht bedekt uit angst. Ergens waar mensen geen meter opzij springen wanneer ik in de buurt kom. Doch, het wordt steeds moeilijker om zo'n plaats te vinden. En ik heb het zó hard nodig! Ik heb echt vakantie nodig! Zegt de leerkracht die momenteel vakantie heeft....dan is het ver gekomen....
Ik vond online een salsafeestje dat zogezegd nog doorgaat, op 1 januari. Echter, ik weet bijna zeker dat het een fout is, men vergat het op alle website te annuleren, zoiets. Want ik nam nog niet de moeite om uit te zoeken of het effectief doorgaat. Nochtans gingen we een jaar geleden ook behoorlijk impulsief naar Hasselt om te gaan dansen voor Nieuwjaar. Om nog te zwijgen van de 5de september. Misschien toch gewoon even informeren?
Done! Onder het motto van geen spijt hebben...!
Onder datzelfde motto deed ik toch íets. Ik ontving een mail dat het woonzorgcentrum waar Elzy woont alweer in lockdown gaat. Dus ik stuurde een mail. Ik nam ruim de tijd, anderhalf uur om juist te zijn. Achteraf bekeken is dat waarschijnlijk echt verloren tijd. Maar ja. Als ik ga argumenteren, zorg ik voor bronnen. Ja, die carrièreswitch naar de advocatuur gaat er misschien nog komen, hehe. Nee hoor. Voorlopig niet.
Concreet zal ik Elzy dus op Nieuwjaar niet mogen bezoeken. En dat terwijl ik het haar beloofde op kerstdag. Pijnlijk. Want akkoord, ze onthoudt niet veel. Maar ik heb het echt wel vaak herhaald vorige vrijdag, dat ik op Nieuwjaar zou terugkomen. En onder hetzelfde motto van geen spijt hebben, heb ik de regels deels aan mijn laars gelapt. Ik heb Elzy op kerst wél aangeraakt. Ik heb haar toen ik vertrok zelfs een kus gegeven. Je kan je niet voorstellen hoe ze opfleurt daardoor! Wanneer ik toekwam was ze erg droevig, ze sprak zelfs over "een koord pakken", maar tegen dat ik weg ging, was ze echt positiever.
Ik kreeg wel zwaar onder mijn voeten van het aanwezige personeel, omdat ik het raam op kiep had gezet om te verluchten. Excuseer? 't Is niet dat júllie maatregelen goed werken hé, bewijze deze lockdown alweer. Ik ben deze farce zó beu hé! Enig idee hoeveel levensjaren verloren gaan, momenteel? Voor een virus met een overlevingskans van meer dan 99 % (op dit moment is 0,03 % van de "gevallen" in ons land overleden, bron Google). In het Verenigd Koninkrijk (66,5 miljoen inwoners) werd na de eerste golf berekend dat er 900 000 levensjaren verloren gingen. In Nederland (17,2 miljoen inwoners) wordt het momenteel geschat op minstens 50 000, maar mogelijk 400 000 levensjaren. Uiteraard zijn er voor België zo geen cijfers bekend, want dat zou te transparant zijn. Men wil het aantal sterfgevallen in de verschillende ziekenhuizen nog niet bekendmaken. Stel je voor, dat mensen zich vragen zouden beginnen stellen!
Goed, ik kan een poging doen om het te berekenen voor België. Doch, ik ben geen wiskundige. 't Is simpel. Ik wéét, ik voel dat mijn leven met de dag verkort. Ja, kei logisch natuurlijk. Maar ik bedoel, dat ik levensmaanden en -jaren verlies. Ik ben al maandenlang zeer ongelukkig. Ik laad al maandenlang amper op. Ik bouw allerlei vitaminetekorten op. Zoals vitamine D, dat lijkt te werken tegen Sars-Cov-2. Tja. Ik ga niet buiten komen als het niet nodig is. Al dat asociale gedrag ervaren, ik kan het gewoon niet aan..! Om nog maar te zwijgen van de medische zorgen die ik weiger.
Geen bloedonderzoek dit jaar, en volgend jaar waarschijnlijk ook niet. Ik ga de jaarlijkse afspraak bij de gynaecoloog en tandarts ook laten passeren. Zoveel te minder ik dat zuurstofafnemend ding op moet, zoveel te beter. Trouwens, ik las recent nog over mensen die een jaarlijks bloedonderzoek lieten doen en ook lieten testen op antilichamen tegen/voor (whatever, you get it)... Een dag na het resultaat dat ze antistoffen hadden, kregen ze plots telefoon van contact tracing. WTF? No, thanks.
Ja, misschien wordt het wel tijd om mijn leven te plannen na deze oorlog. 't Is te zeggen. Wanneer ik het vaccin weiger, zal het tijd zijn. Ach. Ik heb wel wat kunnen sparen de voorbije tijd. Dus als het echt krap wordt, is dat er nog. En dan nog. Herinner je je Ronald Janssen? Je wordt wel een tijd doorbetaald, als vastbenoemd leraar. Uhu. De wereld op z'n kop.
Goed. Ik wist niet waar dit naartoe ging. Ik denk dat het goed was dat ik mijn gedachten hier even kwam ordenen. Kwestie van even een ander scherm voor mij te hebben. Schermen, schermen. Morgen alweer een afspraak bij Sieglinde. Mijn tweewekelijks 'handje-schudden'. Iets om naar uit te kijken! Fysiek contact, jeej! Nee, serieus. Geen idee wat ik er ga zeggen morgen. 't Is een werk van lange adem. Een werk, (nog) geen overtuiging.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten