Geen kindjes voor Fie!

 

De titel van deze post is natuurlijk geen verrassing. Maar ik kan nu zeer officieel meedelen dat er géén kindjes komen van Fie. Ik liet me namelijk afgelopen maandag opereren, zodat er ook nooit accidentjes kunnen gebeuren. Gedaan met al dat getel, gedoe met condooms, angst om toch onbevlekt zwanger te geraken.

Voilà, dat is eruit. Niet dat het een geheim is/was. Maar misschien vind je het wat te persoonlijk. Tsja, niets nieuws. Ik heb me dus laten steriliseren. Una vasectomía, como dicen en Español. En ik heb er absoluut geen spijt van! Het is niet dat ik er ooit anders over dacht hé. Dus het is gewoon iets heel logisch om te doen.

Toegegeven dat ik me heb afgevraagd of ik me dan ‘anders’ zou voelen, of zo. Of dat ik misschien toch enige spijt zou voelen. Nope! Het is het allemaal waard! Na de voorbije 15 maanden (and counting) weet ik het wel echt zeker. Harde woorden, maar ik begrijp werkelijk niet dat mensen nog zo optimistisch kunnen zijn van kinderen op deze wereld te willen zetten. Of zo egotistisch, misschien. Neen, dat zijn duidelijk twee verschillende dingen.

Optimistisch, neen, dat snap ik niet. Een wereld waarin ons werkelijk alles wordt afgepakt, “behalve als...” Een wereld waarin grondwetten en mensenrechten niets meer waard blijken. Een wereld waarin de wetgevende macht z’n eigen wetten niet meer naleeft. Een wereld waarvoor ooit velen het leven lieten, om zich nu “om te draaien in hun graf”. Nope.

Egoïstisch, ja, dat snap ik misschien nog. Want ik vind kinderen krijgen een egoïstische daad. Echter, anderen vinden mijn beslissing egoïstisch. En we hebben allemaal gelijk. Eigenlijk is het toch logisch dat we egoïsten zijn? Het is toch logisch dat we eerst naar onszelf kijken? Eigenlijk wel. En ook dat is me heel duidelijk geworden sinds ik rond de oren word geslagen met “je doet het voor de ander”. Simpel gesteld: als ik verantwoordelijk wil zijn voor een ander, dan zal ik wel kinderen op de wereld zetten. En dat doe ik dus niet. Nah.

Niet dat het mijn bedoeling is hier weer zo zwartgallig te zitten schrijven, hoor. Het gaat oké met mij. Vorige week donderdag mocht ik voor het eerst in 15 maanden nog eens naar een Belgisch salsafeestje. Dat deed zoveel deugd! Maar echt, zóveel deugd! De uitspraken van enkele mededansers die ik al twee jaar niet zag, klopten voor mij echter niet. “Precies gisteren dat wij samen dansten.” Euh, nee. Ik ben me heel bewust van de wereld waarin ik momenteel besta.

Doch, het deed echt wel heel veel deugd. Ik ging samen met Fanny, en dat voelde bijna als vroeger. Want ja, er is wat veranderd de voorbije tijd. Dat is zo. En ik geloof niet dat het ooit nog verandert, in de positieve zin. Ik kan zeggen dat ik nog weinig vrienden over heb, na al deze shit. Het zij zo. Ik zet mijn principes niet aan de kant. Ik sta voor mijn geloof. Wat ik al vanaf dag 1 zeg, blijf ik geloven en het blijkt ook meer en meer waar.

Als je de cijfers deftig bekijkt, dan zie je dat de “slachtoffers” vooral mensen zijn die hoorden te sterven. De ondersterfte die ik voorspelde, zien we ook momenteel. Ah ja, alle mensen die hoorden te sterven, zijn intussen dood. Natuurlijke selectie, weet je wel. Ow yeah, ik laat me telkens verleiden tot... Maar het is nog altijd zo dat er niet veel andere dingen zijn om over te vertellen.

“Maar allé, Fie, er mag zoveel.” En vind je dat normaal? Die uitspraak? Ik niet. Dus ik ben blij dat ik ging betogen, en ik zal nog gaan. Ik zal ook de grens over gaan, als ik daar zin in heb. Zónder ‘groen certificaat’ of hoe je het ook wil noemen. Ik ben namelijk EU-burger dus ik geniet van vrij verkeer van personen. Punt.

In het slechtste geval worden we teruggestuurd hé. En zijn we wat geld kwijt. Maar geld is ook maar een illusie. Het werd net nog bevestigd bij het indienen van mijn belastingbrief. Het is nog een peulschil, het bedrag dat ik terugtrek. En ik hoor het van nog mensen. Nog niet overtuigd van het feit dat ze ons in de zeik nemen? Ach, het maakt niet uit, het kwaad is geschiedt, na al die tijd. En maar belastinggeld verkwisten, en het intussen “gratis” noemen. Uhu. Dat je dat niet ziet... Exact de reden dat ik niet meer bevriend kan zijn met jou, vrees ik. 

Sinds gisteren zijn die mondvodden in Nederland niet meer nodig. Eindelijk! Hup Holland hup, here we come! Niet dat we al plannen hebben, maar het is fijn te weten dat we de Nederlandse economie weer verder kunnen gaan steunen. Mijn eerstvolgende shoppingtrip zal sowieso bij onze Noorderburen zijn!

Echter, voor de vakantie heb ik nog geen plannen. Chris verjaart morgen. Een jaar geleden had ik een hele verrassingsweek gepland. Doch nu voel ik het niet, blijkbaar. Ik heb wel een soort van lijst aangelegd in een drivedocument, waar ik kan naar terug grijpen wanneer ik effectief weg wil. Het was er het weer niet naar, om een reis te ‘plannen’. Plus, met al die wijzigende “regeltjes” telkens opnieuw...

Wat ik wel al vrij zeker weet, is dat ik ergens wil kamperen op minder dan een uur van hier. Om te gaan dansen en te wandelen in het Grote Netewoud. Hier is nog altijd Antwerpen. Dat leg ik toch even uit, aangezien ik tegenwoordig weer meer naar Rijmenam neig. Voor mijn herstel deze week leek me dat beter. Het is daar rustiger, en alles is op het gelijkvloers. Ik dacht ook van de tuin te kunnen profiteren, maar dat viel wat tegen.

Het is te zeggen. Ik zat vrijdag een hele dag in de tuin, en ik was zowaar verbrand. De zon brak nochtans amper door de wolken. Maar haar stralen waren dus krachtig. Voor de rest werd ik ontzettend geconfronteerd met mezelf. Zo niks doen, het is echt mijn ding niet. Niet dat we dat nog niet wisten. De voorbije 15 maanden maakten het al pijnlijk duidelijk. In ieder geval, ik heb dus deze week vaak niets gedaan: een boek lezen, puzzels invullen, Netflix kijken. Dat was het zowat.

Ah ja, en nagedacht over de vakantie. Maar dat gaf me dus eigenlijk alleen maar stress. Want om eerlijk te zijn, wil ik gewoon deftig op reis. Geen gedoe, gewoon vrij zijn. En niet die vrijheid die “we” blijkbaar herwinnen door ons lichaam aan de farma-industrie te verkopen. Neen, échte vrijheid. Zoals “we” die altijd kenden. 

Goed. Als je het nog niet beu bent....het belangrijkste is gezegd: Geen kindjes voor Fie! [argumentatie: hierboven]