zelf nadenken

 

Wij zijn ook maar dieren. In het diepst van ons zijn, zijn we dieren. Dieren met behoeftes. Dieren met instincten. Dieren die handelen naar hun behoeften en instincten. We zijn wel beter ontwikkeld dan het gemiddelde dier. We hebben een denkvermogen. Maar is dat wel zoveel beter? Ik twijfel er soms aan.

Dat dierlijke instinct, dat diepst van mijn zijn, dát zorgt ervoor dat ik al veertien maanden lang mezelf kwijt ben. Mezelf wegcijfer. Mezelf verstop. Mezelf vertel dat ík het niet waard ben. Daar ben ik me bewust van. Want ik heb hersenen die me dit kunnen vertellen. Maar in de kern gaat het om het dier Fie dat voelt dat dit niet klopt. Mijn behoeftes en instincten schreeuwen dat dit niet klopt.

Amai, qua inleiding kan dit tellen. Het schoot me zowaar net te binnen. Echter, ik kwam schrijven over het volgen van regels zonder na te denken. Want dat vind ik echt een moeilijk gegeven. Neen, ik ging nog niet terrassen. Ik plan het ook niet binnenkort. Het hoeft niet voor mij. Want ik denk zelf na. En ik heb nooit begrepen waarom al die maatregelen nodig zijn. Doch, intussen ben ik dit bestaan (niet dit leven, nee) zo gewoon, dat ik niet naar een terras hoef te hollen om me plots meer vervuld te voelen. Want er zijn nog steeds ontelbaar veel nutteloze regels.

Dus sterker nog: Het stoort me opnieuw mateloos dat mensen die ik al bijna een jaar niet zag, afgelopen zaterdag meteen op een terras kropen. Dat die mensen misschien met mij zouden willen afspreken, op een terras. Maar niet bij mij thuis hoor! En ook niet om te dansen hoor! Zelfs niet in open lucht, dansen. Neen. Ik snap dat niet.

Ik kan hieruit het volgende concluderen:

1. Dat denkvermogen is een vloek, eerder dan een zegen. Want doordat ik het gebruik, word ik erg ongelukkig.

2. Wie weinig vragen heeft bij het hele beleid, gebruikt dat denkvermogen niet. Want het kan niet de bedoeling zijn dat we zo'n ingewikkeld systeem als de hersenen hebben om dan klakkeloos te doen wat iemand anders beslist. 

Dat gezegd zijnde, 't is hier nog niet veel beter. Afgelopen vrijdag dansten we nog eens, met Jens. Tot mijn latinmuziek in vraag werd gesteld. Helaas, op dit moment betekent dat dat je mij bevestigt in mijn negatieve mantra "ik ben het niet waard". Het gaat dan heel diep. Want elke werkdag heb ik een hele dag het gevoel dat ik mezelf niet mag zijn. Ik mag mezelf niet tonen, dus ben ik het niet waard om mezelf te zijn. En dan is het vrijdag en wil ik in mijn eigen huis even mezelf zijn. En Fie dat is latin. Dat is gewoon zo.

Dus ik kroop vrijdagavond in mijn schulp en probeer er nu een beetje uit te komen. Moeizaam. Het ganse weekend bracht ik in de zetel door, in pyjama. Zelfs het vooruitzicht op gaan werken kreeg me er niet bovenop. Ik heb me de voorbije twee dagen ook echt door de werkdag gesleurd. Vanavond gaat het iets beter. Misschien door dat één-op-één-gesprek met een collega, dat overigens niets te maken had met deze hele situatie. Maar misschien was het dat. Ik weet het niet.

Momenteel heb ik dus terug iets meer zin in .... Echter, ik ben op mijn hoede. Ik ga niet meteen plannen beginnen te maken voor het aankomend lang weekend. Want die afzeggen is ook altijd pijnlijk. Dat deed ik afgelopen weekend. Want het ging echt niet. Alleszins zou het kunnen dat we zaterdag naar Ter kamerenbos gaan.  Het is een optie. Ik zie wel weer.

Conclusie: Als jouw instincten, behoeftes, of je gedachten afwijken naar mij...naar latin...naar dans...naar family cups...naar samenzijn...naar knuffels...

Ik ben je vrouw....!