¡A bailar!

How it all began ....
In het jaar 2020 konden we plots niet naar festivals. Dus ging ik naarstig op zoek naar een alternatief om met onze festigroep het weekend van Antilliaanse Feesten toch samen op een camping door te brengen. Onze eigen Antilliaanse, doch zonder artiesten. De zoektocht nam veel tijd in beslag, maar bracht me tot bij Henderika in Lucaswolde. 

De festigroep, die haakte af. Want de kleurenbingo vertelde ons dat we plots niet meer mochten reizen. Jens wilde wel nog mee, en ook Hilde besloot de trip naar het hoge noorden te ondernemen. Het was niet wat ik in gedachten had, maar al bij al hadden we een leuke tijd daar. Zelfs Tom en Lucas kwamen nog even af, op het einde van onze vakantie.

Ik vertelde aan Hilde hoe moeilijk ik het vond om mijn koffer te pakken voor een reis zonder dansen. Telkens bedacht ik me "ah, nog danskleren", om dan te beseffen dat dat niet kon. Want er werd niet gedanst. Dat was verboden. Hilde had toch eens online gezocht, en vond zowaar een feestje! Wij daar zeer last minute naartoe. Een kind met kerstmis, dat herinner je je nog wel.

In september gingen Chris en ik nog eens terug, om opnieuw te dansen in De Loods. Nadien bleef ik vanop een afstand de dansinitiatieven in Groningen volgen. Want intussen wist ik: In Groningen is er een toffe salsacommunity met geweldige dansers en goeie dj's. En zo ontdekte ik begin juli het Sus&So salsa practice weekend.

Wij, de twee Belgen, gingen met onze tent naar dat weekend. Zoveel deugd dat dat me deed! Vrijdagavond was ik al helemaal euforisch, want ik had een workshop rueda kunnen volgen, als leider dan nog! Andere hoogtepunten waren: bekertjes rum delen, nieuwe vrienden maken, knuffelen met die nieuwe vrienden, workshops rumba en son, zalig dansen met dansers en danseressen,...

Ja, ik heb nog enkele dagen kunnen nagenieten. In Friesland bleven we het overigens heel actief houden, met elke dag een wandeling of een bezoek aan een stad. En onze nieuwe vriendjes, die bleven ook in contact met ons! Dat maakte dat we het weekend na het fameuze dansweekend opnieuw vrijdag en zaterdag dansten. Want wij maken nu deel uit van die geweldige community in het hoge noorden, en worden dus ook uitgenodigd op de woonkamerfeestjes. Dat is namelijk hoe Sus&So ontstond. In een woonkamer, omdat dansen plots verboden werd. Echter, in Nederland heb je niet dat gedoe van boetes en politie aan de deur, dus daar bleven de dansers gewoon hun ding doen, in privésfeer.

Komend weekend zou het Antilliaanse Feesten zijn. Dit jaar stelde ik geen alternatief meer voor aan de festigroep. Ik ben de afwijzing wat beu. Het festival zou overigens doorgaan, weliswaar met apartheidsregels die mij niet liggen. Dus ik kocht geen tickets. Verschillende van onze Nederlandse vrienden deden dat wel.

Waren zij teleurgesteld als het plots toch niet bleek door te gaan. Tja ....
Maar gelukkig is Sus&So er nog! Dus aanstaand weekend gaan Chris en ik alweer naar Groningen. Aanvankelijk ging ik een Airbnb reserveren, maar mijn reservatie werd niet aanvaard. Even stress, dit weekend. Ging ik dan toch veel te veel geld betalen om te kunnen gaan dansen, zo ver van huis?

Doch, daar kwamen de vriendjes to the rescue! Ik had Andreina namelijk laten weten dat we zouden komen, maar ook dat het wat te kostelijk ging worden. Daarop heeft Peter ons bij hem thuis uitgenodigd. Intussen liet Dylan ook al weten dat we in de toekomst ook altijd bij hem mogen crashen. Leuk leuk!

Dus ja, vrijdag kruipen we weer in de auto voor een weekend Groningen. Zaterdag gaan we alweer naar De Loods, hihi! En stiekem ben ik in mijn hoofd al aan het bedenken wanneer ik nog eens terug rijd. Ik zeg ik, want Chris vindt het soms wat te veel. Hij heeft een punt. Want dansen is momenteel echt een obsessie voor mij.

Misschien was het dat vroeger ook, maar dan viel het me alleszins minder op. Want toen was dans gewoon een deel van mijn leven en het was bijna dagelijks voorhanden. Nu is het iets waarnaar ik op zoek moet om het te kunnen doen. Ik voel telkens veel onrust als ik geen zicht heb op de volgende dansactiviteit. Ik moet daar echt naar kunnen uit kijken.

Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd. Al lang mijn motto