wachten

Ik vermoed dat mijn vorige post intussen is kunnen doordringen. Sindsdien ben ik één keer naar de rueda geweest. Ik had me voorgenomen dat ik neutraal ging zijn. Echter, ik had al migraine op voorhand. Gewoon het idee om al die mensen terug te zien. Maar goed, ik ging dus. Bij de eerste twee personen die me verwelkomden met "lang geleden!", kon ik nog antwoorden "ja, da's waar". Bij de derde ging het mis: "alsof ik daar zelf voor gekozen heb". Voilà.

Ik merkte ook dat de mensen het discussiëren beu zijn. Of ze zijn het discussiëren met mij beu, dat kan ook. De meesten lieten me wel gewoon eenzijdig razen. Want razen doe ik nog steeds. Ik kan er nog altijd niet bij, dat zovelen mee gingen in het verhaal. Net als dat ik er niet bij kan dat alle ogen nu plots op Oekraïne gericht zijn en iedereen vindt dat we allerlei dingen voor die arme Oekraïners moeten doen. 

Begrijp me niet verkeerd: het is erg. Net zoals iemand verliezen erg is. Maar weet je op hoeveel plaatsen mensen geen kansen hebben door het regime? Weet je op hoeveel plaatsen er conflicten zijn? Weet je op hoeveel plaatsen er hongersnood is? Waar is dat nieuws? Waar zijn die steunacties? Ah ja, die zijn niet nodig want daarover wordt niet gepropageerd!  Echt, open je ogen!

Anyway, ik zal eens vertellen over mijn laatste reis. Jawel, ik ging op reis. In principe was het de bedoeling dat Chris en ik samen naar Spanje gingen. Echter, Frankrijk versoepelde de maatregelen, waardoor Chris wilde gaan skiën. Aanvankelijk wilde ik mee (niet om te skiën), maar blijkbaar is dit een reisje voor Chris en de mannen. Oké voor mij, dan rijd ik wel naar Groningen!

Van 18 tot 28 maart zou ik in Drenthe zijn, op een half uur rijden van de stad Groningen. Zou, dus je weet dat er al iets komt. Dat klopt, maar eerst ga ik vertellen over het fijne weerzien met mijn vriendjes in het hoge noorden. M'n gelijkgestemden, m'n medewappies. Wat een zaligheid is het toch telkens weer om me te kunnen omringen met zoveel mensen die net als ik wakker zijn!

Ik plande bewust twee weekends ginder, zodat ik kon gaan dansen. Vrijdags ging ik naar een feestje zonder te weten dat ik er mensen kende. Bij aankomst zag ik al meteen een dansvriendin. Het werd een leuke dansavond. De vriendin vertelde me over de andere feestjes dat weekend. Ik heb goed gedanst dus.

's Zaterdags bezocht ik vrienden uit die andere wereld. De toekomst. Het was heel gezellig. We hebben fijn gepraat, elkaar nog wat beter leren kennen. Zij zijn al veel langer wakker. Bij haar begon het toen zij in België studeerde en de oorlog in Irak uitbrak. Maandenlang had ze het Belgische nieuws gezien. Bij haar terugkeer naar Nederland, bleek het nieuws een heel andere kleur te hebben. Toen besefte ze dat nieuws niet objectief is.

Ik zeg wel 'eerder wakker', maar misschien was ik dat ook zonder het te weten. Ik volgde het nieuws eigenlijk ook al enkele jaren bijna niet meer. Dat was eerder omdat ik er verdrietig van werd. Inspelen op emoties, daar draait het duidelijk om. Ik had last van het verdriet, het overgrote deel van de wereld laat de angst binnen.

Ik heb die vrienden trouwens ziek gemaakt. Ik heb het echt gehad met al die zever. "Wie ziek is blijft thuis." Nope, ik doe daar niet meer aan mee. Dus ik ben ziek vertrokken en ziek gaan dansen. Ik ben ook ziek mensen gaan bezoeken. En ja, ik heb het doorgegeven. Ik heb dat ook gewoon verteld toen ik er was. Ik wil terug naar het gewone normaal. En in dat gewone normaal ging ik ook werken met een griepje. Ik ging ook dansen met een griepje. Dus dat doe ik nu ook. En ja, het was c. Chris was zieker dan ik en vertrok ook ziek op vakantie. Hij deed een zelftest en die was positief. Ik heb die test uitgesteld tot ik dacht dat hij negatief zou uitdraaien. En dat gebeurde ook. Ik ben niet verantwoordelijk voor de ganse wereld!

Groningen dus. Tijdens de week ben ik veel alleen geweest. Volgens mij was het de eerste keer dat ik ergens zo lang écht alleen was. Ik ben enkele keren gaan wandelen en heb geschreven. Ik ging ook een dagje naar de stad, maar toen had ik een slechte dag. Ik ben er drie uurtjes geweest, en had nadien het gevoel dat het een verspilling van benzine en parkeerkosten was. Jawel, ik heb zeker nog slechte dagen.

Naar de supermarkt gaan, vond ik moeilijk. Op vakantie doe ik dat nog, thuis al lang niet meer. Neen, ook nu niet. Ik mis het niet meer. Net zoals ik op restaurant gaan niet meer mis en nog weinig mensen mis. In de supermarkt was ik bijna een uur lang toertjes aan het lopen. Geen inspiratie. Wat maak je voor één persoon, als je enkel een gasvuur hebt? Geen microgolfmaaltijden, geen pizza's uit de oven. Op zich ben ik trots op mezelf dat ik toch enkele keren lekker gekookt heb, voor mij alleen. En ik heb ook één keer ontbeten met Dylan, om 14 uur 's middags. Dat kwam door omstandigheden, die later nog duidelijk worden. 

Terzijde: in mijn hoofd zit deze vakantie veel mooier. Ze was ook mooi. Ik zou veel meer in detail willen schrijven. Echter, er komt nog vanalles en momenteel is Groningen al even op de achtergrond. 't Is trouwens midden in de nacht. Ik lag wakker. Ik diende dit te komen doen. Nu ja, dit, niet vertellen over Groningen eigenlijk. Maar voor de chronologie...

Ook het tweede weekend ging ik leuk dansen. Vrijdags zou mogelijk het hoogtepunt worden, met een feestje in De Loods. Dat is de plek waar ik de salsa ontdekte in het hoge noorden, twee zomers geleden. Echter, deze keer was het te koud voor een tweede dansvloer buiten, waardoor alles binnen was en de dj ook veel andere muziekstijlen draaide. En dan ben ik niet genoeg 'aan den dans'.

Een dag later was voor mij het hoogtepunt qua dansen deze vakantie. Misschien was dat ook omdat ik heel moe was. Moe door de korte nacht. Want....toen ik vrijdagnacht terug naar Drenthe reed, klonk er plots een alarmsignaal. Het signaal was hetzelfde als wanneer we het stuur te lang loslaten (de auto stuurt zelf bij). Ik dacht "ik ben toch aan het sturen, ik rijd in een bocht", ik zei het volgens mij zelfs luidop tegen de auto. Eens de bocht door, keek ik naar het dashboard en daar was het rood aan het flikkeren met de melding 'motor oververhit'.

Paniek. Rood is stoppen. Dus ik aan de kant. Vier pinkers op. Uitgestapt. Rook uit de motorkap. Motorkap moet open, denk ik. Maar door de paniek en angst lukte dat niet zo goed. Ik weg van de auto dan. En bellen. Bellen naar Dylan die ik net nog had gesproken bij het buitengaan van het feestje. Dylan neemt niet op. Bellen naar Peter, die ook op het feestje was. Peter zijn gsm staat uit. Andreína dan, zij is bij Peter. Bingo! Ze komen naar me toe.

Eerste paniek voorbij, ik kon terug helder nadenken. "Wij hebben waarschijnlijk pechverhelping." Jawel! Dus hen ook gebeld. Daarna Peter en Andreína afgebeld, maar ze zouden toch tot bij mij komen. Peter heeft de motorkap open gezet. Intussen belde de Nederlandse alarmcentrale me met de boodschap dat er na 20 minuten iemand zou zijn. Ik stuur mijn vrienden naar hun bed, want ze zijn moe. Twintig minuten, dat kan ik wel alleen hoor. Het noorden van Nederland is veilig.

Nu wil het toeval dat ik op een nogal lastige plek stond. Ik was namelijk net de A28 af gereden, richting de N34. Dat heb ik ook verteld aan Rosa, de dame van de alarmcentrale. Zij wilde echter niet weten van mijn omschrijving, en was helemaal gefocust op de hectometerpaaltjes. Logisch, zou je denken, maar ik voelde dat er iets niet klopte aan die paaltjes. Want er stond niet bij op welke weg ik zat. Er stond wel tussen twee zo'n paaltjes een bordje met A28 op, maar dat was de weg die onder mij doorliep, want ik stond op een viaduct.

Lang verhaal kort, de titel is niet voor niets 'wachten'. Om 1:45 viel ik in panne, rond 4 uur heeft de berger mij gevonden. Koud dat ik het gehad heb die nacht! Ik had gelukkig een jas mee, terwijl ik daarover had getwijfeld toen ik vertrok. Want op een feestje heb je geen jas nodig. Niettegenstaande was ik licht gekleed en was het een lichte jas. En de nachten waren helder, en dus koud. Helder, waardoor ik wel mooie vallende sterren zag terwijl ik daar zo in het pikdonker naast de weg stond. 

De berger bracht onze auto en mij naar een carpoolparking, waar ik opnieuw in de kou mocht wachten op de pechverhelper. Hij opende de motorkap en zei meteen "steenmarter". Jawel, knagend bezoek gehad. De man kon niet bij de doorgeknaagde tubes, waardoor de auto naar een depot gebracht werd. Het was namelijk weekend, en dan zijn de garages dicht. Tegen 5:00 was ik terug in mijn huisje. Naast de mooie sterrenhemel, zag ik ook nog hertjes in de berm (toen de berger naar de parking reed) en een prachtige maan. De maan stond zeer laag aan de horizon, sikkelvormig, in een rode kleur. Een kwartier nadat ik in mijn huisje was, begonnen de vogels te fluiten en schemerde het, dus die kleur kwam waarschijnlijk door de reflectie van de zon. 't Was alleszins fijn dat ik dat heb gezien! Al bij al kon ik nog het positieve zien van de hele situatie.

Rond 5:30 mijn bedje in, en vier uur later telefoon van de alarmcentrale om de vervangwagen te regelen. Binnen een half uurtje zou een taxi me oppikken. Zou, natuurlijk. Want ook dat heeft allemaal wat langer geduurd dan wat men mij vertelde. Omstreeks 13:00 had ik de auto... Een uur later kon ik eindelijk ontbijten met Dylan, want dat hadden we de avond voordien afgesproken.

De vervangwagen was een Opel Corsa, handgeschakeld. 't Was nog wel eens plezant om manueel te rijden. Eens ik die auto had, probeerde ik het allemaal even los te laten. Voor 's maandags zou ik toch niet weten wat het vervolg ging zijn. Dus kon ik maar beter gezellig gaan dansen en tijd doorbrengen met mijn vriendjes.

Die maandag heb ik zelf naar Kia Assistance in België gebeld. Ik vond mijn contactpersoon niet de meest vriendelijke persoon. Op zich heeft hij me wel geholpen, maar hij was nogal direct in zijn communicatie. Dat verwacht ik niet bij zo'n callcenter. Hij heeft me, tijdens de verschillende telefoongesprekken, twee keer onderbroken. Dat lijkt mij af te wijken van het script. Ach ja. Hij zei me die ochtend dat ik zelf niets mocht doen, buiten wachten. Pfff...

Ik heb dus alles ingepakt, het huisje netjes opgeruimd, en gewacht. Tegen dat ik moest uitchecken, wist ik dat de auto in Assen stond. Ik mocht niks doen, maar ben toch naar Assen gereden. Ik had een goed excuus: ik had de tankkaart nodig voor het geval ik met de vervangwagen naar België zou moeten. De man in de garage was blij dat ik er was, want had geen idee wat hij met die auto met Belgische nummerplaat aan moest. De mensen van Kia Assistance lieten me intussen weten dat ze de garage niet konden bereiken. 

Goed dat ik zelf naar daar ben gereden. Vriendelijke mensen die me wisten te vertellen dat de auto woensdag gemaakt zou zijn. Woensdag, dat betekent dat de auto niet via het contract naar België kan gebracht worden. Ik heb toen besloten mijn verblijf te verlengen. Zo erg vond ik dat nu ook niet, hihi. Ik heb de twee extra avonden mee dansles gegeven met Dylan, aan beginners. Dat was plezant.

Dinsdag belde de garage overigens al dat de auto klaar was. Dus ik ben hem een dag eerder kunnen gaan halen, maar heb wel gekozen om te blijven om die tweede dansles nog mee te geven. Doen waar je hart blij van wordt en zo. Ik vond dat ik het wel verdiend had, na al dat geregel. In totaal heb ik met heel de situatie twee uren aan de telefoon doorgebracht. Bovenop al het wachten.

Woensdag reed ik terug. Het was de eerste keer in lange tijd dat ik blij was om België terug binnen te rijden. Ik was er toch niet helemaal gerust in. Er zitten blijkbaar veel marters daar in het noorden en bovendien rook ik de koelvloeistof nog. Ah ja, er waren twee tubes doorgeknaagd... En de geur van koelvloeistof, die ken ik nu goed. Ik ruik hem overigens nog steeds. Grappig dat ik ginder enkele keren heb gedacht dat het een typische geur voor Groningen/Drenthe was. Het was dus al redelijk in het begin van de reis begonnen. Zoveel technologie in die auto, maar dat kon ie niet ff laten weten! Ach ja, ik heb weer een verhaal over mijn avonturen in Groningen.

Donderdag had ik een afspraak bij mijn huisarts. Mijn ziekteverlof werd met een maand verlengd. Daarna ging ik op bezoek bij Elzy, want dat was alweer twee weken geleden. In vergelijking met hoe ze was voor mijn vertrek, vond ik haar er eigenlijk goed uitzien. Ik liet het ook weten aan de schoondochter van Myriam, want Myriam heeft helaas een herseninfarct gehad en ligt in het ziekenhuis. Maar ze vraagt veel achter Elzy. Myriam is Elzy's nicht. 

Ze zag er dus beter uit. Ik ben er anderhalf uur geweest, en ze sliep bijna de hele tijd. Wanneer ze wakker was, klaagde ze over buikpijn. Ze bleek honger te hebben. Even later sprak ze weer over pijn, en ze wreef onder haar arm. Ik zag niets en dat zei ik haar ook. Ik kon er niets aan doen. Tegen het middageten bracht ik haar naar de eetruimte en vertrok ik.

Ik ging zelf eten bij mijn mama en van daar reed ik naar de autokeuring. Onze Kia gaat namelijk uit de zaak en komt naar mij. Dus hij dient gekeurd te worden voor verkoop. Bij de keuring, in Geel want daar was het snelst plaats, bleek dat ik een formulier ontbrak en de trekhaak. Dus er was een herkeuring nodig. De auto komt naar mij, want de zaak krijgt onze nieuwe tweedehands wagen. We hebben een elektrische auto gekocht, een Nissan Leaf. Die kon al opgehaald worden toen we allebei nog op vakantie waren, maar gezien ik de Kia mee had en die nummerplaat op de nieuwe moet en die keuring nodig was en nieuwe inschrijving en nieuwe nummerplaat en en en...hebben we de auto nog niet. Een tweede auto is nodig momenteel. Altijd afspreken wie wanneer de auto neemt, weegt te zwaar op ons beiden en op de relatie. Vandaar.

Ik was heel moe bij thuiskomst en bedacht me dat ik enkel nog mijn documenten van mijn ziekte zou insturen en verder niets meer zou doen. Chris en ik gingen iets gaan eten, zelfs koken had ik geen fut meer voor. Die papieren waren nog belangrijk, temeer omdat ik opnieuw een reis wilde aanvragen. Vandaag of morgen zouden we vertrekken naar Spanje.

Terwijl ik de mail aan het opstellen was, kreeg ik telefoon van het woonzorgcentrum. 'Ik vrees dat ik slecht nieuws heb." Al bij al was dit nog erg onverwacht. Elzy doet altijd een middagdutje en de verzorgende was erg geschrokken toen ze tegen etenstijd dood in bed bleek te liggen. Een mooi vertrek, zeker als je weet hoe hard ze de laatste tijd heeft afgezien. Het verklaart wel de pijn onder haar arm. Dat waren hartkrampen vermoedelijk. Ik ben naar Chris gewandeld en heb gezegd "Elzy is dood; ik ga eerst de mail sturen met mijn ziektepapieren en dan de begrafenisondernemer bellen." Nog meer geregel. 

Na dat telefoontje heb ik de schoondochter van Myriam op de hoogte gebracht, en mijn ouders. Ik besloot dat ik haar nog wilde voelen voor ze in een frigo had gezeten, dus we reden naar Lier. Van daar reden we naar Berchem om enkele papieren op te halen rond mijn bewindvoering. Van daar naar haar appartement, om het adresboekje op te halen.

Vrijdag mocht ik niet buiten, want dat waren de eerste 24 uren van mijn ziekteverlof. Zaterdag was de afspraak met de begrafenisondernemer. Chris en mama gingen mee, zodat ik het niet helemaal alleen hoefde te doen. 2,5 uur hebben we daar gezeten. Zoveel geregel. Elzy had altijd gezegd dat ik Bosmans moest bellen en zeggen "alles hetzelfde" (als bij haar moeder) en dan wisten zij wel wat te doen. Echter, haar moeder is 33 jaar geleden overleden en de zaak werd intussen overgenomen. Dus ik kon nergens op terugvallen.

De brieven zijn gisteren de deur uit gegaan. Het rouwkaartje kreeg ik gisteren in mijn mailbox ter goedkeuring. Daarop zag ik dat de plaats van overlijden niet klopte. Ik stuurde het naar mama, en zij zag dat het op de brief ook fout stond. We hebben er alle drie over gelezen. Maar ik voel me er echt slecht bij. Tja, niets meer aan te doen.

Net zoals ik overtuigd was van de Marnixhoeve voor de koffietafel. Tot mijn papa zondag zei dat de koffietafel voor Jeanneke ergens anders was. Toen ik het hoorde, vond ik het ook heel logisch.
't Is niet makkelijk, zo'n begrafenis regelen. En 't is meer wachten. Weer wachten. Nu op de priester. Want Elzy was gelovig en een kerkdienst is belangrijk.

Zaterdag bij de begrafenisondernemer geweest, en nog altijd niks van die pastoor gehoord. 't Is intussen woensdag. Vrijdag is de begrafenis. Ik verwacht dat de dienst in elkaar steken ook nog emotioneel zwaar wordt. Ik had gehoopt dat intussen achter de rug te hebben. En nu lag ik dus wakker. Want de man van Bosmans zei gisteren dat ik de priester zeker vandaag zou horen. Pfff. Gisteren en vandaag lopen door elkaar. 't Is nu dinsdagnacht. Ten laatste dinsdag zou ik telefoon krijgen van de kapel. (Een kapel, want we verwachten niet veel volk.)

Ik heb geen zin om er weer achter te bellen. Ik ben eigenlijk niet tevreden over die begrafenisondernemer. Hij zei ook "je hebt hem toch nagelezen hé", wanneer ik vertelde over de fout in de brief. Het klopt, maar dat hoeft hij zo niet te zeggen. Overigens, zij zijn haar gaan halen in het woonzorgcentrum. Ik verwacht dan ergens wel dat zij de locatie juist op de brief zetten. Ach ja, niets meer aan te veranderen, de brieven zijn weg.

65 brieven gingen de deur uit. Naar alle adressen uit haar boekje. En we hebben ook iedereen uitgenodigd op de koffietafel. Ik weet niet wie al die mensen zijn, en ik wil vooral geen fouten maken. Ik wil niet tegen schenen schoppen. Dus mag iedereen komen.
Geert vond dat een koffietafel niet nodig was. Nog mensen zeiden me dat. Maar Elzy was heel traditioneel, dus ik vind dat dat hoort. Ik probeer te doen wat zij gewild heeft. Al is dat niet makkelijk in deze situatie. 

Tot hiertoe heeft één persoon ingetekend op de koffietafel. Daarnaast hebben al drie mensen me gebeld omdat ze niet wisten wie Elzy was. 't Is echt niet makkelijk. En ik wil niet tegen schenen schoppen, maar ik voel frustratie en verdriet die ik hier toch even ga delen. Zondag gingen Chris en ik naar haar appartement. Ik wilde daar zijn. En we wilden ook eens kijken of er belangrijke papieren, zoals een testament, te vinden waren. Uiteindelijk hebben we dat gevonden. Het is opgemaakt in 2007.  Ze laat de helft na aan Myriam (of haar zoon als zij er niet meer is) en de helft aan Henri (of zijn zoon als hij er niet meer is). Henri was de neef van Elzy, hij overleed enkele jaren geleden. Na dat overlijden is zijn zoon achter geld komen vissen en sindsdien was er nog weinig contact met de weduwe en haar zoon.

Ik ben blij dat we het testament vonden, want het geeft me duidelijkheid. Ik weet dat ik er niet mee bezig hoef te zijn, maar dat doe ik toch. En ik wist niet dat er één was waardoor ik schrik had dat er enkele mensen zouden komen azen nu. Mensen die ik nooit in mijn leven zag, terwijl ik Elzy mijn hele leven ken. Mensen die mij ook niet kennen. Mensen die niet weten wat ik voor haar deed.

In ieder geval, het zou wel eens kunnen dat haar erfgenamen niet op de begrafenis gaan zijn. Myriam niet omdat ze niet uit het ziekenhuis mag. Dat is logisch. Het zal haar wel veel pijn doen. Haar zoon en zijn vrouw komen ook niet. En de zoon van Henri, daarvan heb ik via via gehoord dat hij niet meer op het adres woont dat ik vond. Zijn moeder echter wel, dus zij zal de brief ontvangen. Ik acht de kans echter groot dat hij niet aanwezig gaat zijn. En dat doet me heel veel pijn. Ik ben blij dat ik het weet van het testament, maar het doet me ook veel pijn dat haar erfgenamen zo weinig om haar geven. Myriam niet natuurlijk, maar haar zoon staat er ook in hé, als zij er niet meer zou zijn. Ik mag deze gedachten niet hebben, maar ik hoop dat ze ooit nog wroeging voelen...

Ik lag dus wakker. Wakker met al deze gedachten. Het leek me een goed moment om op te staan (intussen drie uur geleden) en even wat tijd te nemen om te rouwen. Want daar heb ik tot nu weinig tijd voor gehad. 't Is vooral veel regelen, op automatische piloot. Ik heb me de voorbije dagen gevoeld zoals in de eerste lockdown. Toen werkte ik mezelf te pletter, en 's avonds was mijn enige ontspanning eten en drinken en tv zien. Zo gaat het nu ook. Ik wilde afgelopen weekend wel gaan dansen, maar we zijn altijd laat thuisgekomen, dus dat zat er niet in.

En binnen een paar uur zal ik dan maar weer naar de begrafenisondernemer bellen om te informeren achter de priester. Ik heb er geen zin in! Dit is een beetje mijn trots inslikken. Ik vind het belangrijk voor haar, maar ik vind deze manier van werken echt niet oké. Ik heb woensdag proberen vrij houden in mijn agenda, en ook dat is niet helemaal gelukt. Want bovenop al wat ik al vertelde, zijn we zonder verwarming en warm water gevallen. Jawel, nog meer geregel...

En donderdag halen we de nieuwe auto op. Die avond is het groetmoment en dan vrijdag de begrafenis. In principe zouden we dan zaterdag naar Spanje vertrekken. Ja, dat lees je goed. Doch, ik voel dat ik momenteel absoluut geen tijd heb voor mezelf en weet niet of twee dagen in de auto zitten zo'n goed idee is. Maar Spanje is mogelijk onze toekomst, zo ziet het er nu toch naar uit, dus het is ook belangrijk. Echter, terug gaan werken in mei kan ook belangrijk zijn. Pfff...alweer.