stilte na de storm

 

Ik las daarnet een blogpost van een vriendin. Een vriendin die ik al lange tijd weinig zie. De voorbije twee jaren hebben daar zeker geen goed aan gedaan. Maar zelfs voordien was het contact al beperkt. In ieder geval, haar post was ontzettend herkenbaar. Ze schrijft over hoe ze zich nu voelt, hoe ze vrienden verloor, hoe ze het leven anders ervaart dan voordien, hoe alleen ze zich soms voelt,... 

In alle eerlijkheid vind ik het opmerkelijk dat mensen die totaal anders denken over 'de situatie', hetzelfde ervaren als ik. Mijn gefrustreerd kantje denkt daar ook slechte dingen bij. Maar als ik het gewoon laat binnen komen, voel ik vooral medeleven. Ik voel dat we toch gewoon mens zijn. Onze emoties maken ons mens.

Ja, ik was een tijdje afwezig. Sinds maart 2020 heb ik het gevoel alles alleen te (moeten) dragen. En omdat ik al zo lang alles bijna alleen draag, blijf ik dat maar doen. Want het stopt niet. Sinds maart 2022 stopt het niet. Er blijven dingen op mijn pad komen die me volledig onderuit halen. Mijn veerkracht is op.

Sinds mijn laatste bericht heb ik Saartje laten inslapen. Ze bleek uitgezaaide lymfoom kanker te hebben. Natuurlijk kon dat eerder ontdekt worden, was het niet dat haar baasje depressief is. En mensen met een depressie, kunnen niet voor anderen zorgen. Of toch niet goed. Dus liet ik Saar op 8 juni inslapen.

Op dat moment was ik nog steeds druk bezig met allerlei zaken voor Elzy. Ook dat blijft emotioneel veel vragen. Vooral wanneer er plots familie opduikt omdat ze geld geroken heeft, maar niet eens de moeite nam om naar de begrafenis te komen of zich op z'n minst te verontschuldigen voor de afwezigheid. Ja, dat vind ik zwaar. Ik wist dat het zou gebeuren op een dag, maar het is nog altijd moeilijk.

Daarnaast heb ik een akkefietje met mijn huurders. Mijn appartement staat te koop, via een makelaar. Ik koos voor die optie zodat ik zelf geen tijd en werk hoefde te steken in de verkoop. Want ik had al genoeg aan mijn hoofd. Echter, mijn huurders zijn moeilijk te bereiken. Vaak antwoorden ze niet op berichten, nemen ze de telefoon niet op,... Dat maakt dat de makelaar mij toch nog regelmatig dient in te schakelen, omdat hij hen niet kan bereiken.

In het weekend van Pinksteren was Saar heel ziek. Ze kon geen eten binnen houden. Tijdens datzelfde weekend kon de makelaar de huurders weer niet bereiken. Ik probeerde, met meerdere berichten en telefoons, zonder succes. Ik kon het er niet meer bij nemen. Dus ik besloot een aangetekende brief te sturen.

Als een boemerang kwam dat terug. Een week later plots een mail van een advocaat... Nu beginnen zij hun eisen te stellen: enkel nog bezoeken op weekdagen na 17 uur, meer dan 48 uren op voorhand aangekondigd, bezoekers moeten een mondmasker op,... En alsof het allemaal nog niet genoeg is, roepen ze nu 'corona' in als excuus om tot half juli geen bezoeken toe te laten. En daar kan ik, als wappie, niks tegen beginnen. Zucht...

Dus nee, het stopt niet. Er blijven dingen gebeuren. Het verdriet voor Saar was heel groot. Met dat verdriet kwam er ander, oud verdriet mee naar boven. Ik heb veel gehuild. Ik heb me opnieuw heel leeg gevoeld. Ik voel me vaak nog leeg. Leeg en alleen. Maar zoals die vriendin het zo mooi schrijft, in het Engels: I can not connect the dots with those old friends.

Wat ons vroeger verbond, is niet genoeg. Want wij (Chris en ik) kunnen niet heen om c. Wanneer mensen ons bijvoorbeeld mee vragen naar een concert in oktober, zeggen wij "neen, want tegen dan zijn ze terug bezig met die sh*t". En dan wordt het weer ongemakkelijk. Want mensen horen er niets meer over in de media, dus zal het wel voorbij zijn.

Doch, wij weten dat het niet voorbij is. Om maar één voorbeeld te geven: vandaag stemt het parlement over de verplichte vaccinatie in de zorg. Jawel, ik verzin dit niet. De zorg, die al jaren kop van jut is, die al jaren afgebouwd wordt, gaan ze nu nog verder kapot maken. Want naar schatting 15 000 zorgmedewerkers zullen de job verlaten bij een verplichting. Dus nog minder handen aan het bed, nog hogere werkdruk, nog meer uitval,... En dat terwijl er al meer dan 40 miljard werd uitgegeven aan deze "crisis", zonder de zorg te versterken of aantrekkelijker te maken voor toekomstige werknemers. De medewerkers kregen een speciaal ontworpen 2 euro muntstuk, wauw.

Om nog te zwijgen over het feit dat dit "vaccin" nergens toe bijdraagt. We weten intussen toch allemaal dat het geen transmissie tegen houdt en je nog steeds besmet kan raken. En ik herhaal toch nog maar eens dat het gentherapie is, geen vaccin. Want een vaccin dient minstens voor een jaar werkzaam te blijven om die naam te mogen dragen.

Goed, het is nog niet voorbij maar we proberen er het beste van te maken. We blijven ons steentje bijdragen aan het goede doel, bijvoorbeeld door afgelopen zondag mee te wandelen met de witte mars voor de zorg in Brussel. We zijn niet alleen, ook al voel ik me vaak alleen. En ik ben zeker niet de enige met een depressie. Die mensen vinden we over het hele spectrum.

Om toch ietwat positief te eindigen: ik probeer een droom waar te maken. Ik ben gestart met het geven van salsales gecombineerd met Spaans, in mijn living. Voorlopig gewoon thuis, eerst zien waar het naartoe gaat. Maar als ik één ding nu nog zekerder weet dan voordien, dan is het dan salsa dansen onmisbaar is voor mij. 

Sieglinde zei me gisteren dat mijn hoofd de voorbije twee jaren geprogrammeerd werd om dansen als iets slecht te zien. Dat ik waarschijnlijk daardoor er niet meer kan op teren. Ik kan nog genieten van het dansen, écht mezelf zijn in dans, maar een dag later hou ik er geen energie aan over. Dat was vroeger anders. Blijkbaar komt dat door de lange afwezigheid van dat gevoel.

Net zoals ik geprogrammeerd ben om vele andere dingen niet meer als aangenaam te ervaren. Twee jaren niet naar cultuurtempels gaan, maakt dat ik nu eigenlijk niet meer geniet van zo'n dingen. Ik denk er nostalgisch aan terug, maar mis het niet echt. Ik heb zelfs mijn festivaltickets verkocht, en ben niet van plan om van gedachten te veranderen. Ik voel het niet meer.

Oeps, terug die richting uit. Ik ben dus aan het experimenteren met salsales. Omdat ik graag dans, omdat ik het goed kan, omdat ik graag mensen iets aanleer, omdat ik graag mensen help en beter maak. Veel ideeën om dit uit te bouwen, maar voorlopig nog niet verder uitgewerkt. Er is ook weer die angst voor die regeltjes... Anarchist, maar nog niet ten volle.