Ik heb het geprobeerd

 

Met de titel zou alles gezegd kunnen zijn. Ik heb het oprecht geprobeerd. Echt waar. Maar het neemt niet weg dat mijn hoofd voortdurend afwijkt naar… Het neemt niet weg dat ik gekwetst werd. Het neemt niet weg dat ik heel veel pijn voel. Het neemt niet weg dat ik plots geen grond meer onder mijn voeten voel. Maar ik heb het wel geprobeerd.

En het was zelfs een succeservaring. Doch, de ervaring neemt dus niet weg dat ik al de dingen hierboven voel/ervaar/denk. De gedachten zijn het grootste probleem. Ik slaap niet, ik functioneer niet, want de gedachten komen gewoon op. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Of ik dat/dit wil? Natuurlijk niet. Maar zo’n verschil in waarden, zo’n pijn, zo’n gevoel van verraad, zelfs …. 

Ik kan het niet verlangen van hem. Dat hoor ik niet te doen. Maar hij ziet niet dat hij me wegduwt. Allemaal goed, die gedachtengang van hem, maar ik voel me aan de kant gezet. Ik werd aan de kant gezet. En er is geen goede oplossing. Die is er simpelweg niet.  Het was verraad, ‘t is verraad, en het zal verraad blijven en waarschijnlijk komt er nog meer verraad.

Ja, die waarden van mij. Die waarden waardoor ik hierin zit. Maar vooral die waarden dat dit zo onbegrijpelijk is voor eender welke lezer. Dat is nog altijd de waarde van ‘het is niet aan mij”. Dat. Niet wat ik wilde schrijven, maar eigenlijk is het dat. Het was niet aan haar. Dat is zo. Maar goed, dat is lang geleden en zou geen issue meer mogen zijn. En dat was het niet meer, aan de oppervlakte.

Echter, vanaf nu hoor ik mezelf opnieuw voortdurend te verdedigen. En dat kan ik niet, dat wil ik ook niet. 

Ik weet niet of dit is wat ik wilde schrijven. Het is 5 uur ‘s morgens, ik heb een uur gehuild voor ik mijn happy face opzette en eens in de auto kon ik het er terug uitlaten. Het is 5 uur ‘s morgens, ik sliep al 2 weken weinig, te weinig, dus ik kan niet meer helder denken. 

Ik denk niet dat ik ben waar ik wil zijn, in deze post. Het gaat over hoe ik geprobeerd heb. Oprecht. En over hoe dat goed was. Maar ook over hoe dat niet genoeg is. Hoe ik nog steeds voel dat ik wééral een nieuw verhaal hoor te verzinnen. Dat ik wééral in de steek werd gelaten. Dat ik eigenlijk hoor weg te gaan. Want ik kan het niet verlangen van hem. Maar zijn keuze geeft mij wel echt de boodschap dat ik niet van tel ben.

Verschillende waarden. Dat is de essentie. En dat pas na 8 jaar ontdekken, is pijnlijk. Mezelf aan de kant geschoven voelen, is pijnlijk. 

Ik heb het geprobeerd. Ik zal het waarschijnlijk nog enkele keren proberen. Maar de feiten gaan niet veranderen. Dat weet ik ook. Dus ik weet niet waar ik aan vasthoud.