Niet geschikt voor publicatie

 

De woorden vol sterretjes zal ik proberen te mijden. Maar toch. Ik weet niet of we hier nog uit komen. En ik weet ook niet of ik hier in raadsels ga schrijven of gewoon zwart op wit ga schrijven wat er gebeurde. Ik weet het niet. Ik heb net al getypt in een document. De rauwe kwaadheid. Ik ben zo kwaad! Gekwetst natuurlijk. Maar momenteel toch vooral kwaad. Kwaad omdat er dingen achter mijn rug gebeuren. Daar kan ik nu eens echt niet tegen se. Eerst mijn vertrouwen schenden en dan dat nog een paar keer doen. Niet oké!

Een groot verschil in waarden, in visie. Ik dacht niet dat dat verschil er was. Echt niet. Na de voorbije twee jaren, had ik dit niet verwacht. Want ik verschil met zovelen van visie en waarden. Dat is duidelijk geworden. Maar the boys and Fie was een vaststaand gegeven. Toegegeven dat het niet meer helemaal juist voelde, maar ik wist niet waarom.

Wel, nu weet ik het niet. Want één van de boys heeft een laf iets gedaan. En een tweede boy vindt dat oké. En dan is er die derde en Fie. Wij vinden het niet oké. Echt niet. Dat doe je niet. Niet op zo'n manier. Oké, blijkbaar toch in raadsels. Ook al lijkt het niet zo, ik heb echt wel waarden. Dus ik ga het hier niet met naam en toenaam publiceren. Dan zou het pas echt niet voor publicatie zijn.

Maar ik ben dus echt kwaad. En radeloos. Acht jaren die op de helling staan. En hoe hard ik ook de schuld op die eerste wil steken, de tweede is even schuldig. Los van het oké vinden, doet hij allerlei achterbakse dingen. Hij ook. Waardoor hij mij nog meer in onwetendheid zet en nog kwader maakt.

Ik weet het niet. 't Zijn *********** ! En nog vele andere woorden.Ik wil hier weg.