Friends S08E16

 

Jawel, ik ben nog altijd Friends aan het herbekijken. Ik zit nu aan het laatste seizoen. Stiekem wilde ik het onmiddellijk opnieuw kijken, maar ik ga 30 september niet halen. Dan gaat het van Netflix af. Ik heb toch wel zes weken nodig om het helemaal te kunnen zien. En dan nog. Niet als ik het therapeutisch wil bekijken, zoals me werd aangeraden. Soite. De aflevering waarnaar de titel verwijst, is hoe het had kunnen zijn. Hoe het hoorde te zijn. Misschien niet helemaal, want over verliefdheid (in twee richtingen?) kan ik niets zeggen. Maar zo hoorde het te gaan. En zo ging het niet.

En dat ik daar niets mee te maken heb, klopt. Maar dat met mij / met ons een ander soort gesprek diende gevoerd te worden, klopt ook. Het gesprek van "wij kozen hier met ons drieën voor en ik bemoeilijk die situatie nu". En dat is niet gebeurd. Akkoord, misschien gaf ik de kans niet. Maar ik kreeg ze, in alle eerlijkheid, ook niet.

Oké. 't Is middernacht, ik en mijn laptop. Ik heb me voorgenomen dat ik gewoon schrijf. Goed en slecht. Goed of slecht. Ik laat het gewoon komen. Met op de achtergrond de playlist die ik maakte om de tranen op te wekken. De playlist met een allegaartje van muziek die me dichter bij mijn gevoel brengt.

Mijn droefheid. Dat gevoel. Want die droefheid is er natuurlijk nog altijd. Ook nadat ik besloot dat hij mijn vriend niet meer is. Want dat uitspreken is één ding, maar dat is natuurlijk niet wat ik wil. Ik merk dat meermaals per week mijn gedachten afdwalen naar hem. Want ja, in heel die periode dat we amper iemand zagen, zagen we hem wel. Veel. We nodigden hem uit om te komen eten, we dansten samen. En dat wil ik nog steeds. Maar ik besef ook dat het veranderd is en nog zal veranderen. Want sowieso kunnen we dat nog met drie, maar niet meer met vier. En ook niet met vier. Dat gaat niet. Punt.

Goed, iets anders. Eén van die andere mensen die ik wel regelmatig zag in die verschrikkelijke periode, was Geert. Hem zag ik ook een maand geleden, toen die hele sh*t net gedumpt werd. Doet me altijd goed. Geert en ik, dat is goed. Zonder meer. Gewoon goed. In ieder geval, we rookten toen veel. Te veel. We spraken er ook over, dat we te veel rookten. En hoe ook wij, net zoals elke roker, willen stoppen. Dus nu gaan we dat nog eens proberen. Binnen enkele dagen al. Nog niet zolang geleden beslist, en we gaan het proberen.

Daarnet belde ik hem, omdat ik toch wat stress begin te krijgen. De moeilijkheid voor mij is die eerste sigaret van de dag. Ik heb een alternatief nodig. Ik bedacht me iets als 'intensief sporten'. Maar wat is dat? En kan ik dat (volhouden)? Zo wat zitten sparren 's avonds laat, helpt wel. Want de beste optie tot hiertoe is: een kwartier gaan doorstappen. Dat is mogelijk wel een manier. 

Dat ik op vakantie vertrek op de stopdag, kan een vloek of zegen zijn. Dat zullen we nog zien. Maar op zich denk ik dat het goed is dat we dat beslissen. Het is goed dat ik hem als vriend heb en we dit samen kunnen doen. Net als het goed is dat Tom mijn vriend is. En Hilde ook wel.

Vandaag (want het is al na middernacht) is het día de la independencia. De eerste jaren dat ik terug was uit Honduras, kookte ik dan Hondurees. Sinds we opnieuw wat vrijheid ervaren, kook ik nog amper voor andere mensen. Kwam daar de recente situatie bij, waardoor het nog verminderde. Want dat Hondurees eten deel ik graag met anderen.

Een dag na quince de septiembre geef ik salsales. Aan dat beperkt groepje. En spontaan dacht ik "oh, vrijdag, dus dan kan ik mijn cursistjes uitnodigen om mee Hondurees te eten". Uhu. Awakening. Nope. Intussen ben ik geëvolueerd naar "Ik nodig Hilde en Bart uit; Als zij toezeggen, kan ik de andere twee ook uitnodigen." Maar....haar partner is ook meer dan welkom, 't is tenslotte vrijdagavond. Maar dan geef ik weer een steek, deze keer zelfs ongewild. Maar nu ik dat besef, misschien toch niet meer ongewild. Zucht. Zó complex allemaal. 

Hij maakte het zó complex. En dat dat nog altijd niet erkend wordt, niet door hem noch door hem, maakt het heel moeilijk voor mij. Maar het mag niet tussen ons blijven komen. Met ons bedoel ik Chris en mij. Toch even gewoon benoemen. Al is het maar omdat zij dat niet waard is (ik bedoelde zijn, maar dit kan ook; Freud).

Dat ik nog door heel wat pijn moet. Oude pijn herbeleven. Jawel. En ik neem me voor dat ook te doen. Maar nu eerst onze reis. Dus ik stel het toch even uit. Met dat homeopathisch middel, mijn playlist en mijn boekje, zal ik er wel komen. Nu nog de locatie en het moment vinden. Want ik merk dat het toch niet altijd evident is met Chris in de buurt. Niet dat hij er niet tegen kan, maar mijn schaamtegevoel. Plus, soms geeft hij mij het gevoel dat ik gewoon door moet. En dat gaat nu eenmaal niet. Punt. Weeral, punt.

Oké, ik heb geschreven zonder nadenken. Neen, het is geen negatief bericht. Ik zet stapjes. Soms stappen. Ik ben goed bezig. De kleine dingen worden groter. Ik kom vaker buiten. Ik denk minder na over kleren aandoen 's morgens. Ja, het zijn nog slobberkleren, maar het zijn kleren. Beter dan de hele dag in pyjama. 

Gisteren ging ik zelfs mee wandelen aan de Schelde, met Chris. Want ook dat probeer ik meer te doen: ja zeggen tegen Chris zijn voorstellen. Hij ziet dat niet, maar het is wel zo. In ieder geval, ik had er niets aan. Ik vond het niet leuk. Ik kon er niet van genieten. Maar ik weet nu dat dat niet erg is. Ik weet nu dat ik het tijd hoor te geven. Dat ik hoor vol te houden. Net zoals met de kleine dingen die al vlotter gaan. Ik probeer erop te vertrouwen dat de grotere dingen ook ooit terug leuk gaan aanvoelen. Dat ik er ooit opnieuw van zal genieten zoals voorheen.