op onzen berg

 

Hoelang het al kriebelt om dit te komen schrijven! Ter plaatse wilde ik het eigenlijk schrijven. Maar aangezien ik enkel mijn gsm mee had en zo...cheapo, moustache die ik ben. Dus ik voel dat het me wel wat moeite kost nu. Ik ben niet meer in die vibe, temeer omdat deze laptop alweer een uur nodig had om opgestart te geraken. 

We brachten deze zomer drie weken op onzen berg door. Onzen berg. Neen. 't Is niet de onze. Wij zijn niet alleen daar. Zelfs wij met onze groep, ons dorp, zijn niet alleen daar. Maar toch voelt het als onzen berg. Onzen berg. De eenvoud. De rust. De rust vooral. Het heeft me even gekost om mezelf aan te passen. Of dat door de hormonen kwam, de vermoeidheid of iets anders, weet ik niet. Het maakt ook niet (meer) uit.

Ik vond er rust, echte rust. Boek lezen, chillen, gewoon zijn. En natuurlijk blijft het vakantie. En dat zal het niet altijd kunnen zijn. Dat weet ik. Dat was de onrust. Ik was er voor langere tijd om te voelen hoe dat was. Om te voelen of ik op die berg kon aarden. Maar het was ook vakantie. Het was ook tijd om op te laden. Op te laden voor wat kwam. 

Er is toch iets mis. Op onzen berg is het leven simpel en toch ook niet. Simpel omdat alles wat niet goed loopt, onze eigen schuld is. Min of meer. We kiezen ervoor om daar te zijn. We willen onafhankelijk zijn. Ik kies voor een simpeler leven. Dus als we beseffen dat we niet kunnen beginnen koken omdat de afwas nog niet gedaan is, is dat onze eigen schuld. Simpel. We hebben het zelf in de hand.

Simplified. Want ook voor andere punten geldt dit. Geen water? Oplossen! Geen stroom? Oplossen! Dus wat ik hier aanhaal, is nog heel klein. Neen, het zal niet simpel zijn. Het is niet simpel. Maar je hebt wel je eigen leven in de hand. Je hebt je dagelijks leven in de hand. Je kiest zelf wat je doet, wanneer je het doet, en jij alleen draagt de gevolgen van wat je doet.

En dát is een heel groot verschil van hoe mijn leven hier eruit ziet. Hier neem ik een nieuwe functie op mij zonder daar goed en wel over na te denken. En werk ik mezelf bijna kapot nog voor het schooljaar begint. In die nieuwe functie presteerde ik al één derde van mijn uren voor een heel schooljaar. Maar daar beloont niemand me voor. Niemand. Ik heb er ook niks aan.
Ik heb er niks aan.  

Het ziet er naar uit dat ik 'het doel' even uit het oog verloren was. Ik ken het ook even niet, in alle eerlijkheid. Is het onzen berg? Op de lange termijn misschien. Onzen berg is ons exitplan. En het voelt goed daaraan te werken. Dat zeker. Tijdelijke veiligheid wanneer het nodig is. Tijdelijke rust. 

Tijdelijk. Want als het oorlog wordt, gaat onzen berg vroeg of laat ook niet meer veilig zijn. Is er dan nog een exitplan nodig? 't Is de eerste keer dat ik daar werkelijk over nadenk. Honduras? Een optie. Panamá kan ook, met de contacten die we nu hebben, op onzen berg. Oké, dat lost zichzelf wel op. Laat ons beginnen met eerst weggaan uit België. Weggaan uit Europa kan later nog. Denk ik.

Ik zit hier naar die playlist te luisteren die ik het voorbije jaar of zo opzet wanneer ik schrijf. Hij leidt me af. Tijd voor een update, waarschijnlijk. Maar zoveel te doen... Zoveel te doen dat mij niet vooruit helpt. Chris en ik hebben er wel eens discussies over. Werken doe je voor geld. Waarom dan zo hard werken voor zo weinig geld? 

Klopt. Of ik nu minder of meer uren werk, dat loon ligt er. Klopt. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil mijn werk goed doen. Maar ten koste van wat? Leven van mijn dansschool is zeker nog niet aan de orde. En dan is het leven van, niet rijk worden van. Maar rijk worden ga ik ook niet van deze job die me leegzuigt. Pfff....

En dan zie je onzen berg. Onzen berg en de trekker van het hele project. Hoe hij leeft met zijn gezin. En besef je dat het ook anders kan. Niet rijk. Maar misschien wel gelukkig. Ik laat het in het midden. Maar wel anders. Heel anders. En die mensen komen er ook. Die kinderen komen er ook. Die kinderen leren eigenlijk veel meer dan eender welk kind dat ik ken bij ons. Ja, het kan ook anders.

Goed of slecht, wie zal het zeggen? Alleszins is het feit dat ik de dagen aftel naar de paasvakantie, geen goed teken. De paasvakantie, dat is het moment dat ik op zoek ga gaan naar een andere job. Wat een idee. Waarom wachten tot dan? Waarom? Omdat ik loyaal ben? Omdat ik een zeker aanzien wil behouden? Omdat ik wil dat mensen me niet gaan haten?

Komaan, Fie, die mensen zijn het niet waard dan. Ja, ik houd altijd maar vast aan die enkelen. Maar waarom? Als ze me niet nemen zoals ik ben, zoals ik de wereld zie... Als ze me al hebben weggezet voor één of andere complotdenker... Waarom zou ik dan die moeite blijven doen? Waarom zou ik die energie er blijven in steken? Ja, waarom?

Zonder blad voor de mond allemaal makkelijk geschreven. Ik ken er nog die dat doen. Maar zo zit de wereld niet in mekaar. Echter, hoe dan wel? Quien sabe. Ik zit hier wat rond de pot te draaien. Tipjes van de sluier lichten en dan alles weer toedekken. De realiteit is dat de vibe al weg was wanneer ik eindelijk kon beginnen schrijven. Maar onthoud dit: op onzen berg was het aangenaam vertoeven in de zomer.
Wordt vervolgd