Picture it.

 

Mechelen, 2013. Een vrouw en een man hebben een stabiele relatie. Ze zijn blij met elkaars gezelschap, maar behouden hun eigen vrijheid, hun eigen hobby's. Op een dag begint de vrouw gevoelens te krijgen voor een andere man. Een man die een hobby met haar deelt, een man die een passie met haar deelt. De vrouw besluit haar gevoel te volgen en voor de gedeelde passie te kiezen. Ik was die vrouw.

Antwerpen, 2020. Eén of ander nieuw virus doet politici besluiten om het land op slot te zetten. Scholen sluiten; enkel essentiële winkels mogen open blijven; mensen werken van thuis uit; wanneer je buiten komt, lijkt het alsof iedereen een bankovervaller is met vreemde gezichtsbedekking; veel mensen zijn angstig; je mag het land niet meer uit; er komt een avondklok; er zijn beperkingen op hoeveel mensen je nog mag zien. Eén koppel vindt het allemaal nogal overdreven. Zij overtuigen hun vrienden om, zoals elk jaar, toch samen te kamperen en te doen alsof het Antilliaanse Feesten zijn. De vrouw van het koppel zoekt een kleine camping en boekt. Net voor vertrek komt er een nieuwe opstoot van het virus en worden de draconische maatregelen opnieuw strenger. Het koppel gaat slechts met twee andere vrienden kamperen. De vriendenkring vervaagt stilletjes. Ik was die vrouw.

Antwerpen, 2021. Een vrouw verandert van job omdat ze het gevoel heeft dat ze niet gewaardeerd wordt op haar werk. Het is de juiste keuze. Bij de nieuwe werkgever, in het nieuwe team, met de nieuwe collega's, voelt ze zich gerespecteerd. Ze voelt dat ze zichzelf mag zijn. Maar door de situatie in België op dat moment, wordt ze ziek. Ze wordt depressief. Uiteindelijk stopt ze ook met werken op die plaats. Ik was die vrouw.

Antwerpen, 2022. Een man besluit een vrouw na te jagen. Of jaagt zij hem na? De mensen die het dichtst bij de man staan, houden zaken achter voor een vrouw die ook dicht bij hem staat. Een vriendenkwartet valt uit elkaar. Er ontstaan kampen. Een geplande verhuis wordt onveilig voor de vrouw die er midden in zit. De vrouw vindt het moeilijk om nog mensen te vertrouwen. Ik was die vrouw.

Sicily, 1927. Klinkt dat bekend? Ik ben The Golden Girls aan het zien, een sitcom van de jaren 80. In die serie is de oudste hoofdrolspeelster een 80-jarige Amerikaanse met Italiaanse roots. Ze vertelt geweldige verhalen die telkens starten met "Picture it". Ik ben niet zo'n goede verhalenverteller, en al helemaal niet als ik de negatieve dingen vertel. Ik wilde gewoon die Picture it wat vorm geven.

't Is wel een feit dat ik me de laatste weken vaak droevig heb gevoeld. Uiteindelijk heb ik ontdekt hoe het kwam: de verjaardag van in lockdown gaan. Zo'n keerpunt is dat geweest in mijn leven. Er is zoveel uit voortgevloeid. Goede dingen, maar toch ook erg pijnlijke dingen. Dingen die ik duidelijk nog altijd niet verwerkt heb. Zo bleek wanneer ik vorige week plots begon te huilen door erover te spreken. Ik had wel door dat alles dat er gebeurde in mijn leven in die jaren, nogal veel door mijn hoofd ging. Maar ik legde de link niet met mijn droevig gevoel. Nu dus wel. De droefheid is er nog. Net zoals de frustratie en boosheid. Maar het lijkt wel een beetje gezakt terug. 

Wat voor goeds bracht het teweeg? Ik nam belangrijke beslissingen wanneer dingen niet goed voelden. En dat doe ik nog steeds. Zo heb ik besloten dat salsales geven misschien toch niet(s) meer voor mij is. Al ben ik er niet van overtuigd. Wat dansen betreft, heb ik het al een lange tijd lastig. Het brengt me precies niet meer wat het voordien bracht. Hoe komt dat?

Ben ik veranderd of komt het doordat ik mijn gevoel niet meer kan uitdrukken met dat dansen? De communicatie die ik altijd zo fijn vond, heb ik niet meer. Ik heb niemand meer om het mee te delen. Want Chris gaat intussen al een half jaar niet meer mee naar feestjes. En dan ga ik ook maar niet, of alleszins weinig.

Waarom? Picture it. Mechelen, 2013. Uhu. Niet dat hij daar wakker van ligt. Ik weet dat hij altijd heeft gedacht dat we samen blijven tot we niet meer samen blijven. Zoiets. En nu ik op zo'n pad ben van dingen uit mijn leven bannen die niet goed meer voelen... begin ik me af te vragen... Tijd dat ik dat echt eens benoem.

Niet dat ik dat nog niet probeerde. Ik krijg dan snel het gevoel dat ik op een muur bots. Een muur van dat het toch allemaal zo erg niet is. 't Is nu even zo, dat verandert wel weer. Maar is er dan nog een relatie om naar terug te keren? Dat is mijn argument. Want sinds Chris zichzelf pensioneerde om dan een nieuwe carrière te starten, is het evenwicht in onze relatie helemaal zoek. Zeker omdat ik ook van job veranderde en nu terug in Antwerpen werk. Ik weet ook wel dat het niet allemaal aan hem ligt. 

Hmmm, dit had precies beter iets voor in mijn boekje geweest. Ik wist het niet goed: lezen vanavond of schrijven. Ik begon met schrijven. Maar zonder idee waarover ik ging schrijven. Ik wist alleen de titel. En nu ben ik hier beland. Gravend naar mijn gevoelens, zaken overdenkend. 

Alleszins ga ik vrijdag nog eens dansen in Breda. Er is een feestje ter nagedachtenis van Peter, Dj Pedro Estrella, die vorige maand overleed. Een Dj die we leerden kennen in 2020. We, al ging ik de laatste keer alleen dansen in Nederland. En ik ging ook alleen naar de begrafenis. En ik zal deze vrijdag ook wel alleen gaan dansen. En zondag misschien. Zondag is het matinee van Bailando. Een feestje dat me altijd goed doet, al ben ik vorige maand ook niet gegaan. Want wat als ik daar connectie maak op de dansvloer? Dat houdt me echt bezig. Ik heb het nog zo gezegd: de volgende moet een danser zijn. What happened?