Eerste te maken keuze: Zit ik met mijn gezicht richting het melkglazen raam of richting de
houtkachel? Geen reflectie in het scherm, daar valt veel voor te zeggen. Maar
dansende vlammen zijn natuurlijk ook leuk om je blik in te verliezen tijdens
het typen. Voorlopig kies ik voor de eerste optie. Ik kan me nog altijd
omdraaien.
Inderdaad, we
zijn verhuisd. Vrijdagavond kwam Soraya vertellen dat de dakwerken nog niet
helemaal afgerond zijn, maar dat ze een andere woning ging klaarmaken voor ons.
Omdat we vrijdagavond plannen hadden in Pobra, stemden we in met “mañana por la
mañana”. Een Belg zou bij zo’n afspraak denken: Morgen opstaan rond 8 uur en
ingepakt zijn rond 9 uur, zodat we kunnen verhuizen. Een Belg die de Spaanse
tijden al wat kent, bedenkt zich dat we waarschijnlijk tussen 12 en 13 uur
zullen verhuizen. Helaas werd het zelfs na 14 uur, waardoor onze lunch wel erg
laat kwam zaterdag.
Zaterdag was geen
leuke dag. Een dag van veel wachten. Maar het was het waard! We hebben nu wél
daglicht in de leefruimte. Het huis heeft ook ruimte voor meer gasten, dus de
vaatwasser is van normale grootte. Gedaan met dat ding twee keer per dag te
laten draaien! En de houtkachel aansteken en laten branden, is stukken
makkelijker dan de cocina de leña. In ons vorige huisje gaven we het zelfs op
de laatste twee dagen. Aangezien het vuur heel vaak terug uitging. Charmant, zo’n
houtgestookte keuken, maar dus niet zo praktisch.
We hebben weer
veel gefantaseerd de voorbije week. Bijvoorbeeld over in O Busto huren op lange
termijn. Daarnet keek ik nog eens online naar de twee appartementen. De
benedenverdieping heeft een houtkachel. Het appartement boven heeft een cocina
de leña. Dus voor de lange termijn zouden we waarschijnlijk liever beneden zitten…?
Geen idee, we hebben de appartementen nooit gezien langs binnen. Het tweede
heeft wel prachtige zichten, dat is zeker. Nog voordelen van boven wonen: je
hoort de regen op het dak, je hoort geen bovenburen. Nadeel: bij een storm heb
je misschien geen dak meer. Hehe. Dromen, dromen…
Ons verhaal in
Penadexo blijft wachten, wachten… Vrijdag gingen we naar Avenida met Angel. Hij
is één van de huidige eigenaars van onder meer ons perceeltje. Voor we deze
vakantie begonnen, dachten we dat er nog maar één stapje nodig was, namelijk
een goedkeuring van een rechter om het deel van Angels broer te verkopen. Echter,
nu werd er gesproken over nonkels, tantes, neven en nichten, het kadaster,
terreinen die inbegrepen zijn en terreinen die niet verkocht kunnen worden,… We
hebben er geen goed oog in.
Te weten dat het
doel van deze trip oorspronkelijk was om ander vastgoed aan te kopen. Omdat we
het wachten beu zijn en we gewoon voet aan grond willen in Penadexo. Plan B/C,
hé…met al die obscure plannen van Ursula… Doch, toen we een maand geleden
hoorden dat de bewindvoerder getekend had, dachten we even dat we zelf wel
konden gaan tekenen in april. Uhu… In ieder geval lieten we het plan van ander
vastgoed opnieuw varen. En nu zijn we weer in twijfel.
Perceel 95 is
goedkoop en klein. De ruïne is slechts
15m². Wij willen er niet in wonen, we willen er een sanitaire ruimte van maken:
douche, toilet en klein keukenblokje. Buiten willen we een caravan of iets
dergelijks zetten. Of op termijn een kant-en-klaar huis. Dromen, fantasieën…
Alle andere mogelijk te kopen ruïnes zijn groot. Groot met ontzettend veel
werk. Met nog 4 woningen in eigendom in België, met allemaal nog werk aan,
lijkt me dat geen goed plan. Maar we willen voet aan grond…keuzes, keuzes!
Zoals de keuze van waar te zitten tijdens het typen. Ik heb me intussen toch
maar omgedraaid. Zo mooi die vlammen! Ik zal er seffens nog eens een blokje
bijdoen, se.
Dieren, dieren,
dieren! Qua dieren is dit al onze beste trip naar Galicia, denk ik. De
teller voor hertjes (reeën eigenlijk) staat op zeven! Met de coolste spotting
vrijdagavond. We reden terug de berg op vanuit Pobra, aan een relatief lage
snelheid. Want het had stevig geregend en de weg zat vol gelukkige padden.
Chris wilde er geen plat rijden. Tussen de exit naar Penadexo en die naar
Pradelas, zagen we plots glinsterende oogjes. Ik heb tijdens de ritten altijd
mijn gsm al in de hand, klaar om de camera app te openen. Mijn oude, trage gsm
had er wat tijd voor nodig, maar het is toch gelukt om de twee springende hertjes
te filmen! Met als achtergrondmuziek ‘Meet her at the love parade’. Dat is
vanaf nu ons hertenliedje, hihi.
Donderdag onweerde het rondom ons. De lucht kleurde mooi
roze ’s avonds en je zag de regen naar beneden vallen in de verte. Ik ging
buiten foto’s maken van de lucht, en plots zag ik een vos op de weide waar overdag
de koeien zitten. Tegen dat ik had ingezoomd om hem te fotograferen, was ie
natuurlijk al weg. Even later bedacht ik me dat hij misschien al op mijn andere
foto’s stond. En ja hoor! Als je het weet, zie je hem!
Mijn spiksplinternieuwe wildcamera heeft ook al
verschillende nachten op verschillende plaatsen gehangen. Eerst twee nachten
beneden aan “onze” rivier. Die rivier onderaan ons perceel zit ’s zomers ondergronds,
maar nu stroomt ie wel goed. De camera spotte er één keer een marter, of iets
soortgelijks. Net zoals vorig jaar toen de geleende camera op perceel 94 hing.
Op die plaats hing hij de volgende twee nachten. Er staat een dier op, maar we
denken dat het mogelijk Titofe is, de kat van Penadexo. Straks wanneer Chris
wakker is, neem ik de kabel om de beelden op groter scherm te bekijken.
Afgelopen nacht richtte ik de camera op de koeienweide hier
in O Busto. Zelfs als er dan vals positieven zouden zijn met koeien, kan dat
nog leuk zijn. Want de kalfjes zijn zo cute! Maar er is helaas geen beweging
gedetecteerd gedurende de ganse nacht. Waar ik hem nu nog ga hangen, weet ik
niet. Het zou goed zijn om op zoek te gaan naar wildpaadjes, een echte
verkenner te zijn (of toch te doen alsof). Maar ik weet het nog niet. Ik zie
wel. Misschien gewoon nog een avond aan de wei hier. Vanaf donderdag zijn we
hier niet meer alleen, dus tot dan kan het.
Het is goed dat we hier eens twee weekjes in O Busto zijn.
Nu hebben we een goed beeld van wat hier kan en kunnen we toekomstig bezoek met
een gerust hart deze plek aanbevelen. De wind en de iets lagere temperatuur
vind ik een nadeel, maar in de zomer is dat misschien juist goed. Alleszins is
de kortste wandelroute naar Penadexo drie kilometer, een half uur. Dus dat is
goed te doen. En in Penadexo is er altijd wel iemand die je terug naar boven
wil rijden, als je geen zin meer hebt in de benenwagen (een veelgebruikt woord door
onze Nederlandse vrienden).
Gisteren kwam Manolo tonen waar het water zal toekomen in
ons dorp. Niet waar we dachten, want blijkbaar gaan ze het oude watersysteem
opnieuw in werking stellen. Onze buurman uit Pradelas gelooft dat de werken nog
voor de zomer zullen plaatsvinden. Fingers crossed! Want in Penadexo zaten ze
deze week al zonder water, dus dat zou een droge zomer worden…
Plannen deze week: Vandaag wil ik met Chris naar Ourense. Die
stad ligt op een uur rijden van hier en we zijn er nog nooit geweest.
Waarschijnlijk omdat ze er geen Tesla laders hebben. Maar nu we op onze verblijfplaats
laden, vormt dat geen probleem. Morgen wil ik opnieuw naar Ourense, jawel, om
naar de aguas termales te gaan. Chris wil niet mee, dus ik nodigde Yani uit.
Aanvankelijk was ze erg enthousiast, maar even later begon ze zich schuldig te
voelen over Marnix lang alleen laten met de kinderen. Dus het plan is nog
altijd niet helemaal duidelijk, maar ik denk dat we met twee auto’s rijden zodat
Marnix slechts twee uren voor de kinderen hoeft te zorgen. Gisterenavond kwam
John ook toe, een Brit die interesse heeft in ons dorp. Misschien wil hij ook
mee, we zien wel.
Chris kijkt uit naar een dagje traden, denk ik. Eigenlijk wilde
hij vandaag werken, hij was al blij dat ik met Yani een dagtrip ging maken.
Maar uiteindelijk heeft hij toch toegestemd om met mij mee te gaan. Ik denk dat
ik geen zin heb om alleen te gaan, hoewel… Ik zie straks wel. Alles is hier op
het gemakske, leve de Spaanse tijd. De tijd zonder klok, de gevoelstijd.
Al is die gevoelstijd soms dom. “Zullen we na de lunch eens
naar Monforte gaan en wat rondhangen in de stad?” Een fout die we al voor de
derde keer (of zo) maken. Want na de lunch is de siesta, en de stad is dan
gewoon dood. Dan maar even naar de supermarkt om de tijd te doden… Ik heb wel
kunnen doen wat ik wilde in Monforte: ik ben nu lid van de bibliotheek van
Galicia en ik weet dat liquids kopen voor mijn e-sigaret niet evident is. Want
blijkbaar gebruiken de Spanjaarden vooral wegwerpsigaretten. Jammer, want de
prijs is, net zoals bij vele producten, een pak aantrekkelijker dan bij ons.
Als in: meer dan de helft minder.
Nu dus twee dagen naar Ourense. Woensdag is onbeslist, al
proberen we elke dag minstens een wandeling(etje) te maken. Donderdagavond komt
Frank eten, al valt dat samen met een klein feestje bij Marnix. Want Marnix
wilde dat vrijdag doen, doch ik wil geen herhaling van O Incio drie jaar
geleden. Toen we mee gingen feesten in de bar onder ons appartement en ik een
kater had op de terugrit. Dat is geen optie eigenlijk.
Dus hoe donderdag eruit ziet, is me nog onduidelijk. En ik
hou niet van onduidelijkheid. Samen dineren op Spaanse tijd, dat is na 21 uur. Echter,
als we nadien ook nog naar Pendexo rijden, lijkt dat me laat. Maar hoe ziet
Frank dat? Ik wil ook niet de autistische Belg zijn die twintig vragen stelt om
iets af te spreken. Dus ik probeer het los te laten, go with the flow, maar dat
is toch moeilijk.
Het weer is ook minder goed. Echt erg vinden we dat niet.
Als we hier ooit willen komen wonen, hoort dat erbij. Galicia is prachtig
groen, net omdat het regelmatig regent. Al is de shock van de zomerse dagen
vorige week naar nat en grijs wel groot. Wij willen alle dagen wandelen, dus
gingen we eergisteren in de gietende regen een toertje stappen. We liepen
slechts drie kilometer en deden daar anderhalf uur over. Want door de koeienweides
waden vraagt tijd. Onze kleren en schoenen waren doorweekt. Daarom wandelden we
gisteren naar Pendexo via de lange weg, via het asfalt. Want mijn
wandelschoenen stonden nog te drogen, dus droeg ik mijn loopschoenen.
Ik voel dat ik wil afronden, maar ik voel ook dat ik nog
niet alles vertelde. We zijn stiekem toch een beetje jaloers op Jan. Hij kocht
de stal van Hendrik-Jan en Marnix over en begon een drietal weken aan de
verbouwing. Wat schiet dat op! Hij is één ruimte, samen met zijn zoon, aan het
inrichten tot tijdelijke woonruimte. Dat wordt een studio van een 25 m². In de
eigenlijke woonruimte heeft hij een Kaapverdiër al enkele dagen laten werken
aan de muren: dicht metsen met beton. We zijn benieuwd naar hoe het er tegen de
zomer zal uitzien!
Jan heeft de banden met Nederland zo goed als doorgeknipt.
Hij zit in een echtscheiding. Zijn huis wordt verkocht, hij kiest vol voor
Penadexo. Hij is gestopt met werken en dus helemaal vrij. Waar wij de hele tijd
jojoën tussen een caravan, een cabaña, een grotere ruïne, het huis in Berchem
verkopen, het huis in Rijmenam verkopen, in Diepenbeek gaan wonen,… En wat met
mijn werk? Voorlopig is mijn idee dat ik op deze school blijf werken als het
kan. Wat een extra jaar Antwerpen zou betekenen. Tezelfdertijd zie ik een jaar
een appartement huren in O Busto ook wel zitten. Een echt sabbatjaar, niet zo’n
jaar om te bekomen en uit een depressie te raken. Ach ja, de jojo blijft gaan.
Op een dag wordt het wel duidelijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten