Ik ben bezig aan een watervast van 72 uren. Chris had me enkele weken geleden een video gestuurd van een vrouw die 5 dagen had gevast en op die manier een langdurige ontsteking aan haar achillespees had genezen. Maar vijf dagen lijkt me wat veel. Drie dagen zal normaal ook al heel wat positieve effecten hebben.
Ik begrijp dat sommige mensen dit niet begrijpen. Waarom doe je dat Fie? Je bent al zo mager! Ja, dat klopt. Het gewichtsverlies kijk ik niet naar uit. Want ik vermoed dat ik op het einde van dit weekend onder de 50 kg zal wegen. Maar ik ga er ook van uit dat de kilo's die ik verlies, er opnieuw gaan bijkomen volgende week.
Ik doe het voor mijn gebit, what else? Ik ben nu meer dan een jaar bezig om dingen te doen voor mijn gebit: anders eten, tongschrapen, tussen mijn tanden borstelen, kokosolie op mijn tandvlees, supplementen nemen (af en toe), intensief bewegen,... Er is verbetering, mijn inspanningen worden beloond. Toch blijven mijn tanden losstaan, en dat baart me zorgen.
Volgens mijn tandarts maak je zelf geen tandbot aan. Ik geloof haar al anderhalf jaar lang. Toch bestaan er verhalen van mensen die zichzelf genezen, bijvoorbeeld van kanker. En aangezien ik fel bezig ben met spiritualiteit, zelfgroei en -ontplooiing, vond ik dit er goed bij passen.
Mijn lichaam is nu in autofagie. Dat betekent dat het zichzelf aan het herstellen is. Deze week neem ik ook rust van sporten, want ik had een ontsteking van het lopen. Ik wilde dat die ontsteking al wat genezen was tegen dat ik startte met vasten, zodat mijn lichaam zoveel mogelijk focust op mijn gebit.
Of het zal werken, weet ik natuurlijk niet. Maar ik vind het alleszins het proberen waard! 't Is ook gewoon een heel boeiende ervaring! Het duurt lang! Lang, lang, lang! Gisteren had ik echt last van verveling. Ik heb wel vanalles voorzien om me te ontspannen, maar ik had verminderde concentratie, waardoor niks echt goed ging. Ik heb wat aan een puzzel gezeten. Jawel, gezeten. Ik heb er niet veel aan gedaan. Gekeken, af en toe eens een stukje vastgepakt... En gelezen natuurlijk. Tv probeer ik te vermijden. Want bij tv hoort voor mij vaak eten, en dat gaat nu niet. Gisterenavond heb ik wel even een comedyshow opgezet. Nederlandstalig. Daarbij zou ik anders ook niet snoepen.
Ik drink overigens niet enkel water. De meningen zijn verdeeld over wat écht watervasten is. Maar ik volg het vasten waarbij je nog koffie en thee mag drinken. Dat is zonder zoetstoffen en melk, uiteraard. Dus koffie drink ik nu niet, want ik lust geen zwarte koffie. Doch, vrijdagavond dronk ik twee luwisas (geen idee hoe je dat schrijft, het is een kruid dat ik van mijn collega Mounia kreeg, iets Marokkaans, waarschijnlijk heet het in het Nederlands ijzerkruid). Gisteren dronk ik twee keer thee, waarvan één keer met verse gember in. En ik dronk een glas water met limoensap. En natuurlijk ook een glas water met zout, zodat ik niet uitdroog. Dat is wel een standaard iets bij watervasten: zout in water doen.
Ik sliep gisteren al voor 22 uur. Ik werd een keertje wakker rond middernacht, maar daarna sliep ik door tot 6 uur of zo. Ik ben niet echt op de tijd aan het letten. Feit is dat ik tegenwoordig weinig slaap. Gemiddeld 5 à 6 uur. Vroeger sliep ik dan in het weekend 9 à 10 uren, maar ik lijk dat steeds minder nodig te hebben. Hoger bewustzijn = hogere energie = meer energie = minder slaap nodig, zei Jip me. Het kan kloppen. Want het is toch heel opvallend hoe ik nog amper tot aan de wekker slaap. Van begin november tot nu is dat nog maar één keer gebeurd. Alle andere dagen word ik wakker tussen 5 en 6 en dan sta ik maar op. Nog wat tijd met mezelf: mediteren, schrijven, affirmaties doen, eten voorbereiden, beetje werken,...
Er zijn ook wel al 2 nachten geweest dat ik om 2 uur wakker werd. En écht wakker. Denkend dat het al 5 uur was. En dan geraakte ik niet terug in slaap. Twee weken geleden ben ik dan opgestaan na anderhalf uur lezen en ben ik gaan lopen om half 5 's ochtends. Ook een boeiende ervaring!
Goed, allemaal interessante ervaringen en belevingen dus! Gisteren heb ik vaak gedacht dat ik het niet zou kunnen, dat watervasten. Doch vandaag voelt het makkelijker. Ik heb heerlijk geslapen en heb veel energie vandaag. Al blijf ik tegen mezelf zeggen dat ik energie nodig heb voor de autofagie, dus ik beperk mijn activiteiten. Ik ging naar de markt en deed enkele kleine huishoudelijke taken. En dan puzzelde ik. En nu ben ik hier.
Ik kocht op de markt een rode kool. Ik zit te twijfelen of ik die vandaag zou klaarmaken. Maar staan koken terwijl je vast...geen idee of dat een goed idee is. Op internet las ik een blog van een man, een kok, die ook 72 uur vastte. Hij had geen moeite met koken voor zijn gezin en menu's samenstellen. Ik zie wel, later hier en nu. Nu, nu hier en nu.
Ik heb nog wel een nieuwtje. Geen kleintje, in alle eerlijkheid. Chris en ik zijn uit elkaar. Ik kan proberen uitleggen waarom, maar ik heb er op dit moment geen zin in. Alleszins gaan we in liefde en vriendschap uit elkaar. Mijn toekomstplannen veranderen niet. Het enige verschil is dat ík perceel 95 zal kopen, in plaats van wij. Dat ons huis in Berchem verder wordt afgewerkt en nadien verkocht, dat plan lag er al. Dat ik met pensioen ga op het eind van dit schooljaar, ook. En dat ben ik nog altijd van plan. Het zal moeilijker zijn alleen, maar ik wil het toch. Ik ben ervan overtuigd dat ik het zeker voor een aantal jaren kan doen. En dan zie ik wel weer.
Wat onzen berg, excuseer mijnen berg, betreft: Er is eindelijk nog eens beweging in de deal. Dus het wordt tijd om een nieuwe volmacht te regelen, zodat Marnix in mijn naam kan tekenen wanneer het zover is. En het huis naast dat van Marnix komt misschien ook op de markt. Chris heeft nog altijd interesse om dat te kopen. Dus ja, we blijven mogelijk in elkaars leven.
En nog berg-nieuws: Ik ga kerst vieren op den berg! Binnen exact twee weken ben ik nu aan het rijden richting Spanje. Joepie! Ik kijk er echt naar uit! Neen, het zal waarschijnlijk geen mooi weer zijn. Het is ook daar lekker koud. Maar ik wil naar huis. Zo voelt het. Zoals het zeven jaar geleden voelde met Honduras. Deze keer zal ik in Marnix z'n huis verblijven. Hij is met z'n gezin in Nederland dan. Behoorlijk basic is dat. Het zal een uitdaging zijn voor mij, met mijn schrik voor spinnen en onbekende geluiden. Goeie oefening, denk ik dan!
Ik kijk zelfs uit naar de rit, al besef ik dat het niet evident zal zijn om dit alleen te doen. Ik mag Chris zijn auto lenen, we hebben nu nog een "praktisch partnerschap" (zo noemt hij het). Dat betekent dat we voorlopig de auto's bijhouden en dat degene met de langere rit voor de boeg, met de Tesla rijdt. Al had ik begin deze week zijn auto, en dat voelde toch wat raar. Maar kom, dat went misschien wel.
Ik dacht eerst te vragen of ik papa zijn auto mocht lenen. Toch ben ik blij dat ik met de Tesla kan gaan. Die biedt wat extra voordelen: verplicht stoppen elke 2 à 3 uur, kampeermodus om te slapen (ook als ik bv. in het huis niet kan aarden, kan ik dan in de auto slapen), vierwielaandrijving, en uiteraard de autopilot. Al weet ik dat het ter plaatse ook voor een zekere beperking zorgt. Doch, ik ben daar niet alleen op den berg, en ik hoef dus misschien niet altijd met 'mijn' auto de verplaatsingen te doen. Ik zie het wel. Later hier en nu.
Het is oké om in het hier en nu na te denken over planning. Dus, eindig ik deze post met vertellen wat me nog allemaal te doen staat voor ik in de auto kan stappen richting Spanje. Het worden twee drukke weken. Maandag nog een gewone werkdag, dinsdagvoormiddag lesgeven, dan Malika komen binnenlaten en snel weer naar school voor een vergadering. Woensdag leggen de leerlingen mijn examens af. Dus na de middag verbetermarathon die mogelijk niet af geraakt. Want Bob komt op bezoek, blijft eten en daarna gaan we naar Bar Brial. Donderdag neem ik mondelinge examens af.
Vrijdag begint mijn weekend en bezoek ik Hilde voor de lunch. Het is ook kerstmarkt in Lier en ik wil ze graag bezoeken met mama. En het zou goed zijn om ook papa nog te bezoeken. Dat zou dan betekenen drie dagen naar mijn hometown rijden. Ik weet niet of ik daar genoeg energie voor ga hebben. Dat zie ik nog wel.
De maandag en dinsdag nadien houd ik toezicht tijdens de examens, en heb ik nog werk thuis: verbeteren, taalrapporten maken, gewone rapporten schrijven, twee rapporten per leerling downloaden en printen. 's Woensdags hebben we klassenraad en ga ik naar de kapper en hopelijk ook weer dansen in Mortsel. Donderdag weet ik niet of er overdag nog schoolse verplichtingen zijn. Misschien, als er leerlingen afwezig waren tijdens mijn examens en inhaalexamen komen doen. 's Avonds is het alleszins oudercontact. En vrijdag werk ik ook: ontbijt met de leerlingen, examens inkijken, vergadering en lunch met het team. Pittig!
En dan tussendoor ook nog koffer maken natuurlijk, eten voorzien voor onderweg en de eerste dag(en), de volmacht in orde brengen, naar een Leonidaswinkel voor pralines voor Jip (hij kent dat niet), bier kopen voor Koen,... Ik wil graag voorstellen aan Jan dat ik spullen meebreng uit de DHZ hier, want ik weet dat niet alles vindbaar is in Spanje. Echter, ik zie niet wanneer ik dat nog ga doen...aangezien het dit weekend toch vooral rusten is. Focus op mezelf en mijn lichaam. Het belangrijkste dat er is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten